Angie's profileΑκατάστατες σκέψεις (μέρ...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
Ακατάστατες σκέψεις (μέρος 2 και εντελώς σαλεμένο)... Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη!!! |
|||||||||||||
|
November 10 Music makes the people come together and me take the mountai(s) bike - when you tell me that you love me
Δεν ξέρω πως να το πω. Δυσκολεύομαι λιγάκι. Πάντα δυσκοίλια γαρ, αλλά τώρα είναι κομματάκι πιο δύσκολο απ ότι συνήθως. Έκλεισα γιατί πιεζόμουν σε πολλά σημεία. Έκλεισα γιατί ότι και να έγραφα μου έβγαινε θυμός, (κατά)θλίψη, παραλογισμός και σιγά σιγά το έκοβα για να πάρω τον π..λο στο πλησιέστερο ψυχιατρικό ίδρυμα. Αντί γι αυτό είπα να πάρω αλλιώς τη στροφή για ακόμη μια φορά και να δοκιμάσω τα όρια και τις αντοχές μου σε διαφορετικά νερά (ξέρω δεν ξέρω μπάνιο το βρέξιμο δεν το γλυτώνω). Μακροβούτι στο μακροβούτι, βρήκα μια ακτή κάπως απάνεμη και χωρίς πολυκοσμία και είπα να αράξω για όσο με αντέξει. Για 2 χρόνια και κάτι, αυτός εδώ ο χώρος ήταν για μένα το σπίτι μου το εικονικό που έχτισα με πολύ αϋπνία, τσιγάρο και ενίοτε αλκοόλ. Ήρθα ανώνυμα να γεμίσω την οθόνη, την πλήξη και τη μοναξιά μου με ακατάστατες σκέψεις και με τον καιρό ανακάλυψα ότι για κάποιο περίεργο και ανεξήγητο λόγο, αυτές βρήκαν ανταπόκριση και αποδοχή από κάτι τυπάκια που μήτε είχα ματαδεί μήτε είχα ματακούσει. Και πέρασε ο καιρός και τα τυπάκια αυτά έγιναν μέρος της καθημερινότητας μου και πολλά από αυτά φίλοι καρδιακοί. Όλοι, εικονικοί ή μη με τίμησαν επανειλημμένως με τα σχόλια, την υποστήριξη και το ενδιαφέρον τους για τα μικρά και μεγάλα που μοιραζόμουν μαζί τους. Όπως όμως όλα σ αυτόν το μάταιο ντουνιά, ο χώρος αυτός έχει αρχή, μέση και τέλος. "Ήρθε το τέλος" λοιπον, που έλεγε και πριν ενα δυο χρόνια μια διαφήμιση. Να σταματήσω να γράφω βέβαια δεν το βλέπω. Άμα την πάθει τη ζημιά ο άνθρωπος, δύσκολα βρίσκει γιατρειά. Από δω και πέρα όμως, οι ακατάστατες σκέψεις μεταμορφώνονται σε μια ουσία … και το όνομα αυτής “angiecillin”. angiecillin: ουσία που λειτουργεί ως παυσίπονο, αγχολυτικό, μυοχαλαρωτικό (εκτός από τους μυς του αυχένα) και ενίοτε παρέχει αντιβιοτικές δράσεις στην ανία, την κακοδαιμονία και τη απαισιοδοξία πασών των γυναικών (για τους άντρες δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες λόγω μικρού αριθμού λήψης του δείγματος). Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για παρενέργειες που δεν έχουν καταγραφεί πλήρως από την παγκόσμια βιβλιογραφία. Τις παρτίδες με τους χώρους σας δεν τις κόβω. Όποτε οι περιστάσεις το επιτρέπουν, θα σας επισκέπτομαι και θα αφήνω το κατιτις μου όμως τα ιστολόγια εδώ δεν θα συνεχιστούν. Θεωρώ περιττό να αρχίσω τα ευχαριστήρια και τους αποχαιρετισμούς, αρκετά (μελο)δράματα έχω τον τελευταίο καιρό (και σεις το ίδιο φαντάζομαι). Δεν χρειάζεται ένα παραπάνω. Νυχτερινέ μου επισκέπτη, αυτή είναι η τελευταία Νυχτερινή Εκπομπή (Ελ την ψώνισα για τα καλά) από τα ραδιοκύματα των spaces. Σας αφήνω με μια μουσική επιλογή που πολλοί μπορεί να μην γνωρίζεται ή να μην σας ενθουσιάζει όμως εμένα έρχεται να με γεμίσει με ένα τόνο αισιοδοξίας … σαν κάτι να ρχεται για να ξεδιαλύνει λίγο τη μαυρίλα… και όπως λέει η Dolly, I am a rainbow on the smokies!… when you tell me that you love me… See you around!!! October 27 Στάση εργασίας και χαράςΛοιπόν, το αφεντικό τρελάθηκε και κατεβάζει τα ρολά. Μου μαζεύτηκαν πολλά και δυσκολεύομαι να τα καταπιώ (φαντάσου τι έχει να γίνει στη χώνεψη). Μια στο καρφί και μια στο πέταλο και έχω καταντήσει φακίρης.
