Στύβω το κεφαλάκι μου τι να μαγειρέψω πάλι για την οικογένεια.  Σαρακοστή γαρ και σαν καλή χριστιανή πρέπει να προσαρμόσω το τραπέζι στους κανόνες της νηστείας και της εγκράτειας.

Άνοιξα λοιπόν η γυναίκα, ως σύγχρονη γυναίκα, τον υπολογιστή για να αναζητήσω στο διαδίκτυο σαρακοστιανές συνταγές πέρα από τις συνηθισμένες που μου έμαθε η μαμάκα μου.  Λαχανικά, όσπρια, θαλασσινά και ένα σωρό άλλες νοστιμιές άρχισαν να ξεδιπλώνονται μπροστά στα πεινασμένα ματάκια μου στη σελίδα του pathfinder http://clubs.pathfinder.gr/pandaisia_gevsewn/677784 .  Αυτό δεν θα το φάει η μικρή, το άλλο δεν αρέσει στο σύζυγο, αυτό ειναι μπελαλίδικο… και  να σου μπροστά μου μια συνταγή για σαγανάκι με όστρακα.  Μμμμ, γουργούρισε η κοιλίτσα μου!!!  Πιάνω γράφω τη συνταγή και βουρ για το ψαράδικο κάτω στο λιμάνι για να προμηθευτώ τα απαραίτητα θαλασσινά.  Η συνταγή έλεγε για χτένια αλλά έλα που εγώ έχω θέμα με τα στρείδια, μύδια, κυδώνια, γυαλιστερές και φούσκες;  Έτσι κατέληξα με μια ποικιλία θαλασσινών που έκαναν το στόμα μου να γεμίζει από σάλιο πριν καν αρχίσω να τα μαγειρεύω… και… δεν άντεξα και πολυ η γυναίκα… με το που βρέθηκα σπίτι πήρα μπροστά μου τη γαβάθα με τα πλυμένα θαλασσινά, πήρα 2-3 λεμόνια, έκανα και ένα σταυρό (γιατί τον τελευταίο καιρό βγάζω κάτι περίεργες αλλεργίες απο το πουθενά και για τρόφιμα που παλιότερα έτρωγα άνευ κολλήματος) και άρχισα να ανοίγω με προσοχή μερικά από αυτά για να τα δοκιμάσω.  Ναιιιιιι ωμά!! Δεν υπάρχει ωραιότερη γεύση για τον ουρανίσκο μου από τα ωμά θαλασσινά!!! Με μπόλικο λεμόνι και λίγο αλατάκι… λιγοθυμιά κάθε ρουφηξιά!!! 

Και κει που πάλευα με ένα στρείδι που μου το έπαιζε δύσκολο, το μυαλό μου λοξοδρόμησε σε μια κουβέντα που μου έλεγε η γιαγιά μου (καλή της ώρα).  “Το σφιχτό το στρείδι πρέπει να προτιμάς παιδάκι μου γιατί αυτό πολλές φορές κρύβει μέσα του το μαργαριτάρι”.  Χαμογέλασα γιατί αμέσως το μυαλό μου πήγε σ ένα στρείδι αλλιώτικο από τ άλλα.

Επανέρχομαι όμως στο πως μπορούμε να μαγειρέψουμε τα … θαλασσινά… όμως δεν μπορώ αν δεν ολοκληρώσω αυτή τη σκέψη (αν το κάνω να μου τρυπήσετε τη μύτη).  Υπάρχει μια άποψη στην άκρη του μυαλού μου, που όμως εκεί την αφήνω (γιατί δεν με συμφέρει φυσικά).  Όσο περισσότερο μιλάει ο άλλος τόσο πιο ξεκάθαρα σου δείχνει τον τρόπο που θα τον χειριστείς (χμμ το χρειάζομαι άραγε;).

Δεν ξέρω αν αυτή η ιδιότητα είναι προτέρημα ή όχι. Να έχεις δηλαδή τον τρόπο να συζητάς χωρίς να εμπλέκεις προσωπικά στοιχεία, χωρίς να επιτρέψεις στον άλλο να μάθει κάτι παραπάνω για σένα. Θα μπορούσε για μένα αυτό να ερμηνευτεί σαν έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον συνομιλητή. Λες και αν μοιραστείς μαζί του κάτι προσωπικό θα βρει τρόπο να το στρέψει εναντίον σου, να το χρησιμοποιήσει. Κι όμως τα προσωπικά στοιχεία είναι αυτά που σε κάνουν να καταλάβεις τον άλλο περισσότερο, να σχηματίσεις μια εικόνα και άρα να τον πλησιάσεις. 

Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει "Όποιος δε σε ξέρει δεν μπορεί να σε πληγώσει".  Απόλυτα σωστό.  Δε νομίζω όμως να είναι εφικτό.  Όλες οι διαπροσωπικές σχέσεις βασίζονται όχι στη συζήτηση αλλά στην επικοινωνία.  Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον (να έρθεις κοντά του και να αποκτήσεις μια πιο προσωπική επαφή) κάνοντας απλά μια συζήτηση και αν δεν βάζεις την δική σου πινελιά σε αυτά που λες.  Ακόμα όμως και να δεχτούμε ότι κάποιος έχει υιοθετήσει αυτή τη στάση, είναι αδύνατο να μιλάει πάντα γενικά. Είναι αδύνατο μέσα σε όλα τα επιχειρήματα που παραθέτει να μην εκφράζει προσωπικές του πεποιθήσεις. Το θέμα είναι αν έχεις τη διάθεση και το χρόνο για να ασχοληθείς και να τις εντοπίσεις.  Και βεβαίως το κίνητρο…

Ξέφυγα πάλι ή μου φαίνεται;  Δεν το κάνω εσκεμμένα πιστέψτε με!!!

Και μιλώντας για στρείδια, μύδια και λοιπά θαλασσινά… πάλι μια δεύτερη σκέψη ξετρύπωσε από το πουθενά… Με τόσα θαλασσινά που έφαγα λέτε να έχω πρόβλημα απόψε;  Την αμαρτία μου θα την πω και ας είναι περίοδος εγκράτειας… μια φουσκοδεντριά την έπαθα και άντε να δω πως θα μαζευτώ…

Γι αυτό το νου σας, αν είναι να μαγειρέψετε θαλασσινά… να έχετε προνοήσει για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν… κάντε δυο τρεις μετάνοιες, πείτε δυο πατερ ημών, κάντε και ένα κρύο ντουζάκι για καλό και για κακό και ο Θεός μαζί σας… το πολύ πολύ να χρειαστεί να σας συγχωρέσει μια ακόμη αμαρτία!  Γιατί οπως λέει και το τραγουδάκι “αν θες ν αγιάσεις πρέπει ν αμαρτήσεις, εε κι αν προλάβεις ας μετανοήσεις…”

Ωραία τα κατάφερες πάλι.  Είχες δεν είχες θα την κάνω την ολονυχτία… Κοίταξα τα άλμπουμ με τις παιδικές μας φωτογραφίες.  Βρήκα τις κασέτες που μου έγραφες από τον πειρατικό σταθμό που είχες φτιάξει με τους άλλους δυο τρελλούς.  “Οι τρείς σωματοφύλακες” τρομάρα σας!!!

Είχαμε ένα ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας εμείς οι δυο.  Ότι θέλαμε να πούμε το λέγαμε με τραγούδια.  Αυτό θα κάνω και γω απόψε.  Με τραγούδια θα σου θυμήσω τις… πρωτιές μας… και ελπίζω να μην πέσει αυτό το κείμενο στα μάτια του πατέρα μου γιατί θα σε κυνηγήσει ακόμη και κει που πήγες…

Η πρώτη μέρα στο Δημοτικό… τα μικρά παιδιά γεμάτα όνειρα και φόβο για τη ζωή μακριά από την οικογένεια.

“Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις μικρή μου;”  “Γιατρός κύριε”

“Εσύ μικρέ μου;”  “ Τρομπονίστας κύριε”

Το πες και το κανες… εγώ πάλι όχι…

Πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο… πάνω σ’ ένα άσπρο άλογο… το μικρό σου άσπρο μοτοποδήλατο… το πειραγμένο… εσύ κατάξανθο αγγελάκι και γω το διαβολάκι με τη μακριά κοτσίδα.

