Έχεις κουραστεί όλη μέρα να τρέχεις πάνω κάτω... δουλειά, δραστηριότητες του παιδιού, υποχρεώσεις... και μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας φτάνεις επιτέλους σπίτι σου.

Πρέπει να είσαι με το χαμόγελο στα χείλη και να σκουπίσεις στο χαλάκι της εισόδου όχι μόνο τα πόδια σου αλλά και τα προβλήματα που τυχόν σε απασχολούν στη δουλειά.  Οι δικοί σου άνθρωποι σε θέλουν χαρούμενη και με ολόκληρη την προσοχή σου στραμμένη σ αυτούς.

Πρέπει να ακούσεις τον καθένα, πως πέρασε τη μέρα του, αν έφαγε, τι έφαγε, αν τον απασχολεί κάτι... και πρέπει το μυαλό σου να είναι σε επαγρύπνηση μήπως και ειπωθεί κάτι και συ δεν τον καταλάβεις εγκαίρως και μετά τρέχεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα.

Ετοιμάζεις το φαγητό της επόμενης μέρας... και μεταξύ νεροχύτη, πλυντηρίου και απλώματος, παίζεις με το παιδί σου, με την άκρη του ματιού σου παρακολουθείς κάτι που σε ενδιαφέρει στην τηλεόραση, σκέφτεσαι πότε θα τελειώσεις το ρημαδοβιβλίο που ξεκίνησες πριν μια εβδομάδα και έχει πιάσει δυο δάχτυλα σκόνη πάνω στο κομοδίνο σου... άσχετο, αφού προχθές ξεσκόνισες που βρέθηκε πάλι τόση σκόνη;;;

Επιτέλους το παιδί κοιμάται... και κάθεσαι με τον άνθρωπο σου αν πεις δυο κουβέντες για τη δική σου μέρα.  Για ότι σε έκανε να γελάσεις ή να θυμώσεις ή απλά σε άφησε αδιάφορη.  Και σου λέει ... μη μου τα λες αυτά γιατί εκνευρίζομαι... κάνε τα, αλλά μη μου τα λες... και προπάντων... μην μου τρως το χρόνο με τις χαζομάρες αυτές...

Κοκαλώνεις για λίγο αλλά το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό που ο εγκέφαλος παίρνει αμέσως ανάποδες στροφές... μα τι μαλάκας είσαι και κάθεσαι και του ανοίγεις την καρδιά σου; χαζομάρες τα ενδιαφέροντα σου;  οκ, κύριε... θα μείνεις απ έξω από αυτό το κομμάτι της ζωής μου και  έλα αύριο την άλλη να μου πεις ότι σου κρύβω πράγματα πάλι!!! Θα γελάσει κάθε πικραμένος...

Πρέπει να πας για ψώνια για το παιδί... παίζει στην αυλή, πέφτει και σκίστηκαν οι φόρμες του.  Ψώνια; πάλι ψώνια;  Μα καλά που ζεις; Δεν ακούς τι γίνεται με την οικονομική ύφεση; Θέλεις να μας καταστρέψεις οικονομικά; Θέλεις να τα πάρω στο κρανίο βραδιάτικα και να αρχίσω τα καντήλια; μπλα μπλα μπλα μπλα....

Τελειώνεις με την κουζίνα και μπαίνεις επιτέλους στο μπάνιο.  Αφήνεις  το νερό να τρέξει πάνω σου... μια κρύο μια ζεστό... σκωτσέζικο ντους... έτσι για να μην ξεσυνηθίζεις... και για να σφίξουν και οι...

Ξαπλώνεις και νιώθεις το χέρι του διπλανού σου να σε αγγίζει σε απόκρυφα σημεία δείχνοντας σου τις διαθέσεις του για σεξ... Παίρνεις βαθιά ανάσα και σκέφτεσαι γρήγορα πως να αντιδράσεις.  Νέα γυναίκα είσαι, το σεξ δεν σε αφήνει αδιάφορη... το αντίθετο... όμως... πριν λίγο σε στόλιζε και έριχνε καντήλια και τώρα θέλει σεξ;;; Γμτ... ξέχασες να πατήσεις το ON ... και τώρα;  μέχρι να το πατήσει κάποιος εσύ κύριε θα μένεις στα κρύα του λουτρού και γω θα κοιμάμαι με δυο μάτια θυμωμένα καρφωμένα όλο το βράδυ στην πλάτη μου...

