Angie 的个人资料Ακατάστατες σκέψεις (μέρ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
11月28日 Να θυμηθείς ποια είσαιΈνα τραγούδι ήταν αρκετό για να σε κάνει να γράψεις. Ν' αφήσεις τις σκέψεις να καθοδηγήσουν τα χέρια πάνω στο πληκτρολόγιο.
Να θυμηθέις ποια είσαι... Παλεύεις με τις μνήμες, να δεις που έκανες το λάθος και σε έχασες. Παλεύεις με τις πράξεις και τα λόγια που πίσω δεν γυρίζουν. Αν ένα βήμα άλλαζες στο δρόμο σου πορεία αντίθετη ίσως να διέγραφες. Όμως ξέρεις ότι η ζωή είναι ένα κομμάτι που παίζεται prima vista, μια παράσταση χωρίς πρόβα οπότε είναι άδικο να αναζητάς τις λύσεις στο παρελθόν. Το μόνο που υπάρχουν εκεί είναι οι αιτίες. Η πηγή σου.
Γυρίζεις σελίδα. Δεν παλεύεις πια. Αντλείς πληροφορίες που χάθηκαν στη μετάφραση και ψάχνεις να βρεις τα μαθήματα που η ζωή σου δίδαξε και συ αμέλησες να αφομιώσεις γιατί πολύ απλά είχες τη διάθεση να το παίξες άρρωστη εκείνη την ημέρα.
Λες σε όλους οτι είσαι αληθινή και δεν ντρέπεσαι για τα ελαττώματα σου... Ότι το φώς είναι η πλατφόρμα σου και κρύβεις επιμελώς το σκοτάδι πίσω από δυο άσπρα φτερά και ένα κατακόκκινο χαμόγελο. Δεν λες ψέμματα αλλά δεν λες και όλη την αλήθεια... άρα; Μήπως είσαι ψεύτικη;
Γέμισε το τασάκι με αποτσίγαρα και ο καπνός σου καίει τα μάτια. Θυμήσου!!!
Ένα μήνυμα στο κινητό σου αποσπά την προσοχή και σε στέλνει κάπου ανάμεσα στους δυο πόλους του μυαλού σου. Θυμήσου!!!
Μια καρδιά που κάπου, κάποτε ίσως να μην ήταν δική σου σου λέει... Θυμήσου!!!
11月26日 Δεν είσαι μόνη!
Τίποτα δεν έχει αξία πάνω σου. Τίποτα δεν σου ανήκει. Δεν ορίζεις τίποτα. Είσαι κόρη, αδελφή, γυναίκα, υπάλληλος, εμπόρευμα. Το σώμα σου είναι ένα ακόμη τασάκι για το τσιγάρο του. Η σκέψη σου κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του διαφορετικά... δεν υφίσταται. Προσωπική ελευθερία και δικαιώματα δεν υπάρχουν. Ελέγχεσαι για κάθε σου κίνηση, κάθε σου λέξη που βγήκε ή όχι απο το στόμα σου, για κάθε σου σκέψη. Η αξιοπρέπεια από λάθος είναι λέξη γένους θηλυκού αφού κανείς δεν στη δίδαξε, κανείς δεν στην αναγνωρίζει. Γεννήθηκες για να υπηρετείς, να εξυπηρετείς, να γεννάς, να μεγαλώνεις τα παιδιά του, να είσαι άψογη νοικοκυρά - δούλα και κυρά και μια τίγρης στο κρεβάτι του. Να γιατρεύεις τον πόνο του και να του συμπαραστέκεσαι ακοίμητος στρατιώτης στα θέλω και τα πρέπει του. Ακολουθείς το δρόμο της μάνας σου που με στόμφο σου λέει οτι και αυτή τα ίδια και χειρότερα πέρασε και να μην παραπονιέσαι γιατί έτσι είναι οι άντρες. Άλλος πίνει, άλλος χαρτοπαίζει, άλλος ξενοπηδάει... άλλος σακατεύει τη γυναίκα του και τα παιδιά του στο ξύλο. Και συ πρέπει να διαλέξεις το λιγότερο οδυνηρό. Έχεις μάθει πως να στήνεσαι σε κάθε του χτύπημα για να έχεις τις λιγότερες ζημιές στη βιτρίνα σου. Έχεις εμπεδώσει όλα τα πιθανά ατυχήματα που μπορούν να καλύψουν τις πληγές στο κορμί όμως ξέχασες αυτές της ψυχής. Αυτές δεν σβήνουν ποτέ καλή μου. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε φορά που κάποιος θα σου απλώνει το χέρι εσύ θα καλύπτεις το πρόσωπο σου ενστικτωδώς. Άραγε τι πρέπει να σου πω για να καταλάβεις οτι δεν είναι αυτή η ζωή που σου τάξανε; Τι λόγια να ανασύρω από τους σοφούς για να σου δείξω οτι η ζωή δεν έχει καμία σχέση μ αυτό που βιώνεις; Τι τσιρότα να χρησιμοποιήσω για να κλείσω τις πληγές από το σώμα και την ψυχή σου που χάσκουν σαν στόματα ξεδοντιασμένα σε εφιάλτες ασπρόμαυρους; Είμαι μικρή και λίγη. Σοφά λόγια δεν ξέρω να λέω. Την καρδιά μου μόνο ακούω που σπαράζει όταν σ' ακούω να κλαίς βουβά, να μπήγεις τα δόντια και τα νύχια στις σάρκες σου για να μην ακούσουν οι γύρω, τα παιδιά σου, τον πόνο σου. Και θέλω να σου φωνάξω... να σηκώσεις το χέρι και να πεις όχι. Να σταθείς στα πόδια σου και να πεις οχι. Να διεκδικήσεις τη χαμένη σου αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Δεν έχω να σου δώσω οδηγίες για το πως είναι η ζωή, όμως ξέρω σίγουρα ότι αυτό που έχεις τώρα μόνο ζωή δεν είναι. Ξέρω να σου μιλήσω για την αγάπη για τον εαυτό μας, για τον ατελή αυτό θεό που είναι το πρώτο και το τελευταίο που έχουμε σ αυτό το μικρό μας πέρασμα από ότι ο καθένας μας ονομάζει ζωή. Και θέλω να σου μιλήσω για τη μουσική, τα χρώματα και τις εικόνες, τις μυρωδιές και το άγγιγμα που θα σου φέρουν μικρές αλλά πολύτιμες στιγμές ευτυχίας. Και θέλω να σου πω οτι οφείλεις στα παιδιά που έφερες ή θα φέρεις σ αυτόν τον κόσμο, να είναι όσο τον δυνατόν καλύτερος γι αυτά... και αυτό καλή μου δεν μπορείς να τους το προσφέρεις αν δεν στέκεσαι στα πόδια και τις γροθιές σου και δεν διεκδικείς ότι σου / τους / σας αξίζει. Για σένα και για όλες όσες έχουν νιώσει κάθε είδους βία στο σώμα και την ψυχή... για σένα, για μένα, για όλες μας με αγάπη κάτι από τον αγαπημένο μου Franky... κάτι για το πως ίσως πρέπει να είναι η ζωή. Και για όλους όσους θέλουν να σταθούν επώνυμα σε όσες γυναίκες βιώνουν οποιουδήποτε είδους βία, παρακαλώ υπογράψτε επώνυμα την παρακάτω διαμαρτυρία για να τους δείξουμε οτι νοιαζόμαστε και δεν είναι μόνες. http://humanaid.gr/gr/index.php
Περισσότερα γεγονότα και στοιχεία απο όλον τον κόσμο (πηγή Human Aid) 11月25日 Il Nostro Concerto
Ovunque sei / Οπουδήποτε είσαι 11月24日 Η σημασία των στιγμών...
