Ποτέ δεν ήταν το τυπάκι με τα μαύρα και τα σκισμένα που θα άκουγε ελληνική ροκ.  Το αντίθετο μάλιστα.  Μια απλή γυναίκα με λαϊκή καταγωγή και κουλτούρα που τον πόνο και την καψούρα ήξερε να τον εκφράζει με μπουζουκοτράγουδα που έλεγε και ο πατέρας της.  Μέχρι τη στιγμή που κάποιο χέρι της έδωσε ν’ ακούσει ένα τραγούδι για ένα τρένο που έφυγε.

Καθισμένη στη θέση του οδηγού στο μικρό της αυτοκίνητο, βάζει το cd να παίξει όμως χαμηλώνει τα ηχεία για να μην διακόπτει η μουσική της σκέψη της.  Κάνει κρύο και τα δάχτυλα της είναι μελανιασμένα.  Πιάνει μηχανικά το τιμόνι και ανάβει τσιγάρο.  Η μουσική γεμίζει το μέσα της σαν τον καπνό και τότε μια τρελή σκέψη κάνει τη μηχανή του αυτοκινήτου να μουγκρίζει σαν άτι (ή μάλλον γαϊδούρι) στην εκκίνηση.  Απόψε αποφάσισε να ξαναπεράσει από το σημείο που τόσο καιρό απέφευγε.

Λίγα μέτρα πριν, αρχίζει να παρατηρεί τα κτίρια γύρω της.  Χαμόσπιτα και αποθήκες.  Εργοστάσια και νταλίκες αραδιασμένες στο σκοτάδι περιμένουν να ανοίξουν τα πρώτα για να γεμίσουν οι κασόνες με εμπορεύματα.  Παντού οικονομικοί μετανάστες που συνωστίζονται γύρω από ένα άδειο βαρέλι που τώρα το γεμίζουν οι φλόγες μια φωτιάς που προσπαθεί να ζεστάνει τις ζωές και τα σώματα τους.  Αρχίζει να αμφιβάλει για την ορθότητα της απόφασης της να έρθει σ αυτό το σημείο τέτοια ώρα και μόνη, όμως συνεχίζει να προσπερνάει χαμόσπιτα και εργοστάσια.  Παντού μια υποβόσκουσα παρακμή και underground καταστάσεις.

Πατάει φρένο ξαφνικά σαν να έπεσε σε τοίχο, όταν μπροστά της αντικρίζει τις γραμμές του τρένου.  Κάνει μανούβρα και παρκάρει δίπλα από ένα φορτηγό, σβήνει τα φώτα και ανάβει νέο τσιγάρο.  Βλέπει απέναντι το άδειο βαγόνι να χάσκει με τα παράθυρα σπασμένα.  Στο ίδιο μέρος όπως και τότε.  Μόνο που τότε, αντί για κρύο το σώμα της ένιωθε να λιώνει κάτω από την ανυπόφορη ζέστη και υγρασία της καλοκαιρινής βραδιάς.  Μια ζέστη που ήρθε να γίνει φωτιά και παρανάλωμα όταν τα χάδια και τα φιλιά του γέμισαν απ άκρη σ άκρη το κορμί της.

Μια βουή και ένα τσιριχτό σύρσιμο την έκαναν να πεταχτεί από το όνειρο που είχε βυθιστεί μόλις πριν.  Μόνο που δεν βρέθηκε έξω τσιρίζοντας από το φόβο, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα τρένο… και χαμογέλασε σαν κάτι να της θύμισε αυτή της η τρομάρα.

Ξανάκλεισε τα μάτια και άκουσε το τηλέφωνο να χτυπά και πάλι, όπως τότε.  Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μόνη στο δωμάτιο της να προσπαθεί να γεμίσει το κενό της με ανούσιες ταινίες της σειράς.  Αριθμός με απόκρυψη όμως αποφάσισε να απαντήσει.  Η φωνή από την άλλη μεριά βαριά, αντρική, αισθησιακή προσπαθεί να της ξυπνήσει μνήμες και αισθήσεις.  Για λίγο ξαφνιάζεται γιατί η φωνή έμοιαζε να ερχόταν σαν από τα βάθη της κόλασης.  Μιας κόλασης που έζησε για ένα βράδυ και που τα ταμπού και οι ανασφάλειες της δεν της επέτρεψαν να επαναλάβει.  Όμως, καθώς η φωνή συνεχίζει να ψιθυρίζει λόγια και εικόνες που κάνουν το κορμί να τρέμει, χάνεται και παραδίνεται στην κόλαση ξανά χωρίς αναστολές.

Σε δέκα λεπτά στις γραμμές του τρένου, της ψιθυρίζει η φωνή.  Μαγνήτης, διαταγή και υποταγή.  Αυτή που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της, απόψε βρήκε αυτόν που θα την υποτάξει σε κάθε του επιθυμία.  Βάλε μόνο ένα φόρεμα και κείνο το άρωμα που με τρελαίνει, της είπε πάλι η φωνή.  Και εκείνη, υπάκουσε και πάλι.  Μαγνητισμένη κοιτά το είδωλο της στον καθρέφτη και χαμογελά γιατί μαντεύει πως θα του αρέσει το άνοιγμα και η θέα του γυμνού της στέρνου κάτω από το κόκκινο μικρό φουστάνι της που μετα βίας καλύπτει το γυμνό κορμί της.

