Κοιτάζω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη.  Φευγαλέα.  Όχι γιατί δεν έχω χρόνο για καλλωπισμούς και φτιασιδώματα αλλά γιατί φοβάμαι αυτό που θα μου δείξει.  Σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 54 και ξέρω πως ο χρόνος και η «καλοπέραση» θα έχουν αφήσει αμείλικτα σημάδια πάνω του.

Δουλειά, δουλειά, δουλειά… από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου δουλεύω για να κερδίσω το ψωμί μου.  Δέκα χρονών ήμουν όταν ο «καλός» μου ο πατέρας με έβγαλε από το σχολείο για να ασχοληθώ με την οικογενειακή επιχείρηση, τα πρόβατα, όσο αυτός θα γύριζε ανέμελος με τις φιλενάδες του και θα κατασπαταλούσε το βιός μας για να κάνει το κέφι του.

Άντρες παιδί μου.  Όλοι ίδιοι και απαράλλακτοι.  Άλλος πίνει, άλλος παίζει, άλλος ξενοπηδάει και άλλος περνάει ένα δυο χέρια ξύλο την οικογένεια για να κρατάει τα ινία και την αρχηγία.  Να ξέρεις ποιος είναι ο αφέντης βρε αδελφέ.

Θυμάμαι τη μάνα μου που μου έλεγε… η γυναίκα κρατάει το σπίτι Νίτσα μου… κάνε εσύ τη δουλειά σου και κοίτα τα παιδιά σου και μην του δίνεις σημασία, χειρότερο μπορείς να βρεις… καλύτερο όχι!

Και αυτό έκανα για χρόνια πολλά.  Έσφιγγα τα δόντια για να μη με δουν ότι κλαίω κάθε φορά που ο δικός μου άντρας γύριζε χαμένος στα χαρτιά, ξέροντας ότι την επόμενη μέρα δεν θα είχα μούτρα για να ζητήσω ακόμη μια φορά ψωμί μπιστιού για να ταΐσω 6 στόματα.  Έχωνα τα νύχια μου στις χούφτες μου μέχρι να ματώσω για να μην φωνάξω από απόγνωση κάθε φορά που κάποιος καλοθελητής μου έλεγε τα «κατορθώματα» του προκομμένου μου με τις τουρίστριες τα καλοκαίρια.  Και γύριζα το πρόσωπο από την άλλη μεριά σαν καλή χριστιανή όταν τα χαστούκια πέφτανε σύννεφο κάθε φορά που κάποιος ή κάτι τον έθιγε.

Μέχρι που έφτασε εκείνο το πρωί.  Για μια ψήφο… έφαγα χώμα και χόρτα στον κήπο όταν μου κόλλησε το πρόσωπο στη γη επειδή πήρα ψηφοδέλτιο από τον πατέρα μου για να ψηφίσω κάτι αντίθετο από αυτό που ο «κύρης» μου πρόσταζε… και σας έβλεπα 4 ψυχούλες να κλαίτε και να ουρλιάζετε από απόγνωση γιατί ο μπαμπάς για ακόμη μια φορά χτυπούσε τη μαμά.  4 είπα;  3… γιατί θυμάμαι ακόμη με πόση περιφρόνηση με κοιτούσες εσύ… η μεγάλη μου.  Περιφρόνηση γιατί δεν είχα το κουράγιο να αντισταθώ.  Και θυμήθηκα τότε την κουβέντα που μου έλεγε η γιαγιά μου… «το στραβό το ξύλο μόνο η φωτιά το ισιώνει». 

Σ αυτήν την περιφρόνηση βρήκα το κουράγιο που μου έλειπε και άφησα τη φωτιά να κάψει όλα όσα μου είχαν μάθει μέχρι τότε.

Νύχτα ήταν όταν σας πήρα και τα 4, με τις πυτζάμες ακόμη και σας έχωσα στο ταξί για να φύγουμε μακριά… και νύχτα ήταν ακόμη όταν κυνηγημένες και οι 5 φτάσαμε σ εκείνο το δυαράκι της θειάς σου στην Πλάκα.