Κλείνεις τα μάτια, τα ανοίγεις ξανά. Καρφώνεις το βλέμμα σε ένα σημείο στο ταβάνι και επικεντρώνεις τη σκέψη και το βλέμμα σου στο συγκεκριμένο σημείο. Εισπνέεις αργά και αφήνεις τον αέρα να βγει ακόμη πιο αργά. Το κάνεις συνεχόμενα για πέντε λεπτά και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλη σου η ζωή είναι αυτή η στιγμή. Οι αισθήσεις σου είναι στο μάξιμουμ και ο ήχος της καρδιάς η μοναδική μελωδία που διακόπτει την ησυχία. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς εκτός από εσένα που αναπνέεις σιγανά για να μη διακόψεις τα όνειρα και τη σκέψη. Αισθάνεσαι… το άρωμα, τη βροχή, τα φύλλα στο μπαλκόνι, τον καπνό που μόλις έκαψες, τη ζεστασιά, το άγγιγμα. Δεν ζητάς τίποτε και όλα μαζί αυτή τη στιγμή. Παράξενο και αναπάντεχο… αλλά νιώθεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, λίγο σοφότερος και χαίρεσαι σαν μικρό παιδί που κατάφερες να αγγίξεις την ψυχή και να τη γαληνέψεις. Κλείνεις τα μάτια ακόμη μια φορά και ο ύπνος ο λυτρωτικός σε παρασέρνει μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανανιώσεις τη σημασία της στιγμής που μοιράζεσαι. Κάθεσαι και σκέφτεσαι πόσο φυσικά έρχονται κάποια πράγματα, χωρίς επικές κουβέντες ή μεγαλοπρεπείς πράξεις… έτσι απλά
Δεν είμαστε πλέον... κάπου εκεί έξω...
11月20日 Τα κουλουράκια!!!Ξυπνάς πριν ακόμη η πόλη ξυπνήσει και αρχίσει να κινείται στους τρελούς της ρυθμούς. Πίνεις τον καφέ σου στο ζεστό σου κουζινάκι που ακόμη μυρίζει από τα κουλούρια που έψησες χθες βράδυ… και αισθάνεσαι τη θαλπωρή του σπιτιού σου να σε γεμίζει με αισιοδοξία.
Τα στραβά και ανάποδα που μέχρι χθες σε έκαναν να κλαίς από πόνο και αγανάκτηση, σήμερα έχουν εξαφανιστεί χάρη… σε μια μυρωδιά. Για πόσο σκέφτεσαι θα κρατήσει αυτή η ευχάριστη διάθεση; Το αποδίδεις στα αρνητικά του ζωδίου σου, να είσαι μια πάνω και μια κάτω όμως αυτή τη στιγμή είσαι καλά και χαμογελάς… έτσι απλά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Καλά ξεκινάει η μέρα σου… ρίχνεις μια ματιά από το παράθυρο της κουζίνας και βλέπεις πορτοκαλί και ροζ σύννεφα πάνω από τον Υμηττό. Άλλος ένας λόγος για να χαμογελάσεις.
Πίνεις την τελευταία γουλιά από τον ελληνικό σου, βάζεις σε ένα σακουλάκι μερικά κουλουράκια για να τα πας στο γραφείο, σκέφτεσαι αν θα αρέσουν τελικά στη φίλη σου (γιατί σου βγήκαν λίγο σκληρά τα άτιμα) και ανοίγεις τη πόρτα σίγουρη ότι θα είναι μια καλή μέρα σήμερα (κάτι σε τρώει βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού σου και πας με την πλάτη στον τοίχο μήπως και αργότερα σου γυρίσουν όλα τα συναισθήματα τούμπα…)
Κοιτάς το ρολόι στο ταμπλό που δείχνει εξίμιση την ώρα ακριβώς που παρκάρεις έξω από το νεκροταφείο. Η διαδρομή γνωστή, τα πόδια σε οδηγούν από μόνο τους. Προσπερνάς κάτι τόσο θλιβερό όσο ο θάνατος με τη διάθεση του νικητή (από πού σου προέκυψε αυτό δεν έχεις καταλάβει ακόμη) και φτάνεις στην αγαπημένη σου μπροστά, που σε περιμένει όπως κάθε μέρα να της πας φρέσκα λουλούδια και να της ανάψεις το καντηλάκι της. Την καλημερίζεις όσο ασχολείσαι με την καθαριότητα του μνημείου (αυτά τα αναθεματισμένα τα πουλιά!!!). Τώρα είναι η ιδέα σου ή όντως σου χαμογελάει η φωτογραφία της μητέρας σου; Μπαααα… σου χαμογελάει όντως και της ανταποδίδεις το χαμόγελο και ένα βουβό φιλί. Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο χώρο και αφού βεβαιώνεσαι ότι όλα είναι όπως πρέπει, επιστρέφεις στο αυτοκίνητο και συνεχίζεις για το γραφείο ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό και εκείνον τον παράξενο παραγωγό που γελάει συνεχώς και στο μεταδίδει.
Φτάνεις στο γραφείο, φτιάχνεις καφέ και σιγοτραγουδάς… κοιτάς το ρολόι και χαμογελώντας σκέφτεσαι ότι πάλι θα καθυστερήσει η τρελή η φίλη σου!!!
Ανάβεις τσιγάρο και την περιμένεις κεφάτη, σίγουρη ότι η τρελή θα σου φτιάξει ακόμη περισσότερο τη διάθεση και τη μέρα… και ελπίζεις τίποτα να μην την ανατρέψει!!!
So, you feel good and you like it!!!
Για τη φίλη μου Ευγενία με την ευχή να είναι η κάθε μέρα της γεμάτη χαμόγελο και λιακάδα... και με τις ευχαριστίες μου που ένα χρόνο σχεδόν τώρα ανέχεται την τρέλα μου... και την καθημερινή μου αργοπορία στο γραφείο χι χι χι 11月19日 Κύμα το κύμα...
Ελαφρώνει το σώμα ο ύπνος ο αμέριμνος και κοχύλια γεμίζει της ψυχής μου η έρημος. Απροσδόκητα μπήκες στην σχισμή των ονείρων μου και του αγγέλου το σώμα κουλουριάζεται γύρω μου. Κύμα το κύμα η πέτρα λιώνει... και γω μαζί της λιώνω και χύνομαι στο κενό της απουσίας σου. Κορμιά ξεβρασμένα, τα μάτια μου κλείνω, μα εκείνα τσακισμένα με τραβάνε τριγύρω... Τη μορφή σου ζητάω, γραμμές να της δώσω και χρώματα να τη γεμίσω, όμως όλα ακόμη θολά από μια ζωή δανεική σε φτηνά σεντόνια. Τρεμοπαίζει η σιωπή πριν χαθεί στη σελήνη και του αγγέλου τα δάκρυα ανεμώνες και κρίνοι... σαν αυτούς που δεν έφερες ποτέ σου. Το παράδοξο θαύμα τη ψυχή δυναμώνει ένα όνειρο απλά πως μπορεί και μας σώνει... τι περιμένεις; να σου πω να με σώσεις; χα χα χα να με σώσεις... κάποτε ίσως να ήθελα κάποιον να με σώσει, τώρα απλά αδιαφορώ και ζητώ να με λυτρώσεις. 11月18日 Το ένα λάθος των γυναικών...Όταν ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα, ήταν ήδη στην έκτη του υπερωρία. Ένας άγγελος παρουσιάστηκε και ρώτησε: "Γιατί χαραμίζεις τόσο πολύ χρόνο μ' αυτό;" και ο Θεός απάντησε: "Έχεις δει τις προδιαγραφές της; Πρέπει να έχει πάνω απο 200 κινούμενα κομμάτια τα οποία να μπορούν να αντικαταστώνται όλα και το σώμα της να μπορεί να τρέχει ακόμα και όταν θα τρέφεται με μια cola διαίτης και ένα Tic Tac (καραμελίτσα μέντας). Να έχει μια αγκαλιά στην οποία θα χωρούν τέσσερα παιδιά ταυτόχρονα και να έχει ένα φιλί το οποίο θα γιατρεύει τα πάντα, από ένα γδαρμένο γόνατο έως μια ραγισμένη καρδιά, και όλα αυτά θα τα κάνει μόνο με δυο χέρια."