Να μου λες κρατήσου γιατί θα γκαζώσουμε και γω να τρέμω μήπως και μας πάρει κανένα μάτι χαμπάρι και το σφυρίξει στους πατεράδες μας.

Πόσες φορές στο κλείδωσε εκείνο το μηχανάκι θυμάσαι;  Και πόσες η μάνα σου δεν έκλεψε τα κλειδιά για να μας το δώσει να πάμε στο σχολείο αφού ποτέ μα ποτέ δεν προλαβαίναμε το λεωφορείο…

Αλήθεια… γιατί όποτε πηγαίναμε με το ρημαδολεωφορείο καθόσουν πάντα πίσω και μου τράβαγες την κοτσίδα εεε; Σαν την καμπάνα του Αη Μαθιά ένιωθα… άσε δε για τον πονοκέφαλο… αγγελάκι είπα; χμμμ διαβολάκι… γράψε λάθος.

Η πρώτη μας κοπάνα, τη θυμάσαι; χαχαχα και γιατι παρακαλώ; για να πάμε να ακούσουμε το “μωρό σου” που είχε συναυλία με τη χωρωδία.  Δεν την αντέχαμε τη φαλτσαδούρα της όμως κάναμε υπομονή γιατί σου είχαν κλέψει την καρδιά τα γαλανά ματάκια της…

Και μετά μου φώναζες εμένα οταν τραγουδούσα… καλά… δεν είμαι και η Κάλλας αλλά καλύτερη φωνή απο το φάλτσο μωρό σου…

Η πρώτη μας αποβολή!!!! Μα οχι πες μου που έχει ξαναγίνει… τελευταία εβδομάδα στο σχολείο (Β’ Γυμνασίου θυμάσαι;) και μεις να πάρουμε διήμερη αποβολή γιατί σου θυμήθηκε να παίξουμε μπουγέλο στη γαλλικού;;;!!! Αν την έτρωγε και ο Μανάτος… θα παίρναμε και για την επόμενη  χρονιά να είσαι σίγουρος!!!

Το πρώτο μας μπλουζ, το θυμάσαι; και μετά τρέχαμε να ξεκολλήσουμε τη ρετσινιά οτι είμαστε ζευγάρι… χαχαχαχα

Να και το πρώτο “στραπατσάρισμα”… αν θυμάμαι καλά πρώτη εγώ έκλαψα στον ώμο σου για … αλήθεια για ποιον ήταν θυμάσαι;  χι χι χι καλά ντεεεε μη βαράς… ονόματα δεν λέμε πια… οκογένειες δεν θίγουμε… ούτε υπολήψεις…

Και με αυτό το τραγούδι φίλησες την πρώτη σου αγάπη θυμάσαι;  Στο πάρτυ της Α’ Λυκείου… Ακόμη το θυμάμαι και κοκκινίζω… που μπούκαρα στην τάξη με φόρα να σε φωνάξω να πάμε με τη βέσπα να φέρουμε κι άλλα ποτά… και σας είδα να φιλιέστε δίπλα στο παράθυρο… Από τότε μου έμεινε και σας έκανα το φανάρι μάλλον… χι χι χι

Αυτό το τραγούδι είναι για να σου θυμήσει την τρέλα μου με τα παλιά τραγούδια αλλά… και το πρώτο μας τσιγάρο.  Με πήρες στο λαιμό σου αντράκι μου…  Θεριακλού με κατάντησες…

Σε κοπάνα πάλι, άνοιξη, είχαμε πάει με τη βέσπα στο Αερόστατο, θυμασαι;  Εσύ κάπνιζες ήδη γιατί ήσουν άντρας σεκλετισμένος που σε παράτησε η … και μου δωσες τσιγάρο να σου κάνω παρέα… τι κλάμα και τι βήχας ήταν αυτός Χριστέ μου;

Και το πρώτο και τελευταίο “παρανοϊκό” μας φιλί… μετά από την υπέροχη βόλτα που με είχες πάει με την πρώτη σου virago… Τσιτα τα γκάζια, ο ήλιος να καίει… και στην παραλία στο Μπαρμπάτι… την κάναμε τη λαλακία… πόσος καιρός πέρασε για να ξαναμιλήσουμε μετα θυμάσαι;;;

Να χεις χάρη που οι πατεράδες μας ήταν φίλοι και σε έβλεπα ήθελα δεν ήθελα κάθε Κυριακή σχεδόν :-Ρ

Και κάπου εκεί τελείωσε και το σχολείο και η ανεμελιά των εφηβικών μας χρόνων.