Οι πρώτες μέρες γεμάτες αντάρα και πανικό.  Απειλές και αστυνομία να πηγαινοέρχεται.  Ο Θεός να την αναπαύει εκείνη τη γυναίκα που μας έδωσε άσυλο και μια ευκαιρία στον ήλιο.

Μετά τις πρώτες μπόρες, άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα λίγος ήλιος με δόντια.  Θυμάμαι που έψαχνα για δουλειά όμως κανείς δεν με έπαιρνε στη δούλεψη του γιατί δεν είχα ούτε το απολυτήριο του δημοτικού.  Θυμάμαι που η θειά σου σας έφερνε ρούχα από την εκκλησία και σεις κλαίγατε γιατί δεν θέλατε να τα φορέσετε όμως δεν είχατε και άλλα να βάλετε.  Θυμάμαι όμως και πως για πρώτη φορά γελάγαμε και περνάγαμε λίγο χρόνο μαζί χωρίς φωνές και γκρίνια και πόσο αυτό φαινότανε στα πρόσωπα σας.  Να ξέρες πόσο κουράγιο μου έδινε όταν σε έβλεπα να χαμογελάς…

Χαμόγελο που έγινε γέλιο όταν η θειά σας μας είπε ότι θα με έπαιρναν για δουλειά σαν καθαρίστρια στο πολυκατάστημα που δούλευε.  Πήγαμε για πρώτη φορά βόλτα και οι 5 στο Ζάππειο… θυμάσαι;

Τον πρώτο χρόνο δούλευα διπλή βάρδια για να μαζέψω λίγα στην άκρη να πάμε σε δικό μας διαμέρισμα.  Θυμάμαι που μόλις τελείωνες το σχολείο, ερχόσουν με τα πόδια στην Ομόνοια για να με βοηθήσεις να τελειώσω πιο γρήγορα και καμάρωνα όταν σε έβλεπα να ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι, χωρίς να κουράζεσαι ή να ντρέπεσαι που σε έβλεπαν να καθαρίζεις.

Είχες τσαγανό κοριτσάκι μου… και αγύριστο κεφάλι που με έφερε σε απόγνωση όταν μου ανακοίνωσες ότι έπιασες δουλειά ως σερβιτόρα σε κεντρικό ξενοδοχείο για το καλοκαίρι.  Ήσουν μόλις 15 και βιαζόσουν να μεγαλώσεις.

Ήταν μεγάλη ανάσα όμως… και αυτή σου η κίνηση μας επέτρεψε γρήγορα να νοικιάσουμε ένα δικό μας διαμέρισμα και να είμαστε αυτόνομες πια… οι 5 μας.

 Όσο εγώ δούλευα, εσύ είχες αναλάβει τις αδελφές σου και τα απογεύματα πήγαινες στη δουλειά.  Πάντα και η θεία από κοντά…

Το δεύτερο χρόνο εσύ πια στο λύκειο και οι μικρές ακόμη στο δημοτικό.  Μια μέρα ήρθες και μου έφερες ένα χαρτί να υπογράψω και σάστισα μα το Θεό… με είχες γράψει να τελειώσω το δημοτικό σε νυχτερινό σχολείο και δεν το διαπραγματευόσουν.  Εκείνο το απόγευμα μου έδωσες τη ζωή μου πίσω κοριτσάκι μου!!!

Γυρίζω πίσω στον καθρέφτη και κοιτάω τη γυναίκα απέναντι μου.  Μοιάζει σκαμμένο από τον ήλιο και την κούραση το πρόσωπο της όμως τα μάτια της λένε ότι κάθε γραμμή είναι και μια νίκη, ένα παράσημο που η ζωή της έδωσε για κάθε μάχη που έδωσε με αξιοπρέπεια και την κέρδισε.  Τίποτα δεν χαρίζεται σ αυτήν την ζωή όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την ικανοποίηση και την επιβεβαίωση που παίρνει αυτή η γυναίκα καθημερινά από τα μάτια σας.  