Ο άγγελος έμεινε έκπληκτος από τις απαιτήσεις. "Μόνο με δυο χέρια;! Και αυτό στη βασική του έκδοση;;; Αυτό είναι πάρα πολύ δουλειά για μια μέρα. Περίμενε μέχρι αύριο για να την ολοκληρώσεις."
"Αυτό δεν θα το κάνω!" διαμαρτυρήθηκε ο Θεός. "Είμαι τόσο κοντά στο να ολοκληρώσω αυτή μου την δημιουργία την οποία αγάπησα τόσο. Μπορεί ήδη να γιατρεύεται μόνη της και να δουλεύει 18 ώρες την ημέρα."
Ο άγγελος πλησίασε και ακούμπησε τη γυναίκα. "Την έφτιαξες όμως τόσο απαλή Θεέ!"
"Έίναι όντως απαλή" συμφώνησε ο Θεός, "αλλά την έφτιαξα και δυνατή. Δεν έχεις ιδέα τι μπορεί να αντέξει ή να κατορθώσει."
"Θα μπορεί να σκέφτεται;" ρωτά ο άγγελος.
Ο Θεός απαντά, "δεν θα μπορεί μόνο να σκέφτεται, θα μπορεί να συζητά και να διαπραγματεύεται... καλύτερα και απο έναν άντρα."
Ο άγγελος παρατηρεί κάτι, τεντώνει το χέρι του και ακουμπάει το μάγουλο της γυναίκας. "Ωχ, φαίνεται σαν να έχεις μια διαρροή σ αυτό το μοντέλο. Σου το είπα εξ' αρχής ότι όλα αυτά είναι πάρα πολλή δουλειά για μια μέρα."
"Αυτό δεν είναι διαρροή" τον διορθώνει ο Θεός, "είναι ένα δάκρυ!"
"Γιατί είναι το δάκρυ;" ρωτά ο άγγελος.
Ο Θεός απαντά. "Το δάκρυ είναι μια δυνατότητα με την οποία θα μπορεί να εκδηλώνει τη χαρά, τον πόνο, τη στεναχώρια, την απογοήτευση, την αγάπη, τη μοναξιά, τη θλίψη και την περηφάνια της."
Ο άγγελος εντυπαωσιάστηκε. "Θεέ είσαι ιδιοφυϊα. Τα σκέφτηκες όλα. Οι γυναίκες είναι όντως εκπληκτικές."
Ναι, αύτό αληθεύει! Οι γυναίκες έχουν δύναμη για να εκπλήσσουν τους άντρες. Υπομένουν δυσχέριες, κουβαλάν φορτία, αλλά διατηρούν πάντα τη χαρά, την αγάπη και την ευτυχία. Χαμογελάνε όταν θα ήθελαν να φωνάξουν. Τραγουδάν όταν θα ήθελαν να κλάψουν. Κλαίνε όταν είναι ευτυχισμένες και γελάνε όταν είναι νευρικές. Παλεύουν γι αυτό που πιστεύουν. Εναντιώνονται στην αδικία και δεν δέχονται το ΟΧΙ οταν πιστεύουν οτι υπάρχει και καλύτερη απάντηση. Συνοδεύουν ένα φοβισμένο φίλο στο γιατρό και αγαπάνε χωρίς ενδοιασμούς. Κλαίνε όταν τα παιδιά τους διαπρέπουν και αγαλλιάζουν όταν διακρίνονται οι φίλοι τους. Χαίρονται όταν ακούν για μια γέννα ή ένα γάμο και στεναχωρούνται όταν πεθαίνει ένας φίλος ή ένα συγγενικό πρόσωπο. Είναι δυνατές ακόμα και όταν πιστεύουν οτι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ξέρουν ότι μια ραγισμένη καρδιά μπορεί να θεραπευτεί με ενα φιλί και με μια ζεστή αγκαλιά. Γυναίκες υπάρχουν σε όλες τις μορφές, τα μεγέθη και τα χρώματα. Θα ερχόντουσαν οδηγώντας, πετώντας ή τρέχοντας κοντά σου μόνο και μόνο για να σου δείξουν πόσο νοιάζονται για σένα. Η καρδιά μιας γυναίκας είναι που ομορφαίνει τη γη. Φέρνουν χαρά, αγάπη και ελπίδα. Νιώθουν συμπόνια για το συνάνθρωπο τους και έχουν ιδανικά. Δίνουν στους φίλους και την οικογένεια τους ηθική συμπαράσταση. Οι γυναίκες έχουν να πουν σημαντικά πράγματα και δίνονται ολοκληρωτικά!!!!
Παρόλ' αυτά... υπάρχει ένα λάθος στις γυναίκες... και αυτό είναι οτι ξεχνάνε την αξία τους!!!
Αυτός είναι και ο λόγος που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας αυτό το κείμενο που έφτασε για τρίτη φορά στο e-mail μου σαν ένα pps αρχείο.
Καθημερινά μοιράζομαι ιστορίες με γυναίκες που συνομιλώ και σαν καταστάλλαγμα αυτών των συνομιλιών απορρέει οτι όλες μα όλες έχουμε ξεχάσει την αξία μας. Υποβιβάζουμε τον εαυτό μας και ανεχόμαστε συμπεριφορές απαράδεκτες μόνο και μόνο γιατί κάποιοι μας έχουν πείσει ότι είμαστε κατώτερες. Άλλοτε πάλι απογοητευμένες, χάνουμε τη γυναικεία φύση μας υποδειόμενες κάτι το οποίο δεν είμαστε και τότε γινόμαστε το λιγότερο τυρρανικές και γελοίες.
Ο χώρος αυτός είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένος στις γυναίκες γιατί όντας μια απο αυτές θέλω αναδείξω και να θυμήσω σε όλους (άντρες και γυναίκες) τη μοναδικότητα και την ομορφιά μας.
Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους σας!!! 11月17日 Put the blame on M(am)E!Σαν από πάντα κύκνος, κοιτάει το λακάκι στη βάση του λαιμού της καθώς βάζει μια τελευταία πινελιά στο μακιγιάζ της. Μήπως καλύτερα να αφήσω τα μαλλιά μου κάτω; αναρωτιέται για κλάσματα του δευρολέπτου και αμέσως απορρίπτει την ιδέα γιατί απόψε... θέλει να αισθάνεται κύκνος. Το ταξί την περιμένει ήδη στην εξώπορτα και για να τσεκάρει αν τελικά επέλεξε το σωστό ντύσιμο γι απόψε, αφήνει το σακάκι της ανοιχτό και περιμένει την αντίδραση του ταξιτζή απο το καθρεφτάκι. Εκείνος γυρνάει το κεφάλι πίσω και την κόβει από την κορυφή έως τα νύχια... που πάμε; τη ρωτάει έχοντας κολλήσει τα μάτια του στα κατακόκκινα βαμμένα χείλη της. Κέντρο, του απαντάει και ρίχνει το κεφάλι πίσω και προς το παράθυρο έχοντας πάρει την απάντηση που ήθελε. Στο στέκι την περίμεναν ήδη οι κολλητές για μια βραδιά γεμάτη μοχίτο και σάλσα. Στην ίδια γωνιά, στο ίδιο τραπέζι όπως πάντα. Αφήνει το σακάκι στην γκαρτναρόμπα και με την αυτοπεποίθηση στο ζενίθ διασχίζει το χώρο με βήματα αργά αλλά σταθερά. Χαμογελά μόλις τις βλέπει όμως το χαμόγελο δεν είναι γι αυτές αλλά για τα μάτια που κατάφερε να συγκεντώσει πάνω στο εφαρμοστό της μαύρο φόρεμα και τις κατακόκκινες γόβες. Η μουσική την προδιαθέτει για να λικνιστεί και δεν το κάνει παρά μόνο όταν φτάνει στο τραπέζι της διασκεδάζοντας έτσι τις φιλοφρονήσεις των φιλενάδων της. Τα μάγουλα της είναι ήδη κατακόκκινα και ακόμη δεν έχει πιει γουλιά... Έντονοι ρυθμοί από Κούβα διαδέχονται ο ένας τον άλλον και τα πόδια της δεν σταματάνε να χορεύουν στους φρενήρεις ρυθμούς τους. Απόψε είναι από τις βραδιές που μαζί με τον αγαπημένο της δάσκαλο θα βάλουν φωτιά στο παρκέ και τα σώματα. Χορεύει σαν να ήταν το τελευταίο της βράδυ. Αλλάζει παρτενέρ συνεχώς όμως πάντα επιστρέφει σ αυτόν που την μύησε στη μουσική και το χορό. Σάλσα, μάμπο, τσα τσα, ρούμπα... Κλείνει τα μάτια και αφήνετε να την οδηγήσει, όπως δεν έχει κάνει ποτέ πριν με άλλον. Πάντα ήθελε να έχει τον έλεγχο, πάντα ήθελε να δίνει το πρόσταγμα όμως όχι μαζί του. Νιώθει τον ιδρώτα να ποτίζει κάθε τις κύτταρο και σκέφτεται ότι θα πρέπει να ηρεμήσει για να μην μοιάζει σε λίγο με λαδωμένο ποντικό. Αφήνει την πίστα και ετοιμάζεται να ανεβεί τη σκάλα για τις τουαλέτες όταν ακούει το τραγούδι της... Γυρίζει, τον κοιτάει με νόημα και αυτός με μια κίνηση της δείχνει την πίστα που την περιμένει... Δεν κρύβει το πονηρό χαμογελάκι της που μαρτυράει την επιθυμία της για παιχνίδι.
