Ωωω ναι, το ομολογώ.  Μου το έσπασαν λιγάκι το τσαμπουκά εδώ που ήρθα.  Και καλά να πάθω δηλαδή!!!  Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου σχετικά με την επαγγελματική μου υπόσταση και πίστευα ότι όποιος τις καλλιεργεί (τις ικανότητες γαρ) και δεν επαναπαύεται στις γνώσεις που απόκτησε κατά τις όποιες σπουδές του, μπορεί να βρει εύκολα δουλειά αρκεί να κουνηθεί λιγάκι και να μην περιμένει να έρθει η δουλειά να τον βρει.  Και μέχρι τώρα όντως έτσι ήταν για μένα.  Τα 10 χρόνια που ήμουν στην Αθήνα, δεν έμεινα πάνω από ένα μήνα χωρίς δουλειά και είχα να το περηφανεύομαι!!!

Να όμως που ήρθε η ώρα να βγω ξανά στη γύρα για αναζήτηση εργασίας ανάλογης των προσόντων μου.  Και πήρα σβάρνα τις αγγελίες και τους γνωστούς.  Και έστειλα (με υπερηφάνια) το βιογραφικό μου στις εταιρείες που εγώ αξιολόγησα ως αρμόζουσες για μένα… και μου ήρθε η απάντηση δια στόματος προϊσταμένου σουπερ μάρκετ της περιοχής… “Ωραία πλασάρετε κυρία μου τον εαυτό σας, καλούτσικο και το βιογραφικό σας όμως… συστάσεις από κάποιο προύχοντα της περιοχής έχετε;”  Προύχοντα; Παρακαλώ μπορείτε να γίνεται πιο συγκεκριμένος;  “Καλή η προυπηρεσία σας και οι γνώσεις σας αξιόλογες όμως … ξέρετε… η αγορά εργασίας στην περιοχή μας είναι μικρή και η ζήτηση μεγάλη… και προτεραιότητα έχουν αυτοί που στηρίζονται από κάποιο πολιτικά σημαίνον πρόσωπο… πχ Δήμαρχος, Νομάρχης, Βουλευτής, Υπουργός… κλπ κλπ κλπ”.  Δεν θα σχολιάσω τα λεγόμενα του κυρίου… ακόμη…  Θα σας πω πρώτα μια άλλη προσωπική εμπειρία που είχα πρόσφατα. 

Πριν λίγες μέρες δέχτηκα τηλέφωνο από την πεθερά μου η οποία πήρε να ζητήσει τη γνώμη μου για το εξής θέμα.  Κάποιος από τους προύχοντες της περιοχής την πήρε τηλέφωνο και της πρότεινε μια θέση εργασίας για τον γαμπρό της (άσχετο, εμένα γιατί δεν με πήρε ποτέ κάποιος από αυτούς να μου προτείνει δουλειά;; οεο!!).  Απόφοιτος λυκείου και χωρίς άλλες γνώσεις.  Μιας κάποιας ηλικίας και αγρότης μέχρι τούδε.  Της πρότεινε λοιπόν (εκλογές μύρισαν ή είναι η ιδέα μου;) να τον “διορίσουν” υπάλληλο του ΕΟΤ με 8μηνη σύμβαση βάση μιας προκήρυξης που βγήκε στα κρυφά για να βολευτούν οι “πελάτες” των βουλευτών – υπουργών – γραμματέων του αρμόδιου υπουργείου.  Και με ρωτάει η πεθερά μου… “παιδάκι μου εσύ που ξέρεις την αγορά, μου είπε οτι θα είναι 8μηνη σύμβαση με καθαρό μισθό 1250 ευρώ.  Είναι καλά ή δεν αξίζει να ασχοληθεί;  Έχουμε και κλάδο αυτόν τον καιρό, μην τρέχει άδικα ο άνθρωπος πάνω κάτω στην Καλαμάτα και αφήσει και τη δουλειά του πίσω.” 