Δέκα λεπτά αργότερα… όλα είχαν παραδοθεί στη φωτιά του.  Σώμα και πνεύμα του άνηκαν και τίποτα δεν όριζε πάνω της.  Εκεί, πίσω από το ξεχαρβαλωμένο βαγόνι, με τα άλλα τρένα να περνούν βιαστικά και στριγκίζοντας στις ράγες, οι δικές της φωνές και τα αγκομαχητά εξαφανίστηκαν στο πηχτό σκοτάδι.

Είχε πει οτι δεν θα ξαναπεράσει από εκεί.  Είχε ορκίσει τον εαυτό της να ξεχάσει το βράδυ αυτό.  Είχε πείσει το είναι της οτι ήταν ένα όνειρο και οτι δεν είναι αυτή μια αναλώσιμη γυναίκα της βραδιάς.  Είχε ποτίσει την κάθε ίνα της με δηλητήριο για να καταστρέψει ότι από αυτόν έμεινε πάνω της… από την κόλαση που έμοιαζαν οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές μακριά του.  Είχε πει θ άλλαξει δρόμο μα απόψε αυτός ήταν ο μόνος δρόμος που το κορμί και η καρδιά της γύρευαν να περπατήσουν.

Άναψε τρίτο τσιγάρο και γύρισε το κλειδί στη μηχανή.  Κρύα και μελανιασμένα τα δάχτυλα αρνιόταν να γυρίσουν το τιμόνι.  Η μουσική χαμηλωμένη και τα φώτα από το διπλανό πάρκο θολά και κίτρινα.  Βλέπει με την άκρη του ματιού της ένα κόκκινο  αυτοκίνητο να αχνίζει πίσω από το βαγόνι.  Το δικό της βαγόνι.  Και οργή γεμίζει το στήθος της που κάποιοι άλλοι πήραν τη δική τους θέση αυτό το βράδυ.  Φεύγει αποφασισμένη να τελειώσει απόψε αυτό το μαρτύριο.  Στέλνει ένα τελευταίο μήνυμα και πετάει το κινητό από το παράθυρο προς τις γραμμές του τρένου.

Λες πως είναι η αγάπη ξένη
Τα συστήματα είναι λάθος
Μια διέξοδο γυρεύεις
Κι η φυγή σου έγινε πάθος

Με ευλάβια και κατάνυξη ας υποδεχτούμε το Μεγαλοδύναμο που ενσαρκώνεται σε λίγες μέρες, φέρνοντας μας μήνυμα αγάπης και ελπίδας.

Σ' Αυτόν εναποθέτω ευχές καρδιάς  για όλους και τον καθένα σας ξεχωριστά.

Σας ευχαριστώ που ήσασταν συνταξιδιώτες μου όλον αυτόν τον καιρό.

Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά μου μίλησε η προγιαγιά μου γι αυτά.  Πάνω στο κρεβάτι της, δίπλα σε μια ξυλόσομπα.  Το παιδικό μου πρόσωπο κατακόκκινο όχι μόνο από τη θαλπωρή της φωτιάς αλλά  και από τις διηγήσεις της προγιαγιάς που δεν παρέλειπε να μου θυμίζει οτι δεν πρέπει να κυκλοφορώ το βράδυ έξω γιατί αν δω τα καλικατζάρια θα μου πάρουν τη μιλιά!!! Μου έλεγε πως βρώμιζαν τα ρούχα των νοικοκυράδων και πως ξύνιζαν τα γλυκά και τα φαγητά.  Όλα αυτά τόσο τρομαχτικά αλλά και τόσο ζηλευτά για την παιδική ψυχή που λαχταρούσε να γεμίσει με άρωμα, χρώμα και εικόνες από άλλες εποχές και που αν και ενδόμυχα ήξερε οτι τα καλικατζάρια δεν υπάρχουν, κοίταζε με τρόπο και τρόμο πίσω από την πλάτη όταν το βράδυ χρειαζόταν να βγει έξω από το σπίτι για κάποιο θέλημα.

Χρόνια τώρα το παιδάκι μέσα μου αναζητά τους καλικάτζαρους που θα ρθουν την παραμονή των Χριστουγέννων και θα ανακατώσουν το σύμπαν με τις ζαβολιές τους.  Θες που δεν είμαι η σουπερ νοικοκυρά που θα φτιάξει με τα χεράκια της μελομακάρονα και κουραμπιέδες;  Θες που προτιμώ το χουζούρεμα δίπλα στο δέντρο (μακάρι να είχα και κείνη τη ξυλόσομπα) παρέα με την κόρη μου να διαβάζουμε παραμύθια για τα Χριστούγεννα και τον Αγιο Βασίλη;  Θες που μου λείπει αυτές τις μέρες οι προγιαγιά; (η γιαγιά δόξα το Θεό είναι κοτσονάτη αλλά και πάλι είναι μακριά και αυτή)... όλα αυτά με κάνουν να ψάχνω και να ψάχνω να βρω τα καλικατζάρια για να φέρουν την ανατροπή αλλά και τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων... μέχρι που χθες στη σχολική γιορτή της κόρης μου βρήκα αυτό που τόσο καιρό αναζητούσα.  Δεν λέω για τη χαρά που ένιωσα σαν μητέρα όταν είδα το βλαστάρι μου να αναπτύσει τις υποκριτικές της ικανότητες (αυτές τις έχω επισημάνει προ καιρού).  Μιλάω για το δίσκο των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, την Αγέλαστη Πολιτεία που με μοναδικό τρόπο τραγουδάνε και αφηγούνται σκηνές από ένα παραμύθι γεμάτο με υπέροχα μηνύματα οχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους.  Από χθες το βράδυ το ακούω ξανά και ξανά.  Ναι, δανείστηκα το cd από τις δασκάλες της μικρής που γεμάτες απορία με ρώτησαν τι το θέλω... και όταν τους είπα οτι θέλω να το ακούσω πριν κοιμηθώ έβαλαν οι γυναίκες τα γέλια.