When Mrs. O'Leary's cow kicked the lantern In Chicago town They say that started the fire That burned Chicago down That's the story that went around But here's the real low-down Put the blame on Mame, boys Put the blame on Mame Mame kissed a buyer from out of town That kiss burned Chicago down So you can put the blame on Mame, boys Put the blame on Mame
Χορεύει γι αυτόν σαν άλλη Gilda και τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει. Αφήνει τα μαλλιά να κυλλήσουν στους ώμους και νιώθει δυο μάτια μαχαίρια να την καρφώνουν σε κάθε στροφή. Μόνο που ... τα παπούτσια την έχουν πεθάνει και δεν θα βγάλει ως το τέλος το χορό. Δεν το σκέφτεται δεύτερη φορά... τα βγάζει και τα πετάει προς το μέρος του... και συνεχίζει σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο... να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Εξουθενωμένη σωριάζεται στον καναπέ και περιμένει ένα ακόμη ποτό να τη δροσίσει. Κοιτάει το κινητό να δει την ώρα και βλέπει ένα μήνυμα στα εισερχόμενα. Ta govakia pou exase i Gilda einai sto kathisma tou sinodigou kai tin perimenoun... ego oxi gia polly akomi... Σιγά μην τρέξω σκέφτεται... η βραδιά μου ακόμη δεν τελείωσε... αν το θέλει πραγματικά θα περιμένει... Ξαπλώνει νωχελικά στον καναπέ με τα πόδια στο πλάι και λαίμαργα κατεβάζει το μοχίτο της. Συνεχίζει την ψιλοκουβέντα με τις φιλενάδες της και τα σχόλια από το show που έκανε. Δεύτερο μήνυμα μετά απο μερικά λεπτά... sto eipa, den tha perimeno gia polly!!! exases!!! Χαμογελάει και απο μέσα της απαντάει... no mister... εσύ έχασες but put the blame on M(am)E!!!
Ζωή να μπω, Ζωή δική μου
Με μια θάλασσα πλατιά
Κλείνουν τα βλέφαρα βαριά, το κεφάλι γέρνει στο πλάι όμως το ξεροκέφαλο το πνεύμα θέλει να ξαγρυπνήσει και πάλι. Σκηνές απο ταινία δράσης εκτυλίσονται στο χαζοκούτι και αγαπημένες μελωδίες γεμίζουν τα αφτιά σου απο τα ακουστικά... να μην ξαγρυπνήσουν και οι υπόλοιποι μαζι σου... Απόψε δεν ήπιες, δεν σου χρειάζεται η λήθη. Καλύτερα να θυμάσαι τον πόνο για να μην ξανακανεις τα ίδια λάθη. Αλλιώς πήρες το δρόμο και αλλιώς σου βγήκε... λίγο ανοιχτά που πήρες τη στροφή... λίγο τα άλογα της μηχανής που οντας πιο νέα κάλπαζαν ειρωνικά και υπεροπτικά νομίζοντας οτι ολα θα ισοπεδοθούν και θα υποκλείθούν στο πέρασμα τους... λίγο που ο συνοδηγός σου κλέβει για χάρη της άλλης ομάδας... άντε να βγάλεις άκρη και να κρατήσεις τιμόνι σωστά. Ένα τραγούδι από τον αγαπημένο σου σταθμό ερχεται να σου γεμίσει το κενό. Μια μεταλλική φωνή σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις μέσα απο τις απορίες που εκφράζει και που κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις ήδη τις απαντήσεις έτοιμες. Κοιμήσου καρδιά μου, σκέφτεσαι μεγαλόφωνα... και αύριο μέρα είναι... ένα βήμα τη φορά... έχεις μαραθώνιο και όχι κούρσα ταχύτητας. Αλήτεψε απόψε μακριά απο το κορμί που σε προστατεύει και έλα πάλι το χάραμα να του δώσεις ξανά ζωή. 11月15日 Αδιόρθωτη...Ανοίγεις τα μάτια και αμέσως τα κλείνεις ξανά. Παίρνεις σιγανά μια ανάσα για να μην σε ακούσουν ότι ξύπνησες. Νιώθεις το κρύο τριγύρω όμως μέσα στο κρεβάτι σου η ζεστασιά του κορμιού σου κάνει αντίθεση με το κρύο της καρδιάς σου. Σκέφτεσαι την ώρα, πάλι νωρίς ξύπνησες και ας έχεις κοιμηθεί μόλις 2 ώρες. Τι βράδυ κι αυτό που πέρασες; Δεν σε χωρούσε ο τόπος, ούτε το σώμα σου. Καθισμένη σε μια γωνιά του καναπέ, κουλουριασμένη με μια μικρή κουβέρτα, ταξίδεψες και πάλι απόψε στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Ταξιδιώτης του χρόνου με μηχανή πειραγμένη… όπως το μυαλό σου. Παρέα σου σκόρπια περιοδικά, βιβλία ένα ποτήρι που γέμισε και άδειασε 3-4 φορές… μαζί με το μυαλό σου. Τσόφλια από φιστίκια πεταμένα στο πάτωμα και συ… να αιωρείσαι πάνω και πέρα απ όλα αυτά. Πόσες φορές τα κείμενα του Θ. δεν σε ταξίδεψαν μελαγχολικά στην πόλη που αγαπάς; Και πόσες φορές δεν ένιωσες την ανάγκη να του πεις ότι αιωρείσαι αδιάκοπα στον ίδιο ουρανό; Άϋλη μορφή, καθάρια, εξαγνισμένη από πάθη, λάθη και θέλω. Κάπως έτσι φαντάζεσαι τη ζωή στο μέλλον. Μορφές χωρίς φύλο, σάρκα και οστά. Μόνο η ψυχή η καθαρή και η αμόλυντη και ο νους που έχει κατακτήσει όλα τα μυστικά του σύμπαντος. Πόσες φορές δεν πέταξες πάνω από τη θάλασσα και έκανες παρέα στους μοναχικούς ναύτες την ώρα που έκαναν βάρδια πάνω στο κατάστρωμα; Πόσες φορές δεν κούρνιασες δίπλα στα παιδιά των φαναριών που τρέμουν από το κρύο, την πείνα, την ψυχική και σωματική εξαθλίωση, το φόβο; Πόσες φορές δεν κάθισες αμίλητη και σκεφτική δίπλα σ’ εκείνον το μελαγχολικό συγγραφέα που βασανίζεται να τιθασεύσει τις σκέψεις και τις λέξεις και να γεννήσει σαν άλλος Δίας, τη γνώση μέσα από το κεφάλι του; Πόσες φορές δεν πικράθηκες που ψυχές χαμένες σε κοίταζαν με δάκρυα στα μάτια και συ τις προσπερνούσες νιώθοντας λίγη για να τα σώσεις; Απόψε όμως… ήρθες αντιμέτωπη με το σώμα που βρίσκεται κουρνιασμένο στην άκρη του καναπέ, κάτω από τη πολύχρωμη κουβέρτα. Του πετάς τα τσόφλια από τα φιστίκια που μόλις πριν λίγο καταβρόχθισε όμως δεν αντιδρά. Σαν να μην υπάρχεις. Χαμηλώνεις και αφήνεις μια ανάσα σου να αγγίξει τα μαλλιά και αμέσως βλέπεις το δέρμα να δέχεται το ερέθισμα λυτρωτικά. Υπάρχει ζωή λοιπόν σ αυτό το