Εδώ να σημειώσω οτι εργάζομαι 10 χρόνια σαν γραμματέας σε διάφορες εταιρείες και ο ανώτατος μισθός που έχω πάρει είναι 800 ευρώ…

Και σκέφτομαι (με όσο μυαλό μου έμεινε)… 6 χρόνια στο Δημοτικό, 6 χρόνια στο Γυμνάσιο-Λύκειο, 6 χρόνια σπουδές στο δρόμο και στους εργοδότες της Κέρκυρας που με εκμεταλλεύονταν επί 12ωρου χωρίς ένσημα και υπερωρίες, 10 χρόνια να παλεύω να εδραιωθώ και να αποκτήσω μια αξιοκρατική και αξιόλογη θέση εργασίας βελτιώνοντας τις γνώσεις μου σε 3 ξένες γλώσσες, διάφορα πιστοποιητικά πάνω στη χρήση υπολογιστών και μια ιδιοσυγκρασία που δεν κολλώνει πουθενά και ανταπερξέχεται σε όποια θέση και πρόκληση της τεθεί και ήρθε η ώρα να μου σπάσει ο τσαμπουκάς και να χρειάζεται να ζητήσω την υποστήριξη από κάποιον βουλευτή για να βρω μια δουλειά έστω και σε σουπερ μάρκετ, την ώρα που σε κάποιον άλλον παντελώς αστοιχείωτο, του προσφέρεται θέση (έστω και προσωρινή βρε παιδί μου) με αμοιβή που ούτε να την ονειρευτώ δεν θα μπορούσα!!! Να το πω;  Θα το πω… ΟΧΙ ευχαριστώ δεν θα πάρω!!! θα μείνω στο ταμείο ανεργείας και θα έχω να λαμβάνω κάθε μήνα 430 ευρώ και γω θα κάθομαι στο σπίτι και θα… αυτό ακριβώς!!!  Ομως ρε παιδιά, δεν ειμαι από τέτοια στόφα ρε γμτ!!! Δεν θέλω να με συντηρεί κανείς, ακόμη και το κράτος.  Έχω μάθει να είμαι αυτόνομη και να κερδίζω το ψωμί που τρώω και όχι να περιμένω να πέσει το μάνα εξ ουρανού.

ΟΚ, το είπαμε… είναι που μου στραπατσάρησαν λιγάκι το τσαμπουκά και το prestige όμως δεν θα το βάλω κάτω!!! Αν ήθελα να με συντηρεί το κράτος θα πήγαινα κατά Κορυδαλό μεριά που οι ανέσεις και οι πολυτέλειες (βλέπε αερομεταφορές με ελικόπτερα και πάσης φύσεως διευκολύνσεις) είναι σαφώς καλύτερες από τα 430 ευρώ που δίνει ο ΟΑΕΔ.  Τα είπα και ξεθύμανα και τώρα πάω να “ξαναγκρεμίσω” το σπίτι για να χω κάτι να ασχολούμαι μετά (να μην λέτε ότι κάθομαι και όλη μέρα στον υπολογιστή τώρα που δεν δουλεύω!!!).

Φιλιά πολλά σε όλους και καλή δύναμη σε ότι κι αν κάνετε σήμερα!!!

Και δίπλα, η φωτιά στο τζάκι να ρίχνει σκιές στο δωμάτιο.  Όπως και η μουριά στο απέναντι οικόπεδο, που γυμνή από φυλλωσιά φτιάχνει εικόνες βγαλμένες από ταινία τρόμου.

Μέρες τώρα προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, να γράψω όπως πριν λίγο καιρο.  Τα δάχτυλα μένουν κολλημένα στο πληκτρολόγιο και η οθόνη λευκή να μου βγάζει τη γλώσσα.  Παλιότερα, μια τέτοια στιγμή, θα έφτανε να σταθώ όρθια στο ίδιο πάντα σημείο, μπροστά από το παράθυρο της κουζίνας μου και τότε όλα έρχονταν σαν από πάντα ειπωμένα.  Ίσως φταίει που το παράθυρο αυτό έγινε τώρα μεγάλη τζαμαρία, ίσως που η θέα δεν είναι πια η ίδια, ίσως που όλα όσα άφησα πίσω έχουν γίνει ένα με αυτό το σημείο;  Από φύση αισιόδοξη και με τάση να διασκεδάζω τις καταστάσεις για να τις ξεπερνάω πιο ανάλαφρα… όμως απόψε φίλε μου… όσο και αν σου υποσχέθηκα οτι θα γράψω όπως παλιά, δεν τα κατάφερα.

Θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει πριν ένα χρόνο περίπου.  Θέλησα να συνεχίσω εκείνο το γράμμα, όμως… πόσα έχουν αλλάξει από τότε;  Εγώ η ίδια αναθεώρησα όσα χρόνια έχτιζα επιμελώς.  Έτσι απόψε, το μόνο  που μένει σταθερό είναι το τσιγάρο που καίει δίπλα στο τζάκι και το ποτήρι που απο ώρα γεμάτο… Είναι και αυτή η παναθεματισμένη μουριά που την άφησαν ακλάδευτη και με τα τεράστια αδύνατα κλαδιά της, ρίχνει σκιές χεριών μανιασμένων στο μπαλκόνι μου… που θα πάει; Νύχτα είναι θα περάσει…

ααα ξέχασα να σου πω… πριν μέρες πήρα ένα μήνυμα που έλεγε οτι έσβησε από τη ζωή του/της τις εικονικές παραδοξότητες όπως msn, spaces, facebook κλπ κλπ.  Φίλε μου καλέ, και συ μέρος αυτής της εικονικής παραδοξότητας ήσουν και έγινες μετά μέρος της δικής μου ανάλαφρης πραγματικότητας… γι αυτό αν αποφασίσεις και συ να βγεις απο αυτήν, σε παρακαλώ εσύ τουλάχιστον ενημέρωσε πρώτα να μην ψαχνόμαστε άδικα τόσες ψυχές, ναι;  Απορείς που το αναφέρω; Μα δεν μπορώ να το χωνέψω!!! Ούτε που να κατεβάσω όλα τα αντιόξινα που έχω στο φαρμακείο μου!!! Πως γίνεται βρε φίλε να θεωρείς εικονική παραδοξότητα έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά;  Για να μην πω τη γμνη τη ψυχή.  Πες αυτή είναι για τα μπάζα και δεν σε νοιάζει.  Όμως, ένα ανθρώπινο πλάσμα, όσο χαμηλής κοινωνικής και ηθικής ιδιοσυγκρασίας να είναι, πως μπορεί να θεωρείται παράλληλα και εικονικό;  Ασε δε το παράδοξο;  Παραδόπιστο να πεις, ναι το καταλαβαίνω… αλλά παράδοξο; Έλεος φίλε μου!!!

Να ναι απο τα ποτά ή απο τα τσιγάρα;  Τα πήρα όμως τώρα και άντε να δω πως θα τελειώσω τούτο το συνοθύλευμα και τη λογοδιάρροια που με έπιασε (από που το ξεκίνησα και να δω που θα καταλήξω τελικά… υπομονή φίλε)!

Πριν δυο ωρίτσες περίπου ξέθαψα μια κασέτα (ναι καλά διαβασες… κασέτα) με τραγούδια της Αρλέτας.  Το ένα πήγε καρφωτό σε κάποια ψυχή που ετοιμαζόταν για χαμηλές πτήσεις.  Το άλλο ακόμη μου τριβελίζει το μυαλό… θες να τ’ ακούσεις;  Λέει μια σοφή κουβέντα… “αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις εεε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις”… πάρε και το υπόλοιπο τραγουδάκι έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Τελικά δεν τα καταφέραμε να τα πιούμε σ’ εκείνο το μπαράκι που λέγαμε… μόνο στο φαγοπότι το ρίχναμε κάθε φορά που βρισκόμασταν και ειδικά εκείνες οι τελευταίες μπύρες έχουν κατασκηνώσει για τα καλά κάπου εκεί στους σμιλεμένους μου κοιλιακούς… (μη γελάς σε βλέπω)!!!

Παιδί για όλες τις δουλειές μου έγραψε ο Σάκης τις προάλλες και ακόμη παλεύω να καταλάβω για ποιες εννοεί… μήπως εσύ μπορείς να ρίξεις λίγο φως στο τουνελ;  Αν όχι φώναξε τη Νικολούλη μπας και μας βγάλει άκρη γιατί εγώ που τον ρώτησα δεν τα κατάφερα!!!   Κάνω λοιπόν οτι καταλαβαίνω για να μην με περάσει για εντελώς ξανθιά και χάσει ο άνθρωπος πάσα ιδέα.

Φφφφ νομίζω οτι ξέφυγα πέρα του δέοντος και ώρα να το μαζεύω γιατί δεν θα αντέξεις πολύ περισσότερο.

Καλό σου ξημέρωμα και όταν ξυπνήσεις δώσε ένα φιλί στο μουτράκι δίπλα σου…

… και σιγά μην τη γλύτωνα εγώ!!!  Τώρα θα μου πεις, το ήθελες να γλύτώσεις;… χαχαχα με τιποτααααααααα!!!

Μου λείψατε!!!!!!!!!!! Απίστευτααααααααααααα!!!! Και γι αυτό μόλις πριν λίγο που ρύθμισα τη σύνδεση μου, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να μπω και να σας πω την καλημέρα μου!!!