Καλημέρα είπα;;;

Βράδιασε και πήρες τους δρόμους.  Ησυχία στο σπίτι.  Τόση που δεν την άντεξες και άρχισες να περπατάς άσκοπα.

Τα βήματα σε έφεραν στον ηλεκτρικό.  Πήρες το πρώτο τρένο και έφτασες Μοναστηράκι.

Σπρώχνεις για  να κατέβεις και ξεκινάς να τριγυρίζεις άσκοπα παρέα με τις σκέψεις σου... τις ακατάστατες όπως πάντα.

Ανάβεις τσιγάρο και οι τύψεις σου καίνε τα χέρια όμως δεν το σβήνεις... το κρατάς για παρέα και μόνο.

Στέκεσαι σε μια βιτρίνα με τσάντες και παπούτσια... πόσα ακόμη θα πάρεις; δεν χόρτασες; Το βλέμμα στέκεται στη φιγούρα με τη μαύρη καπαρτίνα και το τριμμένο τζιν... πόσο απόμακρη σου μοιάζει η μορφή σου; πόσο ξένη; Κάτι άστραψε... κάτι σα φλασάκι... και σε επανέφερε στο τώρα.  Κάνεις στροφή και προχωράς άκρη άκρη στο πεζοδρόμιο γιατί δεν έχεις και πολυ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου τέτοιες στιγμές.

Προσπαθείς να θυμηθείς που έχεις αφήσει τη ζωή σου κλειδωμένη.

Προσπαθείς να θυμηθείς  τι ζήτησες από τη ζωή όταν άνοιξες τα μάτια σου για πρώτη φορά.

Προσπαθείς να ακούσεις τη φωνή την εσωτερική... όμως το μόνο που ακούς είναι ένας ήχος που σου προκαλεί ρίγος... σαν νύχια να γδέρνουν τον μαυροπίνακα του μυαλού σου.

Γυρίζεις σε σκοτεινά σοκάκια με την καρδιά σου να χορεύει σαν τρελή απο το φόβο... φόβο για τα μάτια που σε κοιτούν καθώς σε προσπερνούν.  Μάτια που επειδή έρχονται απο μακριά και δεν μιλούν τη γλώσσα σου, ο φόβος τα περιθωριοποιεί και τα απορρίπτει.  Γιατί; Δεν είσαι έτσι... όχι εσύ... όμως συνεχίζεις να φοβάσαι... και σφίγγεις  πιο δυνατά το σακάκι και την τσάντα κάτω απο τη μασχάλη. 

Ψάχνεις να βρεις ένα φως στη γωνιά του δρόμου.  Ένα φως που θα σε κάνει να διώξεις το φόβο.

Ίσως και ένα χαμόγελο για να διώξει και την παγωνιά (περίεργο, νόμιζες οτι θα είναι ένα ζεστό βράδυ απόψε, όμως εσύ νιώθεις ακόμη το  ρίγος να σε διαπερνά).

Προσπερνάς έναν κάδο αποριμμάτων που ζέχνει απο τα σκουπίδια που τον ξεχυλίζουν.  Κλωτσάς αδιάφορα ένα χάρτινο κουτί προς την άκρη του πεζοδρομίου και ένα ποντίκι που τρομαγμένο τρέχει να ξεφύγει απο το κακό που το βρήκε, σε κάνει να τσιρίζεις σαν τρελή.

Κάπου στο βάθος ακούγεται μουσική και βουή απο ομιλίες.  Κάπου στο βάθος υπάρχει η ζωή.  Εσύ άραγε κολλάς εκει;  Υπάρχει θέση για σένα;

Μελαγχόλισες

νιώθεις πεταμένος

μες στην πόλη σου σαν ξένος

βρε παιδί μου αμάν

στην καρδιά βάλε πατίνια

και δυο ρουλεμάν

κάτι άστραψε

κάτι σαν φλασάκι...

... λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά

Η φωνή του Μαχαιρίτσα έρχεται σαν άγγελος εξ ουρανού πίσω απο την πλάτη σου.  Ξεφυσάς και διώχνεις τη μαυρίλα.  Θες απεγνωσμένα να μπεις στο αυτοκίνητο και να βάλεις το ράδιο στη διαπασόν, να πάρεις την παραλιακή και να σε βρει το χάραμα κάπου εκεί έξω.

