… λένε πως είναι η αναμνήσεις μας.  Όμως πως λέγονται όλα αυτά όταν τα βρίσκεις πεταμένα σε συρτιάρια και κούτες ξεχασμένες; Και τι να κρατήσεις απ όλα αυτά όταν πρέπει να πάρεις μαζί σου μόνο τ’ απαραίτητα;  Πως μαζεύονται τόσα πράγματα;

Κάθε στιγμή που περνάει, κάθε προσωπική σου στιγμή μπορεί να κλειστεί σε ένα μικρό χαρτί, μια εικόνα, ένα ξερό από καιρό λουλούδι, ένα μπλουζάκι που κάποτε μοιράστηκες με κάποιον άλλον, μια καρδούλα κομμένη στη μέση με το άλλο της μισό να αγνοείται τα τελευταία 15 χρόνια.  Και τα κρατάς όλα  αυτά με ευλάβεια για να σου θυμίζουν αυτές τις στιγμές.  Γεμάτες κούτες πολύχρωμες με σημειώματα, φωτογραφίες, δωράκια που τώρα σου φαντάζουν ανούσια όμως τότε ήταν ο κόσμος σου όλος.

Σε ένα άλλο συρτάρι βρίσκεις τακτοποιημένα και μυρωράτα σεντόνια, πετσέτες, τραπεζομάντηλα και κεντήδια της μαμάς που τα πήρες μόνο και μόνο για να μην την στεναχωρήσεις.  Και όλα αυτά τα κρατάς για μια σημαντική στιγμή… που ακόμη δεν έχει έρθει.  Τα ανοίγεις και τα μυρίζεις και η εικόνα της μανούλας σου έρχεται στο μυαλό.  Να ταν εδώ τώρα… ίσως να σε εκνεύριζε με τη μανία της να γίνονται όλα στην εντέλεια και με τάξη όμως σίγουρα θα ήσουν πιο σίγουρη για το αποτέλεσμα.

Σ’ αυτήν την κούτα να μπουν τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες, στην άλλη τα βιβλία, στην άλλη τα κρύσταλλα της γιαγιάς και στην πιο μεγάλη τα παιχνίδια του παιδιού.

Σταματάς για λίγο και ανάβεις τσιγάρο.  Κάποια θα ξαναβάλεις στο καινούργιο σπίτι και κάποια θα παραμείνουν στο πατάρι μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος θα τα αναζητήσει.

Πολλά μαζεύτηκαν πάλι και συ παραπατάς ανάμεσα σε κούτες στοιβαγμένες και σε εφημερίδες.

Και αύριο μέρα είναι, εδώ θα είναι όλα και θα σε περιμένουν.  Σβήνεις το τσιγάρο και κλείνεις την πόρτα για να μην τα βλέπεις.  Κλείνεις την πόρτα όμως ξέρεις ότι είναι όλα εκει.  Τ’ απομεινάρια σου… η ζωή σου, που περιμένει να ξεδιπλωθεί και πάλι και να αρχίσει σε άλλη βάση.

Απόψε θα κοιμηθείς στα καλά σου σεντόνια έτσι για αλλαγή… παρέα με ένα αποξηραμένο λουλούδι που κάποτε κόπηκε από έναν φράχτη για σένα.

Δεν είναι μια καταχώρηση για να μαζέψω τα σχόλια σας και επισκεψιμότητα στο χώρο μου.

Απλά δηλώνω την αηδία μου για το θέατρο του παραλόγου που πάιζεται λιγο πιο κάτω από τη γειτονιά μας.

Απλά σαν μάνα στέλνω κραυγή διαμαρτυρίας για τα παιδιά που σκοτώνονται στη Γάζα.

Απλά σαν μάνα θέλω να φωνάξω μην σκοτώνετε άλλο τον μέλλον μας... τα παιδιά μας!!!