Θα σταματήσω για λίγο να βασανίζω το πληκτρολόγιο, τα νεύρα μου και την ανοχή σας.
Θα πάρω μαθήματα ανώδυνου τοκετού (εισπνοήηηηη εκπνοήηηηη σε ίσους χρόνους) και μόλις με το καλό λευτερωθώ θα σας ματαρθώ.
Άντε καλά κρασιά και καλά να σαστε να με θυμάστε. October 25 Black coffee, bitter chocolate, sweet as life can be.
Κυριακή μεσημέρι πια. Ο ζεστός καφές έχει γεμίσει πολλές φορές το φλιτζάνι μου, οι εφημερίδες διάσπαρτες στον καναπέ και στο πάτωμα. Ένα τριήμερο συννεφιασμένο και βροχερό φαίνεται να δίνει τη σκυτάλη σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. Διαβάζω, γράφω και σκέφτομαι πόσοι ακόμη να είναι στην ίδια κατάσταση. Τα λατρεύω τα Κυριακάτικα πρωϊνά ακόμη και το χειμώνα. Είναι η ώρα για πραγματική χαλάρωση και χουχούλιασμα κάτω από μια κουβερτούλα καρό. Το τσιγάρο μου έχει χαλάσει τη γεύση και αναζητώ απεγνωσμένα κάτι να τη φτιάξει. Πίνω ακόμη μια γουλιά καφέ όμως δεν βοηθάει αφού είναι σκέτος, μαύρος, καυτός. Η ιδέα ότι στο ψυγείο μου κρύβεται μια Υγείας με αμύγδαλα με κάνει να αφήσω τη ζεστασιά του καναπέ και να τρέξω μέχρι εκεί. Ένα δυο κομμάτια φτάνουν για να με γεμίσουν με ότι είχα ανάγκη αυτή τη στιγμή. Υποκατάστατα θα μου πεις. Όμως … ας μην τα αναλύουμε όλα, χάνουμε τα απλά και όμορφα. Δεν συμφωνείς; Είναι μέρες τώρα που όλα είχαν τη γεύση ενός σκέτου καφέ. Ακόμη και οι σκέψεις μου. Γι αυτό θα αφεθώ στη γλυκόπικρη γεύση της σοκολάτας μου και θα σου πω με στόμφο ότι όλα στη ζωή την ίδια γεύση έχουν. Μια πικρή και μια γλυκιά… και είναι τόσο όμορφη η άτιμη που συνεχώς ζητάς κι άλλη!!! Καλημέρα σου είπα; Ο καφές ακόμη αχνίζει και η κουβέρτα η καρό έχει χώρο … καλημέρα, χαμογέλα… κι αν θες έλα να μοιραστούμε και τη σοκολάτα. October 17 So, here ’s to you & and drink for me.