Εσύ βιάστηκες να υπηρετήσεις τη μαμά πατρίδα και γω… Ανκόνα – Πάτρα… όπως λέμε Κολιάτσου-Παγκράτι ένα πράμα…

Και μετά, μας έμεναν μόνο τα καλοκαίρια για να μας θυμίζουν τα χρόνια του Easy Living…

Μέχρι εδώ αντέχω γι απόψε… τα υπόλοιπα θα αφήσω να τα θυμηθούμε μαζί όταν σε βρω ξανά στις απάνω γειτονιές… δεν λέω αντίο… θα πω εις το επανειδίν…

Σήκωσες πανιά έτσι ξαφνικά.

Για νέα λιμάνια έβαλες πλώρη.

Τα γέλια και τα πειράγματα στην αυλή του σχολείου

δεν θα είναι πια ίδια χωρίς εσένα.

Πάντα βιαζόσουν να ανακαλύψεις νέες εμπειρίες πριν από εμάς.

Μ αρέσει που σε ζήλευα κιόλας…

Στίχοι: Τάσος Μπουλμέτης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Θεοδωρίδου

Πες μου τι ζητάς
στους σταθμούς που αγάπησες
ό,τι κι αν σου πουν
οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά

Αν δεν προδωθείς
απ' τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς
αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής

Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές
ανάψανε φωτιές αχ μην κλαις

Αν χαθείς ξανά
στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά

Βάλσαμο γλυκό
Θα 'μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ
το μελάνι της πορείας σου να πιώ

Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου…

Άναψε τσιγάρο και ετοίμασε το επόμενο πάρτυ…

Θα ρθει η στιγμή που η παρέα θα ξαναβρεθεί…

Μόνο ο Άρης και ο γιος της ο Έρωτας μπορούν να αντέξουν αυτή την πλευρά της κατά τα άλλα αγαπητής και πολυπόθητης θεάς.  Και κάπου εκεί γλύστρησα ένα βράδυ.  Για την ακρίβεια παραπάτησα από τη ζάλη του αλκοόλ που κύλαγε τις φλέβες μου.  Είδα φως και μπήκα στη σκοτεινή πλευρά της γυναικείας μου υπόστασης.  Να δεις χαρές που θα κάνουν απόψε κάποιοι… ήδη ακούω το τρένο να σφυρίζει…

“Καλώς μας ήρθες” ακούστηκε μια φωνή στο βάθος κήπος.  “Κοντέψαμε να πιστέψουμε οτι δεν θα μας κάνει την τιμή… όμως να σαι… άντε κόπιασε… έχουμε πολύ δρόμο απόψε”.  “Καλέ που ήρθα και πόσοι είσαστε;  Εγώ γιατί δεν βλέπω την τύφλα μου; Μήπως είναι από το ποτό ή μήπως από την κατρακύλα που έφαγα μέχρι την πόρτα σας;”  “Σύνελθε και άσε το χιουμοράκι για εκεί που πιάνει… εδώ χιούμορ θα κάνουμε μόνο εμείς και επειδή είμαστε και στις καλές μας άντε να σε αφήνουμε να γελάς και λιγάκι”.  “Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη μεγαλοθυμία σας, όμως θα μου πείτε ποιοι/ποιες είστε για να μην αρχίσω να ξεφορτώνω οσάν νταλικέρης όσα σούρνει η σκούπα;”… και κάπου εκεί τα φώτα έκλεισαν και τα υπόλοιπα … μόλις άλλαξα πλευρό έγιναν πιο καθαρά…

“Ποιον ψάχνετε; Το ποταπό χαμομιλάκι;  Λυπάμαι καλέ μου όμως δεν μένει πια εδώ.  Κοίτα στο οικόπεδο πιο δίπλα, γύρω από τα μπάζα, όλο και κάποιο θα έχει ξεμείνει…”  “Ποιος μένει εδώ τώρα; Η Λιλή η πρώτη σκανταλιάρα, σου κάνει;” 