Η δημοσίευση αυτή είναι copy paste από το σημερινό ιστολόγιο της Maria Papa.  Ας κάνουμε όλοι το ίδιο.  Ευχαριστώ.

http://toxotina-73.spaces.live.com/blog/cns!18CA476EA89B259A!2226.entry

Αμέτρητα δάκρυα στα μάτια μου...Μην τα σκουπίζεις Θεέ μου...Μέσα απ' αυτά πιο καθαρά τον κόσμο βλέπω.
Μέσα απ' αυτά θαλασσοδέρνονται χιλιάδες όνειρα, χιλιάδες δάκρυα,χιλιάδες σταγόνες ιδρώτα,χιλιάδες σταγόνες αίμα.
 Ο πόνος του Ανθρώπου ξεχείλισε στα μάτια μου ...Η πίκρα όλης της γης .....
Μην τα σκουπίζεις Θεέ μου,τα θέλω να τα βλέπω,να μπορώ,να προσεύχομαι....
Μην τα σκουπίζεις Θεέ μου,άφησ' τα να πετρώσουν.

stop......!!!!!!!!!!!!

IT'S  CHILDREN....  IN GAZA

Είναι μια γενοκτονία ...

Δέκα χρόνια στην Αθήνα.  Μια πόλη που όσο και να προσπάθησα δεν την έκανα ποτέ κτήμα μου.  Δεν την αγάπησα παρόλο που σαν μεγαλούπολη μου προσέφερε απλόχερα τις χαρές της.
Δέκα χρόνια από τη ζωή μου σύντομα κλείνουν το κύκλο τους και ένα καινούργιο κεφάλαιο ανοίγεται μπροστά μου γεμάτο προκλήσεις και υποσχέσεις για μια ζωή γεμάτη ποιότητα στην επαρχεία.
Δεν το έκρυψα ποτέ ότι είμαι παιδί του χωριού.  Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα χωριό της  Κέρκυρας και αν η δουλειά του άντρα μου δεν μας έφερνε στην πρωτεύουσα δεν θα το επεδίωκα ποτέ να αφήσω το νησί μου.
Σήμερα, και πάλι η δουλειά του άντρα μου, με φέρνει αυτή τη φορά σε μια πανέμορφη παραλιακή πόλη της Πελλοπονήσου... στην Καλαμάτα.
Μέσα σε ένα μήνα πρέπει να μαζέψω σπίτι, υποχρεώσεις και να πακετάρω μια ζωή για να ξεκινήσω εκεί μια νέα.
Ναι, είμαι χαρούμενη που φεύγω επιτέλους!!! Ναι, δεν θα μου λείψει η Αθήνα... όμως... θα μου λείψουν όλοι όσοι γνώρισα εδώ.
Ναι, για τους διαδικτυακούς μου φίλους που γνώρισα από κοντά μιλάω.  Το ξέρω οτι η επαφή μας από το χώρο αυτό δεν θα σταματήσει όμως δεν θα έχω πια την ίδια άνεση να σας συναντώ προσωπικά.  Ελπίζω ο χρόνος να δυναμώσει τις φιλίες αυτές και η απόσταση να μην είναι τίποτε παραπάνω από αριθμούς και χιλιόμετρα στα αυτοκίνητα μας που θα ξεπερνιούνται για χάρη της φιλίας μας.
Λίγες γραμμές γι αυτούς που είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντά...