Και είμαι πολύ χαρούμενη που σήμερα βρήκα στο youtube ένα κομμάτι από αυτό το cd και μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας!!!

(τη χαρά τη χαρά, σκίζει η βάρκα τα νερά... παιδική χαρά το κανα σήμερα χι χι χι)

Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους και φυσικά... ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

 (αναγέννηση μέσα και έξω ή αλλιώς λιακάδα μέσα και έξω!!!)

ΧΑΡΗΣ & ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ - "η αγέλαστη πολιτεία"
  

Μετά τα  θλιβερά επεισόδια των τελευταίων ημερών, διαβάζω σε πολλούς χώρους τον προβληματισμό όλων μας και θλίβομαι που μερικοί "φωτεισμένοι" εγκέφαλοι, παροτρύνουν τους νέους να βγουν στους δρόμους και να καταστρέψουν - ανατρέψουν το σαθρό κατεστημένο.  Λένε στα παιδιά μας οτι τους αφήσαμε κρανίου τόπο.  Ότι τους κλέψαμε το μέλλον.  Ότι δεν έχουν τίποτα να ελπίζουν πια παρά μόνο αν κάψουν ότι εμείς τόσα χρόνια "χτίζαμε". 

Ήθελα να ξερα, όλοι αυτοί δεν ψήφισαν ποτε;;; Ή όλοι τους ψηφίζουν μόνο όσους δεν είναι στην εξουσία τα τελευταία 30 χρόνια;;; Αλλα και πάλι, αυτοί είναι ανευ ευθυνών;;;  Υποκρισία και μόνο τα λόγια τους!!!

Μέρες τώρα προσπαθώ να βρω ποια πρέπει να είναι η απάντηση μας σε όλα τα νέα παιδιά που με αγωνία αναρωτιούνται ποιο να είναι το μέλλον τους και πως θα πάρουν τη ζωή τους πίσω.  Με το μικρό μου το μυαλό μια απάντηση βρίσκω μόνο.  Ο αγώνας για την ίδια τη ζωή είναι η απάντηση και εκφράζεται πιστεύω υπέροχα μέσα από το παρακάτω υπέροχο τραγούδι της Nina Simone, μιας τραγουδίστριας που ύμνησε τους αγώνες της φυλής της κατά τις σκλαβιάς (και αναρωτιέμαι αν οι δικοί τους αγώνες για ελευθερία και ισότητα ήταν μικρότερης σημασίας από τους σημερινούς). 

Μια καλημέρα σε όλους και καλή δύναμη!!!

Nina Simone - Ain't got no(i got life) - original version
  

 I can be an asshole of the grandest kind
I can withhold like it's going out of style
I can be the moodiest baby and you've never met anyone
Who is as negative as I am sometimes

I am the wisest woman you've ever met.
I am the kindest soul with whom you've connected.
I have the bravest heart that you've ever seen
And you've never met anyone
Who's as positive as I am sometimes.

You see everything, you see every part
You see all my light and you love my dark
You dig everything of which I'm ashamed
There's not anything to which you can't relate
And you're still here

I blame everyone else, not my own partaking
My passive-aggressiveness can be devastating
I'm terrified and mistrusting
And you've never met anyone as,
As closed down as I am sometimes.

You see everything, you see every part
You see all my light and you love my dark
You dig everything of which I'm ashamed
There's not anything to which you can't relate
And you're still here

What I resist, persists, and speaks louder than I know
What I resist, you love, no matter how low or high I go

I'm the funniest woman that you've ever known
I'm the dullest woman that you've ever known
I'm the most gorgeous woman that you've ever known
And you've never met anyone
Who is as everything as I am sometimes

 Alanis Morissette | Everything
  

 

Ρωτάς ποια είμαι και τι θέλω και σε κοιτώ με το βλέμα του βοδιού και γελάς.  Θυμώνω ακόμη περισσότερο γιατί περίμενα να με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο.  Έλεος πια!!! Και Σφίγγα να ήμουν θα έπρεπε να είχες μάθει να διαβάζεις τις σιωπές μου σαν τις αγγελίες των εφημερίδων.

Είμαι εγώ, γυναίκα ανασφαλής και φιλάρεσκη που θέλει ένα καλό λόγο όταν η μισή ντουλάπα μου είναι πεταμένη στο κρεβάτι και γω παραπονιέμαι οτι τίποτα δεν με κολακεύει.

Είμαι εγώ, γυναίκα με ορμονικές διαταραχές που σε κάνουν να θέλεις να μου πετάξεις κατάμουτρα το "σε βαρέθηκα" όταν γκρινιάζω και πονάω τις μέρες που η φύση μου θυμίζει τη διαφορετικότητα του φύλου μου.

Είμαι εγώ, γυναίκα τύραννος που δεν ανέχεται να αφήνεις τα άπλυτα σου κρεμασμένα στην καρέκλα μέχρι να σηκωθούν και να πάνε μόνας τους στο καλάθι με τα άπλυτα.