Λοιπόν, κοντεύει 12 και είμαι ήδη στον δεύτερο καφέ (περιμένοντας τον μαραγκό να έρθει επιτέλους να μου φτιάξει κάτι μερεμέτια στα ντουλάπια της κουζίνας!!! τα νεύρα μουυυυυυυυ ένα μήνα τώρα με κοροϊδευει από αυριο σε αύριο...).  Πήγα το παιδί στο νηπιαγωγείο και περνώντας από την παραλία σκέφτηκα να σας βγάλω μερικές φωτό να δείτε τι ωραία που είναι εδώ στην εξοχή!!! (και να ζηλέψετε λιγάκι χι χι χι).  Κάθε πρωί κάνω αυτή τη διαδρομή και ομολογώ… αισθάνομαι τυχερή που έχω αυτό το προνόμιο.

Δεν λέω οτι δεν μου λείπει η ζωή μου στην Αθήνα, όμως αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους που άφησα πίσω και όχι τόσο με τον τόπο.  Όμως είμαι σίγουρη οτι αυτοί που πραγματικά αγαπώ και με αγαπάνε θα συνεχίσουν να είναι κοντά μου και τώρα που τα χιλιόμετρα αυξήθηκαν λιγουλάκι….

Τι να σας πρωτοπώ για τις πρώτες εντυπώσεις από την Καλαμάτα;  Δεν ήταν αγνώστη πόλη για μένα και έτσι αισθάνθηκα οτι ήρθα κάπου οικεία.  Οι άνθρωποι είναι ζεστοί και ανοιχτοί αλλά ταυτόχρονα και λίγο περίεργοι έως πολύ κουτσομπόληδες θα έλεγα.  Σου χαμογελούν και σου ανοίγουν το σπίτι τους μόλις ακούσουν οτι είσαι ξενόφερτος όμως οι ερωτήσεις και η αδιακρισία πάει σύννεφο από τις πρώτες λέξεις… χαχαχαχαχα Θα μου πείτε οτι έτσι είναι οι άνθρωποι γενικά στην επαρχία.  Τι να σας πω; Και γω στην επαρχία μεγάλωσα και εκεί υπήρχε η περιέργεια και το κουτσομπολιό αλλά δεν ήταν τόσο απροκάλυπτο!!!  Ο Θεός να δώσει να μην γίνω και γω έτσι!!!

Όσο για τις φυσικές ομορφιές της πόλης, σιγά σιγά θα  τις δείξω και σε σας, μέσα από φωτό που θα βγάζω στις βόλτες μου.  Αυτό που λάτρεψα και δεν περίμενα να βρω, ήταν η παλιά αγορά της πόλης!!! Πίστευα οτι δεν θα είχε τέτοια ανάπτυξη. Στις παλιότερες επισκέψεις μου στην πόλη έβλεπα ένα μόνο μέρος της αγοράς και ομολογώ οτι δεν μου άρεσε γιατί ήταν λίγο παραμελημένη.  Όμως τώρα που βρήκα χρόνο και το περπάτησα βρήκα γωνιές απίστευτες και μοναδικές!!!

Κάτι άλλο που λάτρεψα με την πρώτη ματιά, το πρώτο πρωινό που ξύπνησα εδώ, ήταν ο όγκος του Ταϋγετου πάνω από την πόλη!!! Ένας γίγαντας που την αγκαλιάζει σαν να την προστατεύει… ή έτσι μου φάνηκε εμένα…  για να μην πω για τα χιόνια που καλύπτουν τις κορυφές του!!! Σύντομα θα κάνω μια εξόρμιση προς τα κει για πεζοπορία και φαγητό στο απίστευτο τουριστικό καταφύγιο που έχει στο δρόμο μεταξύ Σπάρτης και Καλαμάτας!!!

Λοιπόν, για πρώτη μέρα δεν θα σας κουράσω περισσότερο με τη φλυαρία μου… άλλωστε από δω και πέρα θα τα λέμε τακτικά, ναι; 

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους αγαπημένους μου φίλους που δεν παρέλειψαν όλον αυτόν τον καιρό της απουσίας μου να επισκέπτονται τον χώρο μου και να μου αφήνουν το κάτιτι τους!!! Θα μου πάρει λίγο καιρό να ξαραχνιάσω στο blogoσπιτο μου όπως λέει και η αγαπημένη μου Ayalita… γι αυτό και ζητώ την κατανόηση σας μέχρι να απαντήσω σε όλους σας.

Φιλάκια πολλά και να έχετε μια υπέροχη μέρα!!!