Ένα τραγούδι.  Πάντα ένα τραγούδι δίνει χρώμα και ήχο στα συναισθήμτα και στις σκέψεις σου.

Γυρνάς με βήματα γοργά πίσω στο σταθμό.  Είσαι μόνη αλλά είσαι καλά με τη μοναξιά σου.  Όχι, δεν θα ζητήσεις παρέα απόψε, δεν θα βυθιστείς στο ποτό και στον καπνό μέχρι να βρεις ένα δεκανίκι για να περάσει η βραδιά.  Θα κρατήσεις στιβαρά το τιμόνι στα χέρια σου και θα έχεις τον έλεγχο, του αυτοκινήτου και της ζωής σου.

Στο τρένο για την επιστροφή το μόνο που ακούς μέσα στο κεφάλι σου είναι οι στίχοι του Μαχαιρίτσα...

Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις

Σκέψου την ώρα τη στιγμή που τη ρεβανς θα πάρεις...

Είσαι ήδη μέσα στο αυτοκίνητο.  Στρίβεις το κλειδί και γεμίζει το μυαλό σου μουσική.  Ανάβεις φλας και ξεκινάς... τι κι αν δεν ξέρεις τι είσαι και τι θες; τι κι αν δεν νίκησες τους φόβους σου γι απόψε; Μικρή είναι η ζωή για να τη σπαταλάς ... γι αυτό νιώσε... τη στιγμή, την ανάσα, το βλέμμα, τη μουσική. 

Κάτι άστραψε

κάτι σαν φλασάκι

σαν πικνίκ μες στο δασάκι

σαν γλυκιά δροσιά

λάβε θέση για να πάρεις

πάλι την πρωτιά.

Θα με βρεις κάπου έξω απόψε... ψυχή ελεύθερη... τουλάχιστον γι απόψε...

Έφυγα η γαϊδουρα και δεν είπα ούτε ένα καλό σκ ούτε τίποτα  

Ουφ, πήγα ένα διημεράκι μέχρι το Άστρος και ομολογώ ότι ξεκουράστηκα (για καλή μου τύχη η μικρή μου βρήκε παρέα με παιδάκια και έπαιζε το καλό μου όλη μέρα οπότε ηρέμησε και μενα το κεφαλάκι μου λίγο ... μάνα σου λεει μετα )

Γύρισα λοιπόν ανανεωμένη, με πολλή διάθεση και πολλά στο μυαλό μου για να πραγματοποιήσω μέσα απο εδώ.  Όμως προηγείται η δουλειά οπότε, για λίγο ακόμη, θα αρκεστώ στο να μοιράζομαι μαζί σας τραγουδάκια που μου αρέσουν και που μου φτιάχνουν τη διάθεση.

Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους και αν μπορείτε βάλτε την ένταση δυνατά και χορέψτε!!!

 
Download the latest version of Flash to view this content

Γιατι αν δεν το πήρατε ακόμη χαμπάρι.... είναι Παρασκευήηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!!!

YouTube - Army of Lovers - Let the Sunshine In
  

... μια δόση Αρκά είναι απαραίτητη για να ξεκινήσει η μέρα μας με χαμόγελο!!

Μια γλυκιά και χαμογελαστή καλημέρα σε όλους!!!

Είμαι πνιγμένη μέχρι το λαιμό στη χαρτούρα και τις επισημάνσεις για τις διορθωτικές ενέργειες που πρέπει να κάνω για λειτουργήσουν όλα σύμφωνα με το σύστημα ποιότητας της εταιρείας... και πάνω που είπα να κάνω ένα διάλλειμα να σου και το mail από φίλο που συμπάσχει... το παραθέτω λοιπόν και ελπίζω να σας κάνει τουλάχιστον να χαμογελάσετε. Καλό μεσημέρι σε όλους!!!