Είμαι εγώ, γυναίκα φιλόδοξη που δεν της αρκεί  ο ρόλος της συζύγου και της μητέρας και που θέλει κάθε φορά να κάνει ένα βήμα για κατακτήσει και ένα ακόμη σκαλοπάτι.

Είμαι εγώ, γυναίκα που θέλει να κοιμηθεί όταν εσύ έχεις ξυπνήσει μέσα σου... το βασικό σου ένστικτο.

Και είμαι εγώ πάλι που θα σε πάρει αγκαλιά για να σου πει οτι όλα θα πάνε καλά και το αύριο θα ξημερώσει πιο φωτεινό και ευοίωνο.

Είμαι εγώ, μητέρα δική σου και των παιδιών σου, αδελφή, φίλη, ερωμένη.

Είμαι εγώ, που θα σου χαμογελάσω το πρωί όταν ξυπνήσεις και θα κρύψω το πρόσωπο κάτω από τα σεντόνια για να μη με δεις ατημέλητη και χάσεις την εικόνα της γυναίκας που ακροβατεί όλη μέρα πάνω στις γόβες.

Είμαι εγώ, που θα σου κάνω νάζια και τσαχπινιές για να τονώσω την αυτοπεποίθηση σου με το ενδιαφέρον μου.

Είμαι εγώ, ρομαντική και ονειροπόλα, σκαρφαλωμένη σε ροζ συννεφάκι για χρόνια.

Είμαι εγώ, που θα γελάσει με τα αστεία σου για να σου δείξει πόσο ευφυής είσαι.

Είμαι εγώ, που θα έχω τύψεις γιατί δεν είμαι όσο καλή νοικοκυρά και ερωμένη θα ήθελες.

Είμαι εγώ, που με την άκρη του ματιού μου θα παρακολουθώ το βλέμα σου καθώς περνάω γυμνή από το μπάνιο.

Είμαι χίλια κομμάτια ανόμια και ετερόκλητα μεταξύ τους όμως όλα αυτά είμαι εγώ... η γυναίκα!!!

Αφιερωμένο στη "πεφωτεισμένη" που με προέτρεψε να ασχοληθώ με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ αντί να σχολιάζω τους χώρους σας εδώ.

Για μένα που τελείωσα ένα απλό Λύκειο, η συλλαβιστική είναι η γλώσσα που καταλαβαίνω αφού ίσως οι δάσκαλοι μου αυτό μόνο μου έμαθαν.  Και με τη συλλαβιστική κατάφερα να φτάσω σήμερα να είμαι εδώ και να μοιράζομαι μαζί σας τις όποιες ακατάστατες σκέψεις μου.

Ελπίζω το παιδί μου να έχει καλύτερη τύχη και να μην συναντήσει τόσο "φωτεισμένα" μυαλά όταν με το καλό πάει σχολείο.

Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους "φωτεισμένους" και μη.  Ο κόσμος μας χωράει όλους!!!!

 Wonderful world (Sam Cooke)
 

 

Νυχτώνει και συ πάλι στο γνωστό σημείο.  Με μια κούπα κρύου καφέ που από το πρωί παιδεύεις.  Επιτέλους βρέχει δυνατά.  Έχει θολώσει η πόλη.  Ακόμη και τα δυνατά της φώτα δεν είναι αρκετά για να διαπεράσουν την πυκνή βροχή.  Στο γνωστό σημείο, μπροστά από το παράθυρο της κουζίνας.  Η μυρωδιά από το μεσημεριανό ακόμη διάχυτη στην ατμόσφαιρα.  Πιάτα στοιβαγμένα δεξιά και αριστερά.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο… θα είχες φτιάξει ένα υπέροχο γεύμα για τους αγαπημένους σου, μετά θα έκανες τα πάντα να αστράφτουν εν ριπή οφθαλμού και όλοι θα μαζευόσασταν γύρω από το καθιστικό και θα διασκεδάζατε ευτυχισμένοι ευγνωμονόντας για την ευλογία που σας άγγιξε.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο… τα λερωμένα κατσαρολικά και ρούχα δεν θα είχαν χώρο στην καθημερινότητα σου και παράλληλη ή δεύτερη σκέψη δεν θα υπήρχε.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο… δεν θα έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε σωστό και λάθος γιατί πολύ απλά το λάθος δεν θα υπήρχε ούτε σαν σκέψη ούτε καν σαν λέξη.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο… οι διαφορές θα λυνόταν ειρηνικά βάση της λογικής και του αισθήματος κοινού δικαίου.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο… εσύ θα ήσουν ήδη εκεί και αυτός ήδη εδώ.

Αστραψε.  Γέμισε το μυαλό σου με φως και επανήλθες από τον ιδανικό αυτό κόσμο.  Αυτός είναι εκεί σταθερός και εσύ εδώ μετέωρη σαν την ταινία που ποτέ δεν κατάλαβες.  Γκρεμίστηκε ο ιδανικός σου κόσμος σε ακόμη μια κρύα γουλιά καφέ.  Χαμογελάς γιατί ξέρεις πως δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια.  Σου αρκεί να είσαι αληθινή και αυτό σου το αναγνωρίζεις πια.  Σκέφτεσαι τους δρόμους της πόλης που θα έχουν ήδη πλημμυρίσει και το μυαλό σου ξεφεύγει στα σταυροδρόμια της ζωής.  Άλλα πολυσύχναστα και άλλα μοναχικά.  Πόσες διαδρομές, τόσες στροφές.  Πόσες επιλογές, τόσα λάθη… και το μυαλό σου ξεφεύγει για μια ακόμη φορά σε εκείνον.

