Άλλο ένα βράδυ παρέα με το pc μου.  Μεσάνυχτα και ο ύπνος δεν λέει να με πιάσει.  Τόσο ωραία βραδιά θα ήταν κρίμα άλλωστε να κοιμάμαι.  Είναι ήδη μέσα Σεπτέμβρη.  Πάει πέρασε και αυτό το καλοκαίρι, έχασα άλλη μια ευκαιρία να ζήσω ένα ανέμελο και ανέφελο καλοκαιρινό όνειρο.  Συστήθηκα; Νομίζω πως όχι… παράληψη μου.  Καλησπέρα.  Είμαι η Φανή, 32 ετών, μητέρα ενός μικρού κοριτσιού 4 ετών και κατά φαντασία σύζυγος σε έναν κατά φαντασία ευτυχισμένο γάμο.  Είμαι ιδιωτική υπάλληλος, γραμματέας – τρομάρα μου- και... Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.  Στην απέναντι πολυκατοικία είναι μια παρέα νεαρών που διασκεδάζει, τραγουδάει και γελάει και που βάλθηκαν να με ρίξουν στην κατάθλιψη απόψε… την τύχη μου…  Ίσως μια άλλη φορά καταφέρω να σας συστηθώ πλήρως.

Τι λέγαμε;  Ααα ναι, για την αϋπνία μου και την κατάθλιψη που μου δημιουργεί η παρέα απέναντι γιατί αυτοί διασκεδάζουν και γω το μόνο που μπορώ προς στιγμή να κάνω είναι να τους ζηλεύω.  Τι ζηλεύω;  Μα φυσικά τη ζωντάνια, την ανεμελιά, τη δίψα για ζωή και τέλος το ότι αυτοί είναι παρέα και γω μόνη μου.  Πως γίνεται να είμαι μόνη μου όταν στο διπλανό δωμάτιο βρίσκεται το πλασματάκι που θα έδινα και τη ζωή μου ακόμη για να είναι ευτυχισμένο και γερό και στο δικό μου το κρεβάτι υπάρχει ένας άντρας που αν και δεν θυμίζει σε τίποτε τον νεαρό εκείνο άντρα που ερωτεύτηκα και αγάπησα κάποτε είναι ακόμη εκεί για να μου θυμίζει ότι τελικά η μάνα μου είχε δίκιο που με έλεγε επιπόλαιη, παρόλο που εγώ δεν συμφωνούσα ποτέ μαζί της.

Πουτάνα μοναξιά… ποιος σου είπε ότι σε θέλω για παρέα μου;  Τελικά έχουν δίκιο όσοι λένε ότι στη ζωή επιβεβαιόνται πάντα οι μεγαλύτεροι φόβοι μας.  Και γω πάντα φοβόμουν μήπως μείνω μόνη μου, χωρίς μια συντροφιά και μια αγκαλιά.  Χωρίς αγάπη.

Κάτι τέτοια βράδια λοιπόν, κάθομαι και αναπολώ το παρελθόν και σκέφτομαι αν άλλαζα κάτι τι θα ήταν αυτό και ποια κατάληξη θα είχα.

Σκέφτομαι περισσότερο τη ζωή μου από την εφηβεία και μετά.  Μια εφηβεία που νομίζω ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ γιατί πολύ απλά βιάστηκα να μεγαλώσω.  Και τώρα αυτό το κομμάτι της ζωής μου μου λείπει περισσότερο.  Όμως δεν γίνεται να γυρίσω πίσω.  Στην καλύτερη περίπτωση το μόνο που μπορώ είναι να την αναπολώ και στην χειρότερη να προσπαθήσω να την αναπληρώσω τώρα.  Τώρα; Μα είμαι τρελή;  Αλλά γιατί όχι;  «Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τα ανοιχτά παράθυρα να τρίζουν ……. Γιατί είμαι αύρα εσπερινή που κάνει τα βρεγμένα φύλλα να…..».  Κοίτα τραγούδι που βρήκαν να πουν τα κωλόπαιδα… σαν να με κοροϊδεύουν.  Κοίτα εμείς ζούμε τη ζωή και συ τη βλέπεις να περνάει από μπροστά σου σαν ταινία.  Σαν τις ρομαντικές κομεντί που βλέπεις κάθε λίγο και λιγάκι και στο τέλος κλαις γιατί ταυτίζεσαι με την ηρωίδα.  Πάλι καλά, σταμάτησαν για λίγο.  Άντε να ξαναβάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. 

Η εφηβεία.  Η δική μου πορεία για την αναζήτηση της αλήθειας μου και της σημασίας της ύπαρξης μου σ’ αυτόν τον κόσμο.  Αυτό σκεφτόμουν πάντα.  Γιατί άραγε να ήρθα σ αυτή τη ζωή;  Ποιος ο ρόλος που έπρεπε να παίξω σ αυτόν τον κόσμο;  Τι έπρεπε να κάνω για να αφήσω το στίγμα μου σ αυτόν τον πλανήτη;  Γιατί ήμουν και λίγο ψωνάρα.  Δεν μπορούσα να δεχθώ ότι ήρθα για να παίξω βοηθητικό ρόλο.  Ήθελα να έχω τον πρωταγωνιστικό, αυτόν που θα έκανε όλους και όλα να ασχολούνται μαζί μου.