Ένας βοσκός, ενώ έβοσκε τα πρόβατά του σε μια απόμερη τοποθεσία, βλέπει από μακριά να πλησιάζει μια
αστραφτερή ΒΜW.  Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυμένος με κοστούμι Versace, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου Ray
Ban και Yves Saint Laurent γραβάτα, σταματάει δίπλα του, κατεβάζει το
παράθυρο και του λέει: αν σου πω ακριβώς πόσα πρόβατα έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα;

Ο βοσκός κοιτάει το νεαρό, που ήταν φανερά ένας γιάπης, κοιτάει και το κοπάδι και του απαντά ήρεμα: Ναι, γιατί όχι;

Αμέσως λοιπόν ο γιάπης κατεβαίνει από το αυτοκίνητο μαζί με ένα laptop Dell το οποίο και συνδέει με ένα κινητό Motorola με παγκόσμια σύνδεση της AT&T.  Αφού συνδέεται με το Internet, πηγαίνει σε μια σελίδα της
NASA, και επιλέγει ένα σύστημα δορυφορικού προσδιορισμού τοποθεσίας GPS το οποίο υπολογίζει την ακριβή τοποθεσία στην οποία βρίσκονται και αποστέλλει τα στοιχεία αυτά σε ένα άλλο δορυφόρο της ΝASA ο οποίος σκανάρει την περιοχή και βγάζει μια φωτογραφία υπέρ-υψηλής ανάλυσης.   Αφού επεξεργάζεται τη φωτογραφία με το πρόγραμμα Adobe Photoshop, στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών στο Αμβούργο, στη Γερμανία και μετά από μερικά δευτερόλεπτα λαμβάνει στο Palm Pilot του ένα e-mail που επιβεβαιώνει ότι η φωτογραφία έχει αναλυθεί και τα στοιχεία έχουν καταχωρηθεί σε μια βάση
δεδομένων.  Μέσω μιας σύνδεσης ΟDBC εισχωρεί σε μια MS-SQL database και καταχωρεί
όλα τα στοιχεία σε ένα φύλλο εργασίας Excel το οποίο και στέλνει μέσω e-mail στο Blackberry του.

Μετά από λίγα λεπτά εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων με έγχρωμες φωτογραφίες από τον καινούργιο του HP LaserJet εκτυπωτή και αφού τη διαβάζει λέει στο βοσκό:

Έχεις ακριβώς... 1586 πρόβατα!!!!'.

Ακριβώς.  Καλώς λοιπόν, μπορείς να πάρεις όποιο πρόβατο θέλεις, λέει ο βοσκός και κοιτάζει το νεαρό καθώς
διαλέγει το ζώο και το μεταφέρει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου.

Εκείνη τη στιγμή, λέει ο βοσκός στο νεαρό:

Να σου πω............ αν βρω ακριβώς τι δουλειά κάνεις θα μου επιστρέψεις το πρόβατο;

Ο γιάπης το σκέφτεται για μια στιγμή, και μετά λέει γελώντας στο βοσκό:

ΟΚ, γιατί όχι;

Είσαι σύμβουλος επιχειρήσεων, λέει ο βοσκός.

Απίστευτο, λέει αποσβολωμένος ο νεαρός, έτσι είναι!! Μα πως το μάντεψες;

Δεν είναι και τόσο δύσκολο, λέει ο βοσκός.  Ήρθες από το πουθενά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, θέλεις να βρεις μια απάντηση την οποία ήδη ξέρω, σε μια ερώτηση που δεν σε ρώτησε κανείς και θες και να πληρωθείς και γι' αυτό, και το καλύτερο: δεν έχεις ιδέα για την επιχείρηση....!
Τώρα θα μου δώσεις πίσω το σκύλο μου;!!!!

... σε λίγες ώρες θα ρθεί και πάλι.  Πρόδρομος καθημερινή του Ήλιου, θα φέρει την αυγή πίσω απο το άρμα της και χρώματα θα γεμίσει ο ουρανός σαν τα ρόδινα χέρια της.

Θ' ανοίξει τη "Θύρα της Ανατολής" και στεφανοφορούσα με άνθη και πτηνά θα κατέβει απο το τέρθριππο άρμα της.  Και θα σ' αφήσει να θωρρείς το πολύπτυχο πέπλο της καθώς θα ραίνει με άνθη και ροδόσταμο τη Γη για να πατήσεις.

Θ' αστράφτουν σαν διαμάντια οι σταγόνες της δροσιάς στις πρώτες ακτίνες του Ήλιου.