Ίσως θα έπρεπε κάποιος να του πει οτι η μοναδικότητα της ανθρώπινης φύσης οφείλεται στο γεγονός οτι αφήνουμε την καρδιά μας να ακολουθήσει τα λάθη ακόμη και όταν τα αναγνωρίζουμε ως τέτοια εκ των προτέρων.  Και το θέμα δεν είναι να διδαχθούμε από τα λάθη μας αλλά να τα ζήσουμε γιατί αυτό μας καθιστά μοναδικούς ατελής θεούς… “Κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό και σαν τρελή η καρδιά μου χορεύει ταγκό, εγώ μέσα σε δρόμους καθρέφτες θα ψάχνω τους φταίχτες που χάνω όλα αυτά που αγαπώ”

Σταμάτησε η βροχή για λίγο.  Ήρθε την κατάλληλη στιγμή τελικά και τα ξέπλυνε όλα και τα εξάγνισε.  “Στις στιγμές που κυλάνε όλα τ' άστρα μου σβήνω στην αυλαία που πέφτει απ' του χρόνου το ξέφτι ζητάω να πιαστώ”

Χαίρεσαι που πήρες λάθος τη στροφή.  Χαίρεσαι που έκανες ένα ακόμη λάθος.  Χαίρεσαι που κάτι από σένα τον παρέσυρε και τον έκανε να ξεφύγει έστω και για λίγο από τις ακλόνητες αρχές του.  Από το εσύ του.  Και ελπίζεις κάποτε να καταλάβει το μάθημα που ήθελε η ζωή να του δώσει.  Τώρα ακόμη όχι όμως κάποτε θα το καταλάβει πως αξίζει να ζεις το όνειρο ακόμη κι αν είναι η φωτιά του να σε κάψει.  “Και στης νύχτας τις μπόρες θα γλιστράω στα φιλιά σου κι αναμνήσεις σαν χάδια φωτισμένα καράβια θα περνάν στο μυαλό.”

Στη βροχή; ωωω ναι!!! Έλα να χορέψουμε και ας μοιάζει γύρω μας ο κόσμος έτοιμος για τον κατακλυσμό.  Πάρε τα πόδια σου και ακολούθησε με.  Όμπρέλα δεν χρειάζεται, είναι η αγάπη μας για τη ζωή.  Χαμογέλασε και μην γκρινιάζεις που η βροχή σου χαλάει το ατσαλάκωτο στυλάκι σου.  Χαμογέλασε να ζεσταθούμε και να ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα.  Τι; Είμαι τρελή; Ίσως!!! Τι; Είμαι θεότρελη;  Ακόμη καλύτερα!!!!!!!!!!  Κοίτα καλύτερα γύρω σου.  Τα μάτια σου μπορούν να δουν περισσότερα απ όσα νομίζεις; Άκου πιο προσεκτικά και οι ήχοι θα σου αποκαλυφθούν.  Μη φοβηθείς να νιώσεις την αθέατη πλευρά του εαυτού σου.  Κοίτα πίσω από τον καθρέφτη και θα σου αποκαλυφθεί.

Ανοίγω την πόρτα του αυτοκινήτου και μια "ευχάριστη" έκπληξη με περιμένει... είναι γεμάτο νερά!!! Μούσκεμα τα κανες καρδιά μου αλλά δεν θα σου κακιώσω.  Τι; Είμαι χαζή και πετάω σ ένα ροζ συννεφάκι ακόμη;  Ουφφ, πολύ σοβαρότητα δεν μας πλασάρεις τελευταία;  Τραγούδα μωρεεεε!!! Χαμογέλασεεεεε!!! Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου... ακόμη!!! Μια βροχούλα είναι, μια μικρή καταιγίδα που θα περάσει, να το δεις.  Και θα ρθει ξανά το ουράνιο τόξο να μας θυμίσει την υπόσχεση που έδωσε ο Θεός... την ελπίδα οτι όλα μπορούν να φτιάξουν προς το καλύτερο.  Ελααα!!! Πάρε τα πόδια σου και ακολούθησε με στο χορό... μες τη βροχή!!!  Και να δεις πόσο πιο ζωντανά θα νιώθεις μετα!!!

         "I'm Singing in the rain", Gene Kelly
  

Όπως λέει και μια διαφήμιση.

Σοκολάτα θα έλεγα ότι είναι η αγαπημένη μου γεύση όμως... τι σχέση έχει η σοκολάτα με τη ζωή μου;  Ίσως αν προσθέσω και λίγη κανέλα;  τότε ναι, πλησιάζει αρκετά!!! Γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα και όπως λέει και στην "Πολίτικη Κουζίνα" ο παππούς έτσι είναι και η γυναίκα.  Χμμμ... γυναίκα-κανέλα... δεν με καλύπτει, ενώ η ζωή;.... τη μια στιγμή σου γεμίζει τον ουρανίσκο με την απίστευτη γλύκα της και τις γεύσεις της απόλυτης ηδονής και ευτυχίας και την άλλη σε κάνει να φτύνεις ακόμη και το ίδιο σου το σάλιο από την πίκρα! φτουυυυυυυυυυυυυυ

Από την άλλη λένε οτι η επιθυμία για σοκολάτα εκφράζει την έλλειψη σεξ στη ζωή μας. φτουυυυυυυυ και πάλι!!!!  Απ όπου και να το πιάσω χαμένη θα βγω... γι αυτό... θα μου αφιερώσω το παρακάτω τραγουδάκι και θα το φχαριστηθώ κιόλας!!!