κουφάρι. Δεν μιλάς, όμως οι σκέψεις σας συναντιόνται. Σε αναγνωρίζει όμως δεν σου χαρίζεται. Αντίλογος σε κάθε λόγο που η σκέψη σου αρθρώνει. Είναι επίμονο το σώμα και τα επιχειρήματα του ισχυρά. Όμως εσύ έχεις τον άσο στο μανίκι σου. Η καρδιά είναι μαζί σου. Και ξέρει πολλά τερτίπια αυτή για να κάνει το σώμα να υποκύπτει στα θέλω της. Αρχίζεις το παζάρι… θα πάρεις ηδονή και ευχαρίστηση αφού όμως η καρδιά γεμίσει πρώτη. Θα την έχεις πάντα σε πρώτο πλάνο και αυτή θα σε οδηγήσει. Δεν θα ξανασκεφτείς ότι η ζωή δεν ταιριάζει στους αισθηματίες και θα πείσεις την Ο. και τις άλλες ότι θα έχουν ότι τους αξίζει αρκεί να το διεκδικήσουν… αρκεί πρώτα να πειστείς εσύ… Σαν πολλά δεν μας τα λες; αντιδρά το σώμα… νταβατζή δεν είχαμε και αποκτήσαμε… βρε για σύνελθε λιγάκι!!! … όμως πριν προλάβει να ολοκληρώσει την άρνηση κάνεις βουτιά και εξαφανίζεσαι πίσω στο σώμα που σε γέννησε. Ακόμη ένα βράδυ που άκρη δεν έβγαλες, μόνο πάλευες με τις σάρκες σου προσπαθώντας να ξεριζώσεις ότι όμορφο σου έχει απομείνει. Πέτρα να γίνεις θες και ας έχεις για μότο σου τη λιακάδα. Πάντα αντιφατική… πάντα αντιδραστική και απροσάρμοστη. Πετάς το πάπλωμα στο πλάι και τρέχεις ν ανοίξεις το παράθυρο να σε χτυπήσει ο κρύος αέρας. Γεμίζουν τα ρουθούνια σου καυσαέριο όμως το τραβάς με δύναμη μέσα σου. Σε λίγα λεπτά ο καφές αχνίζει στην κούπα σου και η μουσική γεμίζει το μυαλό σου… Αδιόρθωτη!!! 11月14日 Παιχνίδι Λέξεων
Απώλεια μνήμης, απώλεια συνειδήσεως ή απώλεια συναισθημάτων; Τα σχόλια δικά σας.... Μια μουσική καλημέρα
Το πρωί άκουσα στο αυτοκίνητο το τραγούδι αυτό και μου έφτιαξε τη διάθεση... και επειδή σήμερα δεν το βλέπω να προλαβαίνω να βάλω κάτι της προκοπής στη σελίδα μου, θα αρκεστώ να σας χαρίσω αυτό το κομμάτι μαζί με την καλημέρα μου και τις ευχές μου για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!! Φιλάκια σε όλους τους διαδικτυακούς μου φιλους!!!! YouTube - Michalis Hatzigiannis - H agaph pou menei 11月13日 Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά και να πως με βλέπουν οι άντρες εν έτη 2008Από ότι βλέπω είναι πραγματικό γεγονός και άποψη με ονοματεπώνυμο. Δεν θα ασχοληθώ με τον κύριο αυτό γιατί δεν τον γνωρίζω προσωπικά... θα το δημοσιεύσω μόνο και μόνο μπας και ξυπνήσει καμιά απο μας και αρχίσει τις κλωτσιές και τα φάσκελα προς πάσα κατεύθυνση... και σχόλια του τύπου δεν σκέφτονται όλοι οι άντρες έτσι και εμείς είμαστε προοδευτικοί και αγαπάμε τις γυναίκες μας... τα έχω... χιλιοακουσμένα όμως καμιά αλλαγή στη ζωή μας δεν βλέπω...
καλημέρα είπα;;; ταράχτηκα πάλι πρωί πρωί....
Μετά απο το σχόλιο του Αλέξανδρου κάθησα και καθαρόγραψα το κείμενο και το παραθέτω αυτολεξή...
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΧΑΝΙΩΝ ΤΜΗΜΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΟΝΟΜ/ΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΖΝΤΟΥΡΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑ: ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
Απαντήσεις: 1) Οι γυναίκες συνήθως έχουν λιγότερες ευκαιρίες στον επαγγελματικό τομέα γιατί είναι χαμηλότερης νοημοσύνης από τους άντρες και επειδή ίσως δεν έχουν την θέληση να κάνουν κάτι στη ζωή τους παραπάνω από ένα καλό γάμο, αυτό βέβαια μπορεί να υποστηρίξει κάποιος οτι είναι κ έξυπνο γιατί εφισυχάζονται στο ρόλο της συζήγου με τον άντρα σε φάση δούλο-εργάτη ο οποίος θα φέρνει τα λεφτά στο σπίτι και η ίδια να έχει σαν κύριο ρόλο της τη φροντίδα του σπιτιού κ τα καθημερινά εξαντλητικά δρομολόγια για shopping therapy (σε αυτή την περίπτωση η γυναίκα έχει καταφέρει να αποδείξει ότι είναι πραγματικά ανώτερη από τον άνδρα). Τώρα η γυναίκα θέλει να βγει στον επαγγελματικό χώρο και να προσπαθήσει να καθιερωθεί θα έχουμε τις εξείς περιπτώσεις: 1η: αν έχει μια Α διανοητική ικανότητα και έχει τελειώσει και κάποια σχολή μπορεί με αρκετή προσπάθεια να βρε και κάποια δουλειά. 2η: αν έχει χαμηλή διανοητική ικανότητα τότε: α) αν είναι γκομενάρα μπορεί να βρει άνετα δουλειά και να κάνει και μια λαμπρή καριέρα. β) αν είναι μέτρια η εμφάνιση της μπορεί με αρκετή προσπάθεια να βρει κάποια δουλειά εκτός αν έχει ηθικούς φραγμούς οπότε θα μπορεί να βρει δουλειά μόνο αν έχει κάποιο μέσω. γ) αν τώρα είναι σαβούρα δυστυχώς είναι αδύνατον να βρει δουλειά στη σημερινή εποχή και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δουλέψει στην δουλειά του πατέρα της (αν δεν έχει πακέτο). Απ όλες τις παραπάνω περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι οι ευκαιρίες που έχουν οι γυναίκες για να βρουν δουλειά είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό και εξαρτάτε από το γινόμενο της εξωτερικής εμφάνισης (ράτσα) επί την διανοητική ικανότητα Ευκαιρία γυναίκας εργαζόμενης = ράτσα * ΔΙ συνεπάγεται ΕΓΕ=Ρ*ΔΙ 2) Σήμερα οι γυναίκες ζουν σε μια πολύ καλύτερη κατάσταση, αν κρίνουμε από την παλαιά εποχή που η γυναίκα αρχικά χρησιμοποιόταν σαν το πρώτο μέσω μεταφορών, είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε πως τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ γαι αυτήν στην σημερινή εποχή αφού έχει καταφέρει να γίενι ένα άξιο μέσω αναπαραγωγής.
Κάτω στον Πειραία στα Καμίνια... συνέχειαΔόξα το Θεό, δεν ήταν αργά!!!