Μίνα μου, νιώθω τυχερή που σε γνώρισα από κοντά γιατί εκτός από μια ευαίσθητη και ρομαντική ψυχούλα είσαι και ένας δοτικός άνθρωπος που σκορπάει απλόχερα σε όλους γυρω του το χαμόγελο!
Κωνσταντίνα μου, γλυκό μου και τρελό ζουζούνι... το γέλιο σου με ζέστανε άπειρες φορές και η παρέα σου μόνο καλό μου έκανε.  Να παραμείνεις έτσι όπως είσαι και το μόνο που θέλω από σένα είναι να χαμογελάς και να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και αυτό που λέει η καρδιά σου!! ναι;;
Παντελή μου, ίσως τα πιο μελαγχολικά μάτια που γνώρισα ποτέ και λυπάμαι που δεν κατάφερα να τα ελαφρώσω λιγάκι.  Μου χρωστάς ένα καφέ πριν φύγω, ναι;;
Άκη μου, να προσέχεις και να ξέρεις ότι χάρηκα που σε γνώρισα.
Δημήτρη μου, σαν άξιος δάσκαλος που είσαι μου έμαθες πολλά πράγματα μέσα από τις συζητήσεις μας και μου έδωσες πολλά περισσότερα απ όσα νομίζεις!! Σ ευχαριστώ και ίσως αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά...
Γιάννη μου, αν δεν ήσουν μακριά ίσως να είμασταν μαζί με τα ματάκια σου το τριο "ροζ συννεφάκι που πας με τέτοιο καιρό;"!!! Ελπίζω να τα ξαναπούμε πριν φύγω... εξάλλου μας υποσχέθηκες φαγητό και να είσαι σίγουρος ότι δεν θα προλάβεις να βγάλεις κιχ!! χι χι χι (ούτε και να φας νομίζω)
και τελευταία, αλλά οχι τελευταία στην καρδιά μου... μια Κυρία που βρέθηκε στο δρόμο μου για να μου αποδείξει οτι υπάρχουν σήμερα ακόμη Ανθρωποι... Γλυκιά μου Καίτη, πάντα ήθελα μια αδελφή μεγαλύτερη (αφού εγώ εχοντας άλλες τρεις μικρότερες δεν αξιώθηκα ποτέ να το βιώσω αυτό).  Και τη βρήκα στο πρόσωπο σου.  Τα λόγια είναι λίγα για να εκφράσω όλα αυτά που μου προσέφερες όσο καιρό γνωριζόμαστε εδώ.  Το μόνο που θα πω είναι να σε έχει ο Θεός γερή και να χαίρεσαι τους άντρες σου!!! (και ίσως τελικά γίνουμε κάποια στιγμή και συμπεθέρες χαχαχαχα)

Υπάρχουν όμως μερικά άτομα που παρόλο που δεν είχα την τιμή να τα γνωρίσω από κοντά, μου έδωσαν μέσα από αυτό το χώρο αμέτρητες στιγμές γέλιου, προβληματισμού, αγάπης και ανθρωπιάς.
Σάκη, "Ορφέα", Τόμμυ, Έλενα, Όλγα (εσένα θα σε πετύχω στο νησί, δεν θα μου ξεφύγεις να το θυμάσαι χι χι χι), Dimmor (ή αραχνούλα), Yannidaki (ή νυχτερίδα από λάτεξ), Ζαχαρένια, Γιώργη και Ελενάκι... είναι πραγματικά τιμή μου πους σας γνώρισα έστω και με αυτόν τον τρόπο.  Ο Θεός να σας έχει καλά και ελπίζω να συνεχιστεί αυτή η όμορφη επικοινωνία μας.

Τέλος, υπάρχει ένα άτομο που σαν συμπαντική αδελφή ψυχή ήρθε και με συμπλήρωσε και εύχομαι η ζωή να μας αφήσει να βρεθούμε από κοντά και να κρατήσουμε τη φιλία μας μέχρι ν ασπρίσουν τα μαλλιά μας (λέμε τώρα... γιατί υπάρχουν και οι βαφές φιλενάδα).
Αγαπημένη μου Άντζελα... να ξέρεις όπου θα είμαι, εκεί θα έχεις ένα δικό σου μέρος... την καρδιά μου και το χαμόγελο μου!!! Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η αλλαγή στη ζωή μου, δεν θα είμαι συνεπής ούτε με το χώρο μου άλλα ούτε και με τις επισκέψεις στους δικούς σας καθότι η αναζήτηση νέας στέγης, δουλειάς και το στήσιμο ενός νέου σπιτικού με έχει ήδη απορροφήσει. Μου λείπετε ήδη όλοι και ελπίζω από εκεί που θα είμαι τώρα πια να έχω ακόμη περισσότερα να μοιραστώ μαζί σας.
Σας ευχαριστώ όλους όσους αφιερώσατε έστω και ένα λεπτό στο χώρο και στις ακατάστατες σκέψεις μου!
Άν ξέχασα κάποιον ζητώ συγνώμη και ελπίζω με τον καιρό να διορθώσω αυτό μου το σφάλμα.

Φιλιά πολλά σε όλους, μια μεγάλη αγκαλιά και ένα χαμόγελο για τον καθένα σας ξεχωριστά...
και μια μικρή προτροπή από μένα τη μικρή... λιακάδα μέσα-έξω!!