Καλημερούδια σε όλους!!!!

        Γιάννης Μηλιώκας - Ανοργασμικιά (audio only)
 

 

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο

Αγαπημένο μου παιδί,

Είναι καθήκον μου ιερό να σου εξηγήσω τι είναι όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου.  Είναι καθήκον μου ιερό να σου περάσω τη γνώση  αλλά και να σε προστατεύσω από την τρέλα των μεγάλων.

Με ρωτάς τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις.  Δεν έχω απάντηση καρδούλα μου.  Ξέρω μόνο οτι σαν μητέρα σου θα ήθελα να είσαι γερή και χαμογελαστή και μακριά από το άδικο.

Η παιδική σου η καρδούλα δεν  μπορεί να χωρέσει πως κάποιος σήκωσε έτσι απλά το χέρι και πήρε τη ζωή από ένα παιδί.  Πήρε τη ζωή από το μέλλον μας.  Όμως και πως να σου δικαιολογήσω πως μετά άλλα παιδιά άναψαν φωτιές και έσπειραν τον πανικό;  Μπόρεί να μην έχω τιράντες και γυαλιά, όμως φοβάμαι τ' αύριο.

Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Θυμάμαι όταν ήμουν εγώ παιδί και έβλεπα τα στραβά και παράλογα του κόσμου των μεγάλων, έλεγα οτι εγώ δεν θα κάνω τα ίδια λάθη και οτι μπορώ και μόνη μου να ξεκινήσω να τα διορθώνω.  Εγώ η μικρή.

Και διάβασα βιβλία που μίλαγαν για το πως δενότανε τ ατσάλι και θέλησα να ατσαλώσω την προσωπικότητα μου πίσω από τη φωτιά.  Και γέμισα τα παιδικά μου όνειρα με επαναστάσεις και αγώνες και τη σχολική μου τσάντα με καπνούς και δακρυγόνα.  Και έτρεξα, και φώναξα και έκαψα οτι νόμιζα σαθρό.  Όμως καρδούλα μου, το μόνο που τελικά κατάφερα να κάψω ήταν η αθωότητα μου.

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη

Χθες βράδυ μάζεψα όση από την παιδική μου τρέλα είχε παραμείνει θαμμένη στης καρδιάς τα απύθμενα και βγήκα στο δρόμο μαζί με τα παιδιά.  Άφησα το δικό μου παιδί στην ασφάλεια του σπιτιού και γω ξαναπήρα τους δρόμους... και τρόμαξα ακόμη περισσότερο.   Μια πόλη φάντασμα μέσα σε καπνούς και σε φωτιές, με το άδικο και το γιατί να βγαίνει από τα χίλια μικρών παιδιών που βάλθηκαν να πάρουν στα χέρια οχι μόνο τη ζωή αλλά και τα όπλα.  Κούρνιασα πίσω από ένα κάδο που καιγόταν και έκλαψα οχι από τις αναθυμιάσεις αλλά από την απόγνωση.  Και ενώ τα δάκρυα είχαν θολώσει τα μάτια μου ένας άγγελος με μαύρη στολή και με δυο καταπράσινα μάτια κρυμμένα κάτω από μια κουκούλα ήρθε και με άρπαξε λίγο πριν η φωτιά γίνει ένα με μένα.  Με έριξε σε μια γωνιά και με ρώτησε γιατί κλαίω.  Του είπα οτι είναι τρέλα όλο αυτό που συμβαίνει και αυτός για απάντηση μου έδωσε μια μολότωφ από τη τσάντα του... όχι για να την πετάξω αλλά για να την πάρω μαζί μου και να θυμάμαι αυτήν την τρέλα που έζησα.

Γύρισα σπίτι μου σε χειρότερο χάλι και το πρώτο που έκανα ήταν να δω αν το παιδί μου κοιμόταν ασφαλές και ήσυχο.  Βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα τη τσάντα μου που μέσα της  μισοέχασκε η μολότωφ.  Στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ήρθε η άγνωστη φιγούρα της μητέρας του Αλέξανδρου που απόψε δεν θα έπαιρνε αγκαλιά το παιδί της... και χίλιες μολότωφ έκαψαν το μυαλό και την καρδιά μου από την απόγνωση.  Και έμεινα εκεί, να καίω μόνο τσιγάρα.

Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Savvopoulos - Laurio  

 

Φιλενάδα να ξέρεις οτι όσα λέω τα πιστεύω... μπορεί να κύλυσε ένα δάκρυ αλλά να είσαι σίγουρη ότι ήταν ένα και μοναδικό... δεν ταιριάζουν τα δάκρυα στη λιακάδα... σ ευχαριστώ για όλα!!!

pliatsikas ta dakria tis liakadas
  

Κάθεται βουρκωμένος μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του και οι εικόνες έρχονται σαν καταιγίδα στο μυαλό του.  Πρέπει να γράψει για εκείνην.  Από που ν' αρχίσει και που να τελειώσει και πως να δώσει σ αυτήν την άγνωστη που βρίσκεται απέναντι του, να καταλάβει το πως λιώνουν ακόμη τα μέσα του για εκείνην.