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό μου.  Ο πατέρας ήταν αυστηρός και δεν επέτρεπε να είμαι έξω από το σπίτι μετά τις 9.  Τι θλίψη που ένιωθα Θεέ μου, όταν έπρεπε να αφήσω τις φίλες μου στην καφετέρια για να γυρίσω σπίτι πριν επιστρέψει ο πατέρας από τη δουλειά και έχουμε πάλι φωνές και καβγάδες.  Καθόμουν τότε, καλή ώρα σαν τώρα, στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού.  Σ αυτό που είχε θεα στον κεντρικό δρόμο του χωριού και που μου επέτρεπε να ακούω τη μουσική, τα γέλια και τις φωνές των φίλων μου που είχαν μείνει πίσω.  Να βλέπω τη ζωή από μακριά σαν παρατηρητής και να φαντάζομαι ότι το σκάω κρυφά το βράδυ και τρέχω να τους βρω.

Και τα μεσημέρια που ενώ το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι με την παρέα μου στην παραλία και να παίζω με τον ήλιο, τη θάλασσα και τα αγόρια, εγώ το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι πάλι σ αυτό το μπαλκόνι και να περιμένω να τους δω να περάσουν για να ακούσω μια κουβέντα και να καταλάβω πως πέρασαν.  Και έτσι να αρχίσω να πλάθω ιστορίες στο μυαλό μου ότι τάχα είχα κάνει αυτό και εκείνο και είχα περάσει τέλεια μαζί τους.

Ύστερα, για να μη με πιάσουν τα κλάματα πήγαινα στο δωμάτιο μου και χωνόμουν στα βιβλία μου ζητώντας εκεί να ζήσω ότι οι άλλοι μου στερούσαν και να πλάσω πολλές φορές το δικό μου εικονικό σύμπαν όπου όλοι και όλα περιστεφόντοσαν γύρω μου και που επιτέλους ζούσα τη ζωή όπως εγώ την ήθελα.  Τότε ήταν που τα δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου και οι λυγμοί με λύτρωναν και με οδηγούσαν σιγά σιγά στην αγκαλιά του ύπνου και του ονείρου.  Και κάπως έτσι με έβρισκε πάντα το ξημέρωμα να είμαι πλακωμένη από το βιβλίο που διάβαζα το βράδυ και να μην μπορώ να πάρω ανάσα γιατί η χαζή το άφησα και έπεσε στο πρόσωπο μου.  Την άλλη μέρα ξανά τα ίδια μέχρι να περάσει το καλοκαίρι και να ανοίξουν τα σχολεία όπου εκεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατάφερνα πάντα να περνάω καλά.........................................................................................................................................................

Στην απέναντι πολυκατοικία μια παρέα, συντροφιά με μια κιθάρα, τραγουδάει «βράδυ Σαββάτου και συ ‘σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι και τι να λες….».  Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά ήρθες εσύ στο μυαλό μου.  Τι να κάνει άραγε απόψε;  Σε τι ερωτικά παιχνίδια έχει αφεθεί;  Μετά ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάω τις φωτογραφίες που μου έστειλες.  Προσπαθώ να τις δω αποστασιοποιημένα και να μην επιτρέψω τον εαυτό μου να μπει στο τριπάκι να σε σκεφτεί ερωτικά.  Μάταια όμως… Σκέφτομαι όλα τα «παιχνίδια» που έχουμε κάνει τις τελευταίες μέρες και αυτά που θα κάνουμε αν καταφέρουμε να το συνεχίσουμε χωρίς να ξενερώσουμε (γιατί για να πω την αλήθεια έχω την τάση να αναλύω τόσο πολύ τα πράγματα και τις σκέψεις μου που άλλες φορές καταλήγω να ξενερώνω και άλλες φορές κάνω τον άλλον να ξενερώσει).  Σκέφτομαι, λοιπόν όλα αυτά (ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να φέρω τη μορφή σου στο μυαλό μου) και αμέσως νιώθω να … και να δω τι θα κάνω απόψε στην κατάσταση που είμαι…

Νομίζω στο είπα και τις προάλλες… σε ζηλεύω που μπορείς να ζεις με αυτόν τον έντονο τρόπο τη ζωή σου.  Νομίζω ότι ζεις την ζωή που δεν έζησα.

Ακόμη λοιπόν και έτσι, μέσα από τις ιστορίες που φτιάχνουμε και που με κάνεις να τα ζω και γω… χαίρομαι που σε γνώρισα και που ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικτυακή σχέση… αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και να 'σαι και φυσικά να περνάς ακόμη καλύτερα μέσα σε όποια/ες αγκαλιά/ές και να 'σαι…

Φιλάκια πολλά και μια γλυκιά καληνύχτα