Πέρασα σήμερα το απόγευμα στα κλεφτά και της είπα μια καλησπέρα και ότι τη σκεφτόμουν.
Άστραψε το μάτι της μόλις με είδε... "εμένα θυμάσαι κορίτσι μου; τι δουλειά έχεις εσύ με τους γέρους;;; ααααααα και τι λουλούδι όμορφο είναι αυτό που κρέμεται στο χέρι σου;;; θυγατέρα σου;;; μάτια μου όμορφα, έτοιμη για άντρα και συ... όμως δεν σου μοιάζει καθόλου... κρίμα και είσαι όμορφη τώρα που μάκρυνες και συ το μαλλί σου... πριν ήσουν σαν σερνικός..."
Της εξήγησα ότι δεν είχα όσο χρόνο θα ήθελα για να την δω και ότι πέρασα να βεβαιωθώ ότι είναι καλά μόνο και μόνο επειδή είδα στον ύπνο μου την αυλή της...
Μου χαμογέλασε και μου έβαλε στην τσάντα έναν κουραμπιέ... μου έκλεισε το μάτι και μου ψιθύρισε.... "για τον κουραμπιέ ήρθες εσύ αλλά δεν το λες τωρα πια... σε ξέρω καλά εσένα τζιέρι μου... άντε στο καλό της παναγίας και έλα μόλις έχεις χρόνο να πιουμε τον καϊφε μας... δεν πεθαίνω ακόμη... κακό σκυλί..."
Σημείωση: αν θυμάται λέει καλά, έχει γεννηθεί το 15... κάντε τους υπολογισμούς... απίστευτη κράση!!! 11月12日 Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια.Σήμερα ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση εξαιτίας του ονείρου που πρέπει να έβλεπα λίγο πριν ξυπνήσω. Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια η ψυχή μου είχε γεμίσει από το άρωμα του γιασεμιού και της γαρδένιας και από την ασβεστομένη αυλή της κυρά Λέλας της Σμυρνιάς... εκεί πίσω στα χαμόσπιτα που αντιστέκονται ακόμη, στα Καμίνια.
Χρόνια έχω να τη δω και το όνειρο αυτό μου δημιούργησε τύψεις. Πάνε 2 χρόνια που δεν έχω νέα της... γαϊδούρα εντελώς.
Θυμάμαι τότε που δούλευα σε ένα εργοστάσιο στα Καμίνια, κάθε πρωί γέμιζαν τα ρουθούνια μας από το λιβάνι που έκαιγε η κυρά Λέλα. Για να διώξουμε τα δαιμόνια της νύχτας μας έλεγε και να δοξάσουμε τον Κύριο για τη μέρα που μας ξημέρωσε.
Δυο καμαρούλες όλο κι ολο το σπίτι της όμως άστραφτε απο την πάστρα και το νοικοκυριό που το κατάφερνε μόνη της παρά τα 85 της χρόνια.
Και μια αυλή μικρή, πνιγμένη στα λουλούδια... στα χρώματα και τ' αρώματα...
Θυμάμαι χαρά που έκανε όταν στο μεσημεριανό μας διάλλειμα πηγαίναμε και της χτυπάγαμε την πορτούλα και της ζητάγαμε να μας φτιάξει καφέ (για να μας τον διαβάσει φυσικά). Τρελαινόταν η καλή μου, που γέμιζε το σπίτι της νιάτα. "Βρε πουτανάκια" μας έλεγε, "πάλι κοπάνα κάνετε; τι σεβντάς σας καίει και θέτε να μάθετε τι λέει το φλυτζάνι;" Και όσο να ψηθεί ο καφές μας μπούκωνε με αμυγδαλωτά και κουραμπιέδες γιατί οι άντρες λέει τις θέλουν με πιασίματα τις γυναίκες... για να φχαριστιούνται στο κρεβάτι... και αν καμία έκανε το λάθος και έλεγε όχι στο κέρασμα της... έπαιρνε το αίμα της πίσω όταν ερχόταν η σειρά της να της πει το φλυτζάνι... "τζιέρι μου πως να δεις χαρά στα σκέλια σου εσυ έτσι κοκκάλο που είσαι; μπααααααααα δεν βλέπω ούτε αρσενική γάτα στο φλυτζάνι σου!"... "αν δεν φας, άντρα μην περιμένεις..."
Άλλες φορές που κάναμε μεγαλύτερο διάλλειμα και πηγαίναμε στο κουτουκάκι πίσω απο το εργοστάσιο, για σουβλάκι και κρασάκι, την παίρναμε μαζί μας... και ξεχνάγαμε να γυρίσουμε στο γραφείο. Με το πρώτο ποτηράκι μεράκλωνε και έπιανε τα δικά της, τα σμυρνέϊκα... και μας ταξίδευε... καλή της ώρα όπου και να ναι!!!
Μου έλειψε... και αυτή και η αυλή της... θα κάνω καμια βόλτα το απόγευμα μήπως και δεν είναι αργά....
Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους!!! 11月11日 Άρχισαν τα όργανα...
Τα φώτα σας παρακαλώ...
Χθες βράδυ και ενώ ετοιμάζω το βλαστάρι μου για ύπνο, την ρώτησα πως είναι οι σχέσεις της με τους καινούργιους της φίλους στο νηπειαγωγείο. Στην αρχή είχε κάποια δυσκολία στο να αποδεχτεί ότι οι φίλοι που είχε κάνει στον παιδικό σταθμό, δεν θα είναι πια μαζί της σε καθημερινή βάση. Ξεκίνησε λοιπόν να μου λέει οτι έχει δεθεί με κάποια παιδάκια και οτι έχει ξεχωρίσει και τους καινούργιους "κολλητους" της φίλους. Μάλιστα σήμερα, μου είπε, αποφασίσαμε με τη Μαριάνα, το Φώτη, τη Φωτεινή και το Γιώργο... να κάνουμε σεξ...
 ...............................................................................................................................................................................................
Τα αποσιωπητικά είναι λίγα για να σας μεταφέρω το σοκ που έπαθα. Όμως προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη για να καταλάβω τι άκριβως έχει γίνει. Τη ρώτησα λοιπόν, τι είναι το σεξ και εκείνη εντελώς φυσιολογικά μου είπε ότι σηκώνουμε την μπλούζα μας και δείχνουμε την κοιλίτσα μας!!!
 Κρατήθηκα να μην γελάσω και ένας αναστεναγμός ανακούφισης μου ξέφυγε...
Προσπάθησα να σκεφτώ γρήγορα πια πρέπει να είναι η αντίδραση μου και αναλογιζόμενη το πόσο γρήγορα τα σημερινά παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με την πραγματικότητα των ενηλίκων μέσα από αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση, καθώς και το λάθος που οι δικοί μου γονείς έκαναν και με άφησαν στην αμάθεια μέχρι που πήγα στο γυμνάσιο και τα έμαθα λάθος φυσικά από τους συμμαθητές μου... αποφάσισα να της μιλήσω και να έχουμε το πρώτο μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης... Έκανα το σταυρό μου βουβά και κάθησα δίπλα της...
Δεν της είπα για μελισσούλες και λουλουδάκια... ούτε για τα ποτηστήρια που άκουσα από μια άλλη μαμά και ακόμη γελάω... όμως όσο πιο απλά μπορούσα της εξήγησα ότι το σεξ κάτι πολύ όμορφο που κάνουν οι άνθρωποι όταν μεγαλώσουν και γίνουν σαν τη μαμά και το μπαμπά, δείχοντας την αγάπη και τον έρωτας τους ο ένας στον άλλο.