Δυο άνθρωποι που βρέθηκαν ο ένας στο δρόμο του άλλου σε χρόνο ανύποπτο και για άλλους άκαιρο.  Δυο άνθρωποι που ένιωσαν την έλξη από το πρώτο κοίταγμα όμως έβαλαν τα πρέπει μπροστά από τα θέλω και τη λογική εμπόδιο στο συναίσθημα που φώναζε και στους δυο "Είναι τ' αλλο σου μισό".

Αυτός, πληγωμένος από προηγούμενη σχέση και κλεισμένος, πεπεισμένος οτι οι γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του τον άλωσαν άδικα.

Αυτή, σε μια σχέση ανούσια, μόνο από συνήθεια... έχει ξεχάσει από καιρό τι σημαίνει έρωτας και παραδίνομαι στην αρχέγονη φλόγα του.

Θυμάται με κάθε λεπτομέρεια τα τηλεφωνήματα αργά τα βράδια που ο ένας έψαχνε μια αφορμή για να νιώσει κοντά στον άλλον χωρίς να εκδηλωθεί.  Πάντα από απόσταση, πάντα από ασφάλεια.

Τα δάκρυα δεν αργούν να ζωγραφίσουν τον πόνο στο πρόσωπο του... κι ομως, οι άντρες δεν κλαίνε για μια αγάπη... αυτός πόσες ακόμη φορές θα κλάψει;

Σαν κλέφτες... έτσι θυμάται εκείνες τις πρώτες τους συναντήσεις.  Σ' ένα μικρό αυτοκίνητο.  Παράνομο ζευγάρι, θιασώτες ενός έργου χωρίς αύριο.  Μέσα σ αυτό το αυτοκίνητο την φίλησε για πρώτη φορά και ένιωσε την καρδιά της να χύνετα σαν την άμμο σε όλο του το σώμα... και να ρχεται μετά το δεύτερο φιλί, πιο δυνατό και πιο άγριο να την ξαναδομήσει σε άλλη μορφή και σώμα, μαζι με τη δική του καρδιά.

Και σαν κλέφτες ενώθηκαν ένα καλοκαιρινό βράδυ στο μικρό της δωμάτιο... πνίγοντας το πάθος και την ένταση σε μικρούς λυγμούς από φόβο μήπως γίνουν αντιληπτοί.  Θυμάται ακόμη πως την κοίταζε γεμάτος απορία και θαυμασμό... και χαμογέλασε με νάζι αφήνοντας τον ακόμη πιο έκπληκτο για το μεγαλείο αυτής της γυναίκας που συνδυάζε μοναδικά την τρυφερότητα, το ρομαντισμό και την ευαισθησία με τον πόθο και τη λαγνεία.  Την κράταγε σφιχτά σαν να φοβόταν μήπως εξαυλωθεί σαν όνειρο μέσα από την αγκαλιά του.  Την κράταγε και δεν πίστευε την ευτυχία και την πληρότητα που τον γέμιζε αυτή και μόνο η στιγμή μαζί της.  Και εκείνη, σαν και πάλι να τρύπωσε μέσα στη σκέψη του, τίναξε ελαφρά το πόδι κάνοντας το μικρό tribal που ήταν κρεμασμένο στην αλυσιδίτσα που είχε στο πόδι της να ηχήσει σαν όλες τις καμπάνες της ευτυχίας μαζί... το μικρό tribal που της είχε χαρίσει πριν τις διακοπές... "μ' εχεις δέσει από το πόδι, μη φοβάσαι πια", του είπε με ναζιάρικη φωνή και έπνιξαν τα γέλια τους με φιλιά για ακόμη μια φορά.

Πνίγεται... πρέπει να τον χτυπήσει λίγο ο κρύος αέρας πριν συνεχίσει.  Βγαίνει στο μπαλκόνι και ανάβει τσιγάρο για παρέα.  Το κρατάει και σκέφτεται πως ακόμη και τώρα δεν μπορεί να αντισταθεί σ αυτό του το πάθος... σ αυτό που έμελε να είναι η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι στα χέρια της και την έκανε να το πετάξει με μανία πάνω του σηματοδοτώντας το τέλος της σχέσης τους.  Το αφήνει να καίγεται στα χέρια του και ασυναίσθητα φέρνει το άλλο χέρι πάνω στο μπράτσο του.  Κάπου εκεί υπάρχει μια ουλή... ή μήπως κάπου αλλού;  Κάπου λίγο πιο αριστερά...

Κάθεται και πάλι στο μικρό του γραφείο.  Κοιτάει ολόγυρα χαρτιά και εκκρεμότητες που πρέπει να διεκπεραιώσει αυτό το βράδυ όμως... μες το μυαλό του όμως μόνο εκείνη.  Μάτια σαν τη θάλασσα απέραντα και γαλανά... η δική του θάλασσα... το απέραντο γαλάζιο του μυαλού και του κορμιού του... τα δυο της μάτια.  Μάτια που έλαμπαν πιο πάνω ακόμη και από τους κρύσταλλους που της χάρισε για τα γενέθλια της.