Ακολούθησε την... ζωή θα δώσει σε ξεχασμένα αισθήματα και το μυαλό θα γαληνέψει κοντά της.  Είναι η αναγέννηση... είναι η αρχή... είναι όλα όσα δεν τόλμησες να ζητήσεις.  Μόνο άνοιξε καλά τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής σου και μη βιαστείς να καρπωθείς τα δώρα της.  Για σένα είναι όμως ζήτα να λάβεις... μην αρπάξεις...

Όχι δεν κλαίω... και φυσικά δεν είμαι κύκνος.  Από ασχημόπαπο ξεκίνησα και η μόνη μου προσδοκία ήταν να γίνω το πολύ πολύ μια πέρδικα.

Από την άλλη δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους.  Πόσο μάλλον στον εαυτό μου.

Πριν λίγο άκουσα ένα τραγούδι του Απόστολου Ρίζου και ψάχνοντας στο youtube βρήκα και αυτό εδώ το τραγούδι.  Μου άρεσε και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας... όπως κάνω πάντα... αφήνω κάτι εδώ από μένα για όλους όσους έχουν τη διάθεση να αφιερώσουν λίγο απο το χρόνο τους στο χώρο μου.

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα (και αύριο θα είναι χειρότερη).  Δέκα χρόνια που εργάζομαι σαν γραμματέας σε διάφορες εταιρείες και έχω περάσει πολλές φορές απο το στάδιο του ελέγχου για κάποια πιστοποίηση (βλεπε ISO κλπ).  Κάθε φορά ο ίδιος πονοκέφαλος και η ίδια χαρτούρα... και κάθε φορά να τρέχω σαν το Βέγγο να προλάβω να καλύψω και να μπαλώσω τις βλακείες που έχουν γίνει (όχι απαραίτητα απο μένα) καθόλη τη χρονιά.

Αν και είμαι άνθρωπος που αντέχει στην πίεση και πολλές φορές δουλεύω καλύτερα υπο πίεση παρά όταν είμαι χαλαρή, τον τελευταίο χρόνο που ειμαι στον τωρινό μου εργοδότη έχω δει τον εαυτό μου να φτάνει πολλές φορές στα όρια του, όχι λόγω του όγκου της δουλειάς αλλά περισσότερο λόγω των παραξενιών που έχω να αντιμετωπίσω.  Κανόνας 1ος: το αφεντικό δεν κάνει ποτέ λάθος... λάθος κάνω εγώ που δεν έχω μάθει να δουλεύω σωστά...  Κανόνας 2ος: Αφού αντέχεις να δουλεύεις υπό πίεση γιατί να μην σε έχω μονίμως στο τρέξιμο; γιατί να καθίσεις να πιεις ήρεμα ένα καφέ; γιατί να μιλήσεις με το/τη συνάδελφο; γιατί να αφιερώσεις χρόνο για τα προσωπικά σου μηνύμα στον υπολογιστή ή στο κινητό;  Δημοκρατία έχουμε και σοσιαλιστές είμαστε αλλά... δεν θέλω να σε βλέπω να μιλάς στο κινητό ακόμη και αν δεν έχεις κάτι να κάνεις... δεν θέλω να μπαίνεις στο mail σου γιατί μπορεί να σου στείλουν ιούς ή να στείλεις εσύ άθελα σου πληροφορίες για την εταιρεία και τότε θα απολυθεις... δεν θέλω να μπαίνεις στο facebook ή σε άλλες ιστοσελίδες γιατί συλλέγουν πληροφορίες απο το IP για την εταιρεία και δεν θέλω να με φακελώνουν (το facebook περιμένουν για να σε φακελώσουν ρε μλκα...) οπότε και θα στο μπολοκάρω.  Οι συνομιλίες θα καταγράφονται γιατί δεν θέλω να χαθεί κάποια πληροφορία απο πελάτη που εσύ ίσως να μην την κατάλαβες κατά τη διάρκεια της συνομιλίας.... μουσική απαγορεύεται να ακούς γιατί σου αποσπά την προσοχή.