Πολύ εύστοχα λοιπόν το παιδί μου, με ρώτησε πως γίνεται αυτό... εκεί τα χρειάστηκα... στην αρχή της είπα ότι το ζευγάρι μένει μόνο του και με χάδια και φιλιά έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον και ... εκεί κόλλησα... και όλο αυτό είναι το σεξ... (έχει ξεραθεί το στόμα μου και μόνο που τα ξαναθυμάμαι!!). Της είπα ακόμη ότι αυτός είναι και ο τρόπος που μια μαμά μένει έγκυος και έρχονται στον κόσμο τα παιδιά μέσα απο την κοιλίτσα της. Μέχρι εδώ καλά νομιζα ότι τα πήγαινα... μέχρι που ήρθε και με αποτελείωσε... "Μαμά, θα μου δείξετε με τον μπαμπά πως κάνετε σεξ;" !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
΄Όσο και να προσπάθησα να της εξηγήσω ότι το σεξ δεν γίνεται με θεατές και ότι πρέπει οι δυο σύντροφοι (ναι μάθαμε και αυτή τη λεξούλα), πρέπει να είναι μόνοι τους η μικρή επέμενε να της δείξουμε και ένας Θεός ξέρει τι τράβηξα για να σταματήσει αυτήν την επιμονή της. Στο τέλος με καληνύχτησε με ένα φιλάκι, μου ευχαρίστησε για την κουβέντα που είχαμε και μου παρότρυνε να πάω στο δωμάτιο με τον μπαμπά της... και αφού κλείσω την πόρτα μας να κάνουμε σεξ!!!
 Το καλύτερο όμως μας το φύλαγε για σήμερα το πρωί... όταν πήραμε τη νονά της (και αδελφή μου) τηλέφωνο για να της ευχηθούμε για τα γενέθλια της... Αφού η μικρή της είπε τηλεφωνικά το τραγουδάκι και τα χρόνια πολλά... μας έστειλε όλους αδιάβαστους ρωτώντας την... αν χθες βράδυ έκανε σεξ;!!!!
Μπορεί να φαίνεται τραγελαφικό όλο αυτό το σκηνικό όμως σαν άπειρη μανούλα που είμαι... θα ήθελα τα φώτα όσων έχουν περάσει από αυτό το στάδιο.
Η σεξουαλική διαπεδαγώγιση των παιδιών μας θεωρώ ότι είναι απαραίτητη να γίνεται απο μικρή ηλικία και να προετοιμάζει το παιδί για αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι της ενήλικης ζωής του. Πως όμως μπορεί κάποιος γονείς να το κάνει αυτό σωστά όταν δεν υπάρχει ένα σχολείο... κάτι τέλος πάντων που να μας προετοιμάζει και μας σωστά; Το σίγουρο είναι ότι για αρχή θα προσπαθήσω να βρω κάποιο βιβλίο που να με βοηθήσει σ αυτή τη φάση... και εύχομαι ο Θεός να μου δίνει φώτιση να μην το χαντακώσω το παιδάκι μου!!!
Την καλησπέρα μου και καλή συνέχεια στη μέρα σας!!! 11月10日 Sapore di saleΗ βαλίτσα ανοιχτή πάνω στο κρεβάτι και τα ρούχα σκορπισμένα ένα τριγύρω. Ο χρόνος κυλάει βασανιστικά γρήγορα και έχει τόσα να προλάβει. Μα πάνω απ όλα την πτήση της επιστροφής. Τι να πρώτο χωρέσει σ αυτήν την κόκκινη μικρή βαλίτσα; Τα όνειρα με τα οποία ήρθε εδώ ή τις στιγμές που έζησε αυτό το τριήμερο; Ένα τριήμερο στον παράδεισο αλλά και στην κόλαση μαζί. Κοιτάει το μικρό ρολόι πάνω στο κομοδίνο και αποφασιστικά κλείνει με δύναμη τη βαλίτσα και όλα όσα κατάφερε να βάλει μέσα σ αυτήν Ρίχνει μια τελευταία ματιά στο χώρο μήπως και ξέχασε κάτι. Στην κουρτίνα του μπάνιου βλέπει το μαγιό της κρεμασμένο. Χαμογελάει λίγο θλιμμένα και φεύγει από το δωμάτιο με βήματα σίγουρα. Το ταξί την περιμένει ήδη έξω στο δρόμο. Είναι πια ήδη στο αεροπλάνο. Η αεροσυνοδός της ζητάει να δέσει τη ζώνη της. Ακόμη διστάζει… ακόμη προλαβαίνει να γυρίσει πίσω… στον παράδεισο και την κόλαση της. Μια σκέψη όμως την κάνει να σφίξει με δύναμη τη ζώνη γύρω από τη μέση της και αμέσως ένα δάκρυ κατεβαίνει στα μάτια της. Ένα δάκρυ που κυλά μέχρι το στόμα της και της αφήνει αυτήν την αλμυρή γεύση που έχουν τα δάκρυα… όπως και το δέρμα του… Όλα ανακατεύονται στο μυαλό της, οι μέρες που πέρασαν, οι στιγμές που έζησε, η γεύση του, το άρωμα του… και η φωνή του πιλότου που την καλωσορίζει στην πτήση 7182 από Παλέρμο για Αθήνα με ενδιάμεσο σταθμό τη Ρώμη. Κλείνει τα μάτια γιατί πάντα την ζάλιζε η απογείωση. Κλείνει τα μάτια και αφήνετε στις σκέψεις που την θέλουν να μένει πίσω… μαζί του. Αρχές Αυγούστου και το μόνο που έχει στο μυαλό της είναι πότε θα φύγει για διακοπές. Το χρόνο που τις απομένει μέχρι τότε, τον γεμίζει αγκαλιά με τον υπολογιστή της, στην παραλία. Οι περισσότεροι φίλοι της είναι ήδη σε διακοπές οπότε αναλώνει τις ώρες της στο facebook παρέα με τους διαδικτυακούς της φίλους. Σήμερα είχε μια πρόσκληση από έναν ιταλό … τον Vittorio. Ένα τρελό τυπάκι που αν και φαίνεται να κουβαλάει όλη την τρέλα και το πάθος των ιταλών, διακρίνει μια μελαγχολία στα λόγια του. Τον ρωτάει με τι ασχολείται και η απάντηση την γεμίζει με απορίες. Είναι λέει φυσικός, ερευνητής και παίρνει μέρος σε ένα πρωτοποριακό πείραμα που θα αφήσει εποχή. Έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στο Παλέρμο της Σικελίας όμως τα τελευταία 2 χρόνια ζει σε μια Ελβετική πόλη που λέγεται Σερν. Τον ρωτάει τι ακριβώς αφορά το πείραμα και αρχίζει με πάθος να της αναλύει ότι το πείραμα θα προσπαθούσε μέσα από μεγάλες επιταχύνσεις σωματιδίων να δημιουργήσει συγκρούσεις ανάμεσα τους κάτω από μεγάλες ενέργειες, με σκοπό να βρουν τι δημιούργησε τα πρώτα υλικά σωματίδια… κλπ κλπ… να βρουν δηλαδή αυτό που ονομάζεται σωματίδιο του Θεού… της μιλάει για τη δουλειά του και παθιάζεται. Της λέει τα υπέρ αλλά δεν παραλείπει να της εξηγήσει ότι η επιστημονική κοινότητα είναι διχασμένη εξαιτίας των πιθανών αντιδράσεων που μπορεί να προκαλέσει το πείραμα αυτό. Της μιλάει για μαύρες τρύπες αυτοκαταστρεφόμενες σε κλάσματα δευτερολέπτου… λογικά ακίνδυνες… όμως στην πραγματικότητα αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε συνθήκες μη αντιστρεπτές… μεγάλες θερμοκρασίες κλπ. Δεν έχει ιδέα για όσα της εξηγεί όμως την ελκύει το πάθος που επιδεικνύει για την επιστήμη του. Έτσι περνάνε οι μέρες, και οι εβδομάδες. Μιλώντας για πεδία που δεν είχε εξερευνήσει ποτέ της… αλλά και για τέχνη, τη μουσική, το θέατρο… τον έρωτα… Και πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσει ανοίγει τον υπολογιστή της και γεμίζει με συναισθήματα. Της λέει ότι είναι γοητευμένος από αυτήν τη μικρή καθηγήτρια πληροφορικής