Σαν ταινία περνάνε στο μυαλό του οι σκηνές από τους μήνες που ακολούθησαν.  Μέρες, εβδομάδες και μήνες.  Καθημερινή επικοινωνία με κάθε τρόπο και κλεμμένες στιγμές πάθους και ηδονής... εκτός από τα μαρτυρικά Σαββατοκύριακα που κάθε επαφή χανόταν... και τον έβρισκαν να περιμένει στη γωνίτσα του μέχρι την Κυριακή το βράδυ που θα επέστρεφε και θα τον έπαιρνε τηλέφωνο.  Και ήταν μια Κυριακή βράδυ, Ιούλιος θαρρώ, που από την άλλη γραμμή άκουσε τη φωνή της να του ανακοινώνει οτι πλέον είναι μόνο δική του! 

Σαν παιδί ακόμη χαμογελά για τις μέρες που ακολούθησαν και που γέμισαν με φως και έρωτα τη ζωή του.  Διακοπές στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και των ματιών της.  Μέρες και νύχτες γεμάτες έρωτα χωρίς ενοχές και τύψεις.  Και μετά ήρθε το Φθινόπωρο και μαζί του τα όνειρα για μια κοινή ζωή.  Ζούσαν την κάθε στιγμή και ρούφαγαν την ευλογία που τους άγγιξε.  Μικρές στιγμές καθημερινότητας τους έκαναν να χαίρονται σαν μικρά παιδιά.

Δεν θα μπορούσε να βρει πιο κατάλληλη στιγμή για να της κάνει πρόταση γάμου... Χαράματα Χριστουγέννων και οι δυο τους κουλουριασμένοι σε μια φλοκάτη μπροστά από το χριστουγιεννιάτικο δέντρο.  Μια πρόταση που σφραγίστηκε με τον καλύτερο τρόπο κάνοντας έρωτα και πάλι εκει... εκείνη τη στιγμή.

Ανάβει κι άλλο τσιγάρο.  Πίκρα το στόμα του όμως πιο πικρό το γιατί... Γιατι; Που έχασε το παιχνίδι; Ποια μοίρα του τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια του και τον άφησε για ακόμη μια φορά σαν καράβι κουρσεμένο; 

Στους μήνες που ακολούθησαν μικρά ή πιο μεγάλα ψέματα μπήκαν ανάμεσα τους.  Το πάλεψαν όμως η καρδιά της δε το άντεξε.  Έζησε μαζί του ένα ταξίδι στα Κύθηρα και μετά γύρισε να μετρήσει τις πληγές της στο μικρό της δωμάτιο... εκεί που ενώθηκαν βουβά για πρώτη φορά.

Του ζήτησε να μην την πληγώσει και αυτός με την πρώτη ευκαιρία έκανε τα φωτεινά της μάτια να συννεφιάσουν... και αυτό δεν του το συγχώρησε ποτε!

Το κείμενο αυτό ανήκει στην κατηγορία “Συλλέκτης Εμπειριών” και αποτελεί τη δική μου ματιά στην ιστορία ενός φίλου.  Καταρχάς θέλω να τον ευχαριστήσω που μοιράστηκε μαζί μου την ιστορία του και επιπλέον θα ήθελα αυτό το κείμενο να είναι η αυλαία της.  Το έχω ξαναγράψει, όμως το πιστεύω ακράδαντα γι αυτό και θα το ξαναπω… λέγοντας ξανά και ξανά τις ιστορίες μας, κάνουμε το βήμα το απαραίτητο για να τις ξορκίσουμε, να της εξαγνίσουμε και καθαροί πια να αφήσουμε χώρο για τις ιστορίες που θα έρθουν.

Φίλε μου, είσαι ένας τρυφερός και ρομαντικός άντρας (από τους λίγους που έμειναν νομίζω) και σου αξίζει να συνεχίσεις τη ζωή σου αναζητώντας αυτήν που θα είναι συνοδοιπόρος στο ταξίδι σου και όχι απλά περαστική.

Καλό σου βράδυ.

• Να ταξιδεύσω στα πιο απίθανα μέρη της γης (Θιβετ, Περου, Σιβηρία, Μογγολια, Αλάσκα, Γη του Πυρός)
• Να εκδόσω ένα τουλάχιστον μυθιστόρημα
• Να οργανώσω μια τουλάχιστον έκθεση ζωγραφικής (με έργα μου φυσικα)
• Να ζήσω στο Παρίσι και στη Ρώμη (δεν έχω αποφασίσει ακόμη πως και τι αλλά θέλω να ζήσω απ άκρη σ άκρη αυτες τις πόλεις)
• Να μείνω νέα και γοητευτική για πάντα (στην ψυχή φυσικά, το εξωτερικό περίβλημα δεν με ενδιαφέρει)
• Να φτιάξω ένα σπίτι στην εξοχή (φάρμα) και εκεί να ζήσω ήσυχα τα τελευταία χρόνια μου παρέα με τα λουλούδια και τα ζωντανά μου (και όσους από τους δικούς μου με εχουν αντέξει όλα αυτά τα χρόνια)

Τρελά;;; Μπορεί... Απιαστα;;; Μπορεί... όμως είναι δικά μου!!!

Ο Εμίλ Ζολά έλεγε: "Αν με ρωτήσετε τι ήρθα να κάνω σ αυτόν τον κόσμο, θα σας πω: Ήρθα να ζήσω με πάταγο!!!" 

Im just a dreamer, I dream my life away
Im just a dreamer, who dreams of better days

I watch the sun go down like everyone of us
Im hoping that the dawn will bring a sign
A better place for those who will come after us this time

Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους και ευχές για ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο ότι κι αν κάνετε!!!!