Από τη μια σκέφτομαι τη συμβουλή που μου είχε δώσει η γιαγιά μου όταν πρωτοέπιασα δουλειά και που έλεγε "δέσε το γάΪδαρο εκεί που θέλει ο νοικοκύρης και άφησε τον να ψοφήσει"... και για να είμαι ειλικρινής το έκανα πολλές φορές στη ζωή μου αρκεί βέβαια "ο γάϊδαρος" να μην υπερέβαινε τα εσκαμμένα.  Όμως κάθομαι και σκέφτομαι... αξίζει να περνάς το σημαντικότερο μέρος της ημέρας σου ακούγοντας μη και μη και μη, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει μεγάλη ανεργεία και που να τρέχεις πάλι να βρίσκεις δουλειά;  Από την άλλη πάλι σκέφτομαι ότι ποτέ δεν έμεινα χωρίς δουλειά (δοξασμένο να είναι το ονομα Του)... θες απο κωλοφαρδία; θες απο ικανότητα; όπως θες πες το... Είμαι σίγουρη για τις ικανότητες μου και την εργατικότητα μου όμως άπο την άλλη... έχω κουραστεί να αλλάζω εργοδότες, δεν είμαι πια 25 χρονών... θα ήθελα πολύ να κατασταλλάξω κάπου και να πω εδώ ειμαι...

Για όσους με ξέρουν, καταλαβαίνετε οτι πάλι σκέφτομαι μεγαλόφωνα... για όσους δεν με ξέρουν... καλως ήλθατε στις ακατάστατες σκέψεις μου.

Να έχετε όλοι ένα όμορφο και ξεκούραστο βράδυ!!!

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης

Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης

Πρώτη εκτέλεση: Απόστολος Ρίζος

Πόσα χρόνια έχουν περάσει ούτε έχεις σκεφτεί

Ρίχνεις τη σιωπή σου στα σπουργίτια

Η αγάπη δε χρωστάει καμιά ανταμοιβή

και οι ποιητές καμιά αλήθεια

Στο λευκό το φόρεμά σου πόσοι στοχασμοί

ξενυχτούν και τρέφουν τα όνειρά μας

Κι όλο ταξιδεύεις μόνη όπως οι καημοί

τόσο μακριά κι αναμεσά μας

Μη μιλάς,

μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει

Μη μιλάς,

μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει

Στα μικρά τα γεγονότα που ‘ναι μια στιγμή

ξεπηδάει πελώρια η χαρά σου

Τα διαμάντια έχω ζηλέψει όμως πιο πολύ

που κατρακυλούν στα μαγουλά σου

Έφυγαν χαθήκαν όλοι κι έχουνε κρυφτεί

ο καθένας πίσω από μια γρίλια

Σε κορδέλες από χιόνι έφυγες κι εσύ

στο χορό του ανέμου με τα φύλλα

Μη μιλάς…

 
Download the latest version of Flash to view this content

... είτε από το μπαλκόνι (που δεν έχει η εταιρεία που δουλεύω), είτε από την καρέκλα, είτε ψυχολογικώς (αφού από το πρωί με έχουν μπιιιιπ με το ISO)... μου χρειάζεται λίγος Αρκάς για να ρθω στα ίσα μου!!!

Αφιερωμένο σε όλους όσους νιώθουν σαν τη γάτα στην τελευταία ατάκα...

(κάνε υπομονή και διάβασε το όλο πριν πας στο τέλος χι χι χι)

... και καλό μεσημέρι σε όλους

Είναι κάποια πρωινά που το σώμα δεν υπακούει το μυαλό.  "Ξύπνα!!!" λες εσύ... αλλά τίποτα δεν κουνιέται.  Ούτε το χέρι ούτε το πόδι.  Κάθεσαι με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι και αναρωτιέσαι... "γιατί δεν ξεκουράστηκά; αφού κοιμήθηκα νωρίς... "

Η αφύπνηση ξαναχτυπά, όμως το χέρι σου αρνείται πεισματικά να ανταποκριθεί στο ερέθισμα.  Θέλεις να ανοίξει το στώμα να σε καταπιεί... και να σε ξεράσει όταν πια τίποτα δεν θα θυμίζει το άγχος και την κούραση της μέρας που έρχεται.

Κάποια στιγμή νιώθεις ένα χέρι να σε σπρώχνει... να σε διώχνει απο το κρεβάτι... και τότε γυρνάς δίπλα σου ενοχλημένη και αναρωτιέσαι... "τι είναι προτιμότερο; ένας κουβάς νερό ή το φωτιστικό απο το κομοδίνο;;;"

Σέρνεσαι μέχρι το ντους και περιμένεις από το νερό να πάρει την κούραση και τα νεύρα... ρίχνεις ένα μπινελίκι και ως δια μαγείας... ξυπνάς και χαμογελάς... καινούργια μέρα λες... σύνελθε... ντύσου, στολίσου και βγες να κατακτήσεις τον κόσμο!!!