Hello. How are you? Ναι, εγώ είμαι, καλησπέρα. Μήπως είναι αργά και ενοχλώ; Ναι, είμαι μόνη και σκέφτηκα να σηκώσω το τηλέφωνο και να σχηματίσω τον αριθμό σου. Μήπως να κλείσω; Όχι, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Απλά ήθελα να ακούσω τη φωνή σου. Όχι δεν φταίει το τραγούδι που σε θυμήθηκα. Αυτό απλά μου έβαλε το ακουστικό στο χέρι μου. Πως ήταν η μέρα σου; Ηρεμήσατε λίγο στο γραφείο; Κι άλλο τσιγάρο ανάβεις; Αν είναι αν σε αγχώνω να το κλείσω. Πως ήταν η δική μου μέρα; Μελαγχολική όπως ο καιρός. Βρέχει τρεις μέρες τώρα και σταμάτησα να πηγαίνω στην παραλία. Ήρεμα ήταν λοιπόν μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψα ότι το πορτοφόλι μου είχε κάνει φτερά μέσα από τη τσάντα μου. Να στεναχωριέμαι; Δε βαριέσαι;;; Τα λεφτά λίγα ήταν απλά βαριέμαι τη διαδικασία να ακυρώσω κάρτες, να βγάλω καινούργιες, ταυτότητα και τα ρέστα. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι οτι όποιος το έκανε, είχε στα χέρια του για λίγο τις φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και μετά το πιο πιθανό να τις πέταξε στα σκουπίδια; Στα σκουπίδια το χαμόγελο μου με τα γυαλιά αλα Λένον; Τεσπα… no money but still alive. Τι πίνω; Κρασί όπως πάντα. Να βάλω μια γύρα; Τι άλλο έκανα τις μέρες που δεν μιλήσαμε; No sex for sure. Για αντιστάθμισμα έχω αδειάσει το πιο κοντινό ψιλικατζίδικο από όλες τις ΙΟΝ αμυγδάλου και τα παστέλια. Τι άλλο; Κόντεψα να βάλω φωτιά στο σπίτι γιατί αποκοιμήθηκα με το φαγητό στη φωτιά. Τη γλύτωσα με κάτι μαυρισμένα ντουλάπια, ένα καμένο απορροφητήρα, μια λιγότερο καμένη κουρτίνα και πολλές τύψεις κι ενοχές για το τι μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν ξυπνούσα. Τεσπα… no money, no sex but still alive. Είσαι ακόμη εδώ; Blue days black nights doowah doolang Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ψάχνω να βρω αν ξαστέρωσε λιγάκι. And I wonder why the little things you planned ain't coming true. Θα βάλω ακόμη ένα, θες; Ναι, κόκκινο είναι. Από τη περσινή γιορτή που δεν ήρθες. Γιατί πίνω μόνη; Γιατί ποτό και παρέα δημιουργούν παρενέργειες που αντενδεικνύονται στην κατάσταση μου. Τι παρενέργειες; Μπορεί πχ να σε πάρω τηλέφωνο και να μιλάω σε νεκρή γραμμή… Τεσπα, δεν έχεις όρεξη για κουβέντα… no money, no sex, not you but always alive and dreaming. October 14 Ανασφάλιστες ΑνασφάλειεςΜιλάω άρα υπάρχω; Το σκέφτομαι έχει παραγκωνιστεί σε δευτερεύον αξίωμα. Μιλάω άρα επιλέγω; Τη φθορά της αμετροέπειας από την αφθαρσία της σιωπής. Μιλάω άρα συναισθάνομαι; Την επίγνωση και συνειδητή αποδοχή της κατάστασης από την απόρριψη των αισθηματικών διαισθήσεων.
Έχω κολλήσει εδώ και ώρα σ αυτό το κείμενο. Ίσως φταίει που δεν έχω πτυχίο παρά μόνο από την Ανωτάτη Βοϊδοσχολή, γι αυτό και αδυνατώ να εμπεδώσω το θεματάκι. Νιώθω σαν να εξετάζομαι σε άγνωστο κείμενο των Αρχαίων Ελληνικών και συνεχώς αναρωτιέμαι αν θα περάσω έστω και με τη βάση.
Τι ποιο εύκολο από το να πεις ένα απλό «Αποχωρώ» ή έστω «Δεν καλύπτομαι» ή έστω «Φοβάμαι ότι όποιος μπλέκει με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες;»
Τραγούδια για την ώρα δεν μπορώ να βάλω. Την τσαντίλα μου την καταλάβατε. Τα σχόλια είναι περιττά νομίζω αλλά δεν ξέρω πώς να τα απενεργοποιήσω.
Αντε να πω μια καλημέρα γιατί μπορεί να μην είμαι απόφοιτη ΑΕΙ, όμως δεν είμαι και ανάγωγο ντουβάρι. |
|
||||||||||||
Στην σκιά του φεγγαριού όλα τα πλάσματα μεταμορφώνονται και ελευθερώνονται.Εδώ μπορείς να μείνεις όσο θες και να ξαποστάσεις αρκεί να μοιραστείς αβίαστα αυτό που η καρδιά σου προστάζει.Καλώς ήρθες.
|
|||||||||||||
|
|