από την Ελλάδα. Της στέλνει τραγούδια αλλά και μελέτες του. Κείμενα του για συνέδρια και περιοδικά. Προσπαθεί να τη σαγηνεύσει… και εκείνη… η Aurora όπως την ονομάζει… νιώθει κάθε μέρα να παραδίνεται όλο και πιο πολύ στη γοητεία αυτού του τρελού επιστήμονα. Το σχολείο και τα μαθήματα έχουν ξεκινήσει από καιρό και αυτή το μόνο που περιμένει είναι η ώρα που θα γυρίσει σπίτι και θα καθίσει στον υπολογιστή να μιλήσει με τον αγαπημένο της. Ναι, έτσι τον αποκαλεί… amore mio… και αυτός… θησαυρέ μου, αγάπη μου, μοναδική μου αγάπη… mio unico amore… Σήμερα γύρισε από το σχολείο ξαναμμένη και το μόνο που έκανε μόλις έκλεισε την πόρτα πίσω της, είναι να τρέξει να του στείλει μήνυμα με τα νέα… το σχολείο της οργανώνει εκδρομή στη νότια Ιταλία, στην περιοχή της Καλαβρίας… και θα είναι συνοδός… και θα είναι ένα βήμα μακριά του. Η απάντηση του την στέλνει στον ουρανό. Της λέει ότι θα πάρει λίγες μέρες άδεια και την καλεί να περάσουν μερικές μέρες μαζί στο πατρικό του στο Παλέρμο. Σε λίγο έχουν κανονίσει όλες τις λεπτομέρειες και το μόνο που μένει είναι να φτάσει η μέρα που το όνειρο τους θα γίνει πραγματικότητα. Όπως και έγινε… εκείνο το απόγευμα του Νοεμβρίου… όταν βγαίνοντας από το αεροδρόμιο τον βρήκε ντυμένο στα λευκά, να την περιμένει… ο θόρυβος από τις καρδιές του θαρρείς πως σκέπαζε τον θόρυβο ακόμη και από τα αεροπλάνα που πετούσαν από πάνω τους εκείνη τη στιγμή. Και η αγκαλιά του, ήταν αυτό που η ζωή της είχε στερήσει. Εκεί μέσα έζησε 3 μέρες στον παράδεισο αλλά και στην κόλαση. Από τη στιγμή που τα χείλη τους ενώθηκαν για πρώτη φορά, το μόνο που σκεφτόταν πως είναι δυνατόν να φύγει από κοντά του. «Συμμαζέψου», έλεγε και ξανάλεγε μέσα της… «μείνε προσγειωμένη και μην πετάς»… «η ζωή σου είναι στην Ελλάδα και εκείνου στην Ελβετία. Οι δρόμοι σας μπορεί να συναντήθηκαν σε μια ιστοσελίδα όμως πέρα από εκεί δεν μπορούν να συνυπάρξουν…» Ανοίγει τα μάτια καθώς η αεροσυνοδός τη ρωτάει αν θέλει καφέ. Βγάζει μια μικρή κραυγή από το ξάφνιασμα και ο διπλανός της την κοιτάει σαν να είναι εξωγήινη. Παίρνει τον καφέ που της σερβίρουν και τον φέρνει στα χείλη της… και η σκέψη της πηγαίνει αμέσως στο πρώτο πρωινό που πέρασαν μαζί. Όταν άνοιξε τα μάτια από την έντονη μυρωδιά του ζεστού φρεσκοκομμένου καφέ που πλανιόταν στον αέρα. Άνοιξε τα μάτια και το πρώτο που αντίκρισε ήταν τα δικά του… αυτά τα πανέμορφα καταπράσινα μάτια που πετούσαν σπίθες σε κάθε τους κίνηση… «buon giorno amore mio, svegliati mia dolce aurora». Δεν μπορεί σκέφτηκε, κάποιος μου κάνει πλάκα και όπου να ναι θα πεταχτεί να με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν της έχει πει τέτοια λόγια, ποτέ πριν. Μήπως ζει το όνειρο κάποιας άλλης, τη ζωή κάποιας άλλης; Κάπου κάτι έχει χάσει… δεν μπορεί να είναι όλα τόσο τέλεια… κάποιο ελάττωμα θα του βρει… και εκείνος σαν να καταλαβαίνει τις σκέψεις της το μόνο που της ζητάει είναι να τον εμπιστευτεί. Μόλις ήπιαν τον καφέ τους, την πήρε στη θάλασσα. Σε μια μικρή και απόμερη παραλία λίγα μέτρα από το σπίτι του. Σε έναν μικρό όρμο που δεν μπορούσες να δεις από το δρόμο παρά μόνο αν κατέβαινες τα απότομα σκαλιά που είχαν λαξευτεί πάνω στους βράχους. Βούτηξαν στα καταγάλανα νερά της μεσογείου και εκεί ένιωσε πόσο μικρή είναι η απόσταση από την πραγματικότητα και το όνειρο. Μέσα σε τρεις μέρες γνώρισε μέρη και ανθρώπους που της θύμιζαν τόσο την Ελλάδα και κάθε φορά χαμογελούσε σκεφτόμενη ότι τελικά έχουν δίκιο που λένε una fatsa una ratsa. Όμως οι μέρες της μαγικής αυτής απόδρασης πέρασαν σαν το νερό που κυλάει στον ποταμό… μόνο μπρος και ποτέ προς τα πίσω. Και όσο η ώρα πλησίαζε για την επιστροφή τόσο πιο θλιμμένο γινόταν το βλέμμα της. «Να χα τη δύναμη σκεφτόταν…». Και κάθε φορά που μια τέτοια σκέψη θόλωνε το βλέμμα της, ένα φιλί του ερχόταν να πάρει τη συννεφιά και να τη γεμίσει με ελπίδα… αααχχχ αυτό το φιλί του… όλη η μεσόγειος μαζεμένη σε ένα και μόνο φιλί… τα χρώματα, τ αρώματα και οι μουσικές μιας θάλασσας. «Ο κυβερνήτης και το πλήρωμα της πτήσης 7182 σας καλωσορίζουν στο Ελευθέριος Βενιζέλος και σας εύχονται να έχετε μια ευχάριστη διαμονή στην Αθήνα». Άνοιξε ξανά τα μάτια όμως αυτή τη φορά χαμογέλασε… έτρεξε να πάρει τη μικρή κόκκινη βαλίτσα της και μόλις έφτασε στο αυτοκίνητο της που την περίμενε στο παρκινγκ του αεροδρομίου, η μουσική του πλημμύρισε την ψυχή και τα αφτιά της… άφησε τον Gino Paoli να της γεμίσει το κεφάλι με τη γεύση από αλάτι… και τις στιγμές που πέρασε μαζί του εκεί, σε μια μεριά της μεσογείου, γεμάτη από την αλμύρα αυτής της θάλασσας και του κορμιού του…
11月8日 Ευχαριστώ...
Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας. Ευχές καρδιάς για τον καθένα σας ξεχωριστά. Φιλιά πολλά και να έχετε ένα υπέροχο βράδυ. Life is a moment in Space.
Μ' αυτόν το στίχο ξεκινάει το υπέροχο αυτό κομμάτι από τη μοναδική φωνή της Barbara Streisand. Η ζωή σίγουρα δεν είναι το space, όμως είναι σίγουρα μια στιγμή από την αιωνιότητα και την απεραντοσύνη του σύμπαντος. Γι αυτό σήμερα που λόγω υποχρεώσεων δεν θα είμαι συνεπής στην καταχώση μου εδώ, ούτε και στις επισκέψεις στους χώρους σας, θα μοιραστώ με τα φιλαράκια μου απο το εδώ space αυτό το μελωδικό κομμάτι και θα το αφιερώσω σε όποιους νιώθουν ερωτευμένοι και σε όποιους περιμένουν να το νιώσουν ξανά. Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους και να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο ότι κι αν κάνετε!!!
YouTube - Barbra Streisand - Woman in Love |
|
|
...++%ce%95%ce%b9%cf%83%ce%ad%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5+%ce%bc%ce%b5+%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae+%cf%83%ce%b1%cf%82+%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%8d%ce%bd%ce%b7!!!%3a+2008%e5%b9%b411%e6%9c%88&referrer=){kind=small}