Να μια γυναίκα βρε που δεν φοβάται να το πει και να το δείξει… οτι είναι αλανιάρα, εξού και σκανταλιάρα, και δεν δίνει γρόσι για τους άντρες.  Στην υγειά σου κοπελιά!!!!  Βαμμένο νύχι στο χρώμα της φωτιάς, άρωμα που αφήνει το στίγμα του σε αχτίνα 10 μέτρων, εσώρουχα μεταξωτά (γιατί έχει και μεταξωτό …) ντύσιμο κυριλάτο αλλά με επιμονή στην λεπτομέρια… και στη 10 ποντη γόβα στιλέτο.  Να περπατά και να νομίζεις οτι κάθε βήμα της καρφώνει και πιο βαθειά το τακούνι της στο είναι σου.  Ασε δε για το λίκνισμα του κορμιού… Πως πάνε τα νερά στη Χαλκίδα μια πάνω μια κάτω;  Έτσι ακριβώς αλλά στο λοξό του… και αν δεν τον κατάλαβες την επόμενη φορά που θα ρθεις κατά δω θα στο ζωγραφίσω κιόλας. 

Μέσα βέβαια, το χτίσμα έχει κατεδαφιστεί αλλά αυτό είναι μικρής σημασίας στις μέρες μας.  Ποιος νοιάζεται για το μέσα;  Το έξω πουλάει.  Και αν το πλασάρεις και σωστά, έχεις καλές PR (Public Relations ρε κοπελιά), τότε μπορεί να βγάλεις εύκολα το παντεσπάνι σου χωρίς να κουνήσεις δαχτυλάκι (κάτι άλλο θα το κουνήσεις στα σίγουρα αλλά μην τα θες όλα εύκολα στο πιάτο ρε κοπελια).  Για να κατεδαφιστεί το μέσα καλή μου, να ξέρεις οτι θα χρειαστεί μόνο ένας εθελοντής - π@π@ρ@ς-ο πρώτος λαλάκας που θα συναντήσεις και θα πιστέψεις οτι “αχ τι κάλα… είναι ερωτευμένος μαζί μου”.  Μη βιαστείς, μόνο, να αρπάξεις τη θηλιά να τον δέσεις (το γάϊδαρο σου) γιατί μέχρι να το καλοσκεφτείς στην έχει κάνει τη λαμογιά και συ ψάχνεσαι να δεις που έχασες τη μετάφραση.  Αν πάλι είσαι ξερό κεφάλι και δεν πάρεις χαμπάρι με την πρώτη πως είναι το παραμύθι και που ο καλός σου πρίγκηπας (ναι καλέ… σίγουρα κάπου υπάρχει αλλά να δεις που κάποια ρουφιάνα πρόλαβε και τον καπάρωσε πριν από σένα), τότε πολύ πιθανόν καλή μου να ξαναχρειαστεί να περάσεις το ίδιο crash test με έναν ή περισσότερους ακόμη λαλάκες.  Υπομονή καλή μου, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα.  Και αφού δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο τα ντουβάρια για να θυμίζουν οτι εδώ μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος, να δεις καλή μου που θα δεν θα αργήσει να σου κολλήσει η ρετσινιά όχι απλά της αλανιάρας αλλά και της σκύλας… αλλά ποιος τους …;  Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται φιλενάδα.  Άσε δε που μια σκύλα όπως και να το κάνεις, είναι άξιο τρόπαιο για τη συλλογή κάθε κυνηγό(υ)σκυλου της περιοχής οπότε θα χεις να ασχολείσαι και να περνάς την ώρα σου βρε παιδί μου.

Απορείς γιατί στα λέω όλα αυτά απόψε;  Ναι, άλλαξα πλευρό άλλα πριν ξανακοιμηθώ είπα να περάσω να σου καταμαρτυρήσω τα όσα είδαν τα ματάκια μου στη σκιά της Αφροδίτης.  Όχι καλή μου δεν είναι πρόσκληση αυτή.  Πάρτο σαν φιλική προτροπή.  Πως να μην γίνεις ποτέ σου.  Γιατί είναι βαρύ το αντίτιμο κοριτσάκι μου… κερασμένο από μένα…. (και τα τραγουδάκια που σίγουρα δεν έχεις ακούσει, μέσα στο μάθημα είναι … πληρωμένα)