Καλημέραααααααααααααααααααααααα

 
Download the latest version of Flash to view this content

Ξέχασα να πω σε όσους νέους χρήστες μου κάνουν την τιμή να με προσκαλούν στη λίστα φίλων τους, ότι την τελευταία εβδομάδα το livespace τα χει ψιλοπαίξει και δεν με αφήνει να κάνω αποδοχή των προσκλήσεων (όχι δεν είμαι τόσο ψώνιο -ακόμη- για να σας αγνοώ χι χι χι )

Ελπίζω σύντομα να επανέλθει και να μπορέσω να απαντήσω στον καθένα σας.

Φιλιάαααααααααααααααααααααααααααα

... που ακόμη και τα βράδυα που δεν είμαι online, υπάρχουν φιλαράκια που περνάνε απο το χώρο μου και αφήνουν μια λέξη, μια εικόνα, ένα κάτι ρε παιδί μου... ένα κάτι που σε κάνει να νιώθεις όμορφα όταν ανοίγεις τη σελίδα σου... γιατί; γιατί σου δείχνει ότι κάποιους ακούμπησες με το χ/ψ τρόπο και στο ανταποδίδουν με το δικό τους τρόπο ο καθένας.

Ναι, μ' αρέσει να παίρνω αγάπη ακόμη και αν αυτή είναι μια καληνύχτα από κάπου μακριά...

Σήμερα θα είναι μια δύσκολη μέρα στο γραφείο οπότε δεν θα καταφέρω να περάσω απο τους χώρους σας και να αφήσω και γω το κάτι τι μου με τη σειρά μου, να σχολιάσω τις σκέψεις ή τα κείμενα σας (και θα μου λείψει αυτή η επαφή σημερα να το ξέρετε).  Και επειδή όλοι αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι κάτι παραπάνω απο την αγάπη... μαζί με την καλημέρα μου θα σας αφήσω να χαρείτε και αυτό το υπέροχο κομμάτι απο τα Σκαθάρια.

Να έχετε όλοι μια όμορφη και δημιουργική μέρα!!!

Είμαι η Αγγελική και είμαι καλά... Καίτη... την επόμενη φορά  που θα ρθεις θα τα σπάσουμε μαζί στην Πέγκυ, ναι;

YouTube - Peggy Zina - Ego Ta Spao
  

YouTube - Stereo Mike/Tamta Se opoion aresei (MAD VMA 2008)
  

Τόσα χρόνια είμαστε γειτονάκια και ποτέ κακιά κουβέντα δεν ανταλλάξαμε.  Έχω να το λέω για τη διακριτηκότητα σου!!! Όμως και γω δεν σε άφησα ποτέ παραπονεμένο νομίζω (τόσα βράδια που άπλωνα ντυμένη με τα εντελώς απαραίτητα δεν σου καθόταν άσχημα νομίζω...)

Τόσα χρόνια χάρη δεν σου έχω ζητήσει... μονάχα χθες είπα να εκμεταλλευτώ τη σύνδεση σου που έτσι κι αλλιώς δεν την έχεις κλειδωμένη, αφού ο εθνικός Οργανισμός Ταλαιπωρίας Ελλάδος, με έχει αφήσει 3 μέρες χωρίς σύνδεση στο internet.  Και βρήκες χθες βρε φίλε να κλειδώσεις τη σύνδεση σου και μάλιστα τη 1 τα μεσάνυχτα;;; Όταν μάλιστα ήμουν έτοιμη να ανέβω στο τραπέζι από τα τραγουδάκια που έβαζαν τα εδώ φιλαράκι μου;;; (είδες τι έχασες;;;) 

Γιατί βρε γείτονα; Γιατί;;;;

Πάρε το παρακάτω τραγουδάκι, αφιερωμένο εξαιρετικά και ας λέει για μια γειτόνισα...

Καλημέρα και καλη εβδομάδα και στα φιλαράκια μου και πάντα τέτοια κέφια να χουμε όπως χθες βράδυ.

Φιλάκια πολλά σε όλους!!!

 
Download the latest version of Flash to view this content