Μάθημα πρώτο... καλύτερα ένα τέλος με πόνο παρά ένας πόνος δίχως τέλος.

And now, the end is near;
And so I face the final curtain.
My friend, Ill say it clear,
Ill state my case, of which Im certain.
Ive lived a life thats full.
Ive traveled each and evry highway;
And more, much more than this,
I did it my way.
Regrets, Ive had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.
I planned each charted course;
Each careful step along the byway,
But more, much more than this,
I did it my way.
Yes, there were times, Im sure you knew
When I bit off more than I could chew.
But through it all, when there was doubt,
I ate it up and spit it out.
I faced it all and I stood tall;
And did it my way.
Ive loved, Ive laughed and cried.
Ive had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that;
And may I say - not in a shy way,
No, oh no not me,
I did it my way.
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught.
To say the things he truly feels;
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows -
And did it my way!

Αν έβαζα ένα τίτλο σ αυτό που θέλω να ονομάσω ζωή θα έλεγα “my way”, αν συρρίκνωνα τη ζωή που θέλω να ζήσω σε ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν ο ύμνος της. Και αν μπορούσα να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν το μόνο που θα ήθελα θα ήταν να βρεθώ κοντά στον αγαπημένο μου Franky.

Την πρώτη φορά που το άκουσα ήμουν δεν ήμουν 6 ετών. Από ένα 45αράκι του πατέρα μου. Και από τότε έμελε να με ακολουθεί τόσο το τραγούδι όσο και η φωνή του αγαπημένου μου.

Σήμερα δεν θα τολμήσω να πω περισσότερα για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη… γιατί πολύ απλά, τα λόγια είναι περιττά.

Θα ήθελα μόνο να αφιερώσω τη λίστα αυτή σε δυο άτομα. Ο πρώτος είναι ο πατέρας μου που με έμαθε να αγαπώ τη μουσική του και ο δεύτερος είναι … δεν θα το πω… ξέρει αυτός.

Ελπίζω να σας κρατήσει ευχάριστη παρέα αυτή η λίστα.

Καληνύχτα

Πριν λίγο άκουγα τον αγαπημένο μου σταθμό και κάποια στιγμή πήρε το αυτί μου τον παραγωγό να λέει ότι «πάντα έχουμε ανάγκη για μια μουσική αγκαλιά μέσα στη νύχτα».  Είναι λες κατάλοιπο των νανουρισμάτων που ακούσαμε ή δεν ακούσαμε στη βρεφική ηλικία; Εδώ η κόρη μου φτάνει σε λίγο στα 6 και είναι βράδια που δεν κοιμάται αν δεν της πω το δικό μας νανούρισμα.

Από την μια η μουσική και από την άλλη η αγκαλιά.

Έχει πάει 2 το ξημέρωμα και ακόμη κοιτάζω κάποιες τελευταίες κουβέντες που αντάλλαξα με ένα φίλο που θεωρεί την αγκαλιά ότι είναι το μόνο που αξίζει. Έπαψε εδώ και καιρό να πιστεύει σε αγάπες και έρωτες και κατέληξε να γίνει μισάνθρωπος και είρωνας απέναντι στις ιδιαίτερες ανάγκες των συνανθρώπων του. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί μια αγάπη τον πρόδωσε.

Τον κοιτάζω να μου γράφει για γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του ακόμη και με τη μορφή μια εικονικής επαφής που πάει κι έρχεται ανάλογα με την «ιδιαίτερη ανάγκη» που βιώνει κάθε φορά. Άλλοτε είναι η μοναξιά μιας ρουτινιασμένης ζωής, άλλοτε η ανάγκη για λίγη περιπέτεια, άλλοτε κάποια σεξουαλική επιθυμία.

Τον κοιτάζω να μιλάει αποστασιοποιημένα λες και τίποτα από αυτά δεν τον ακούμπησε. Λέει ένα “what the fuck” και απορεί γιατί οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Δεξί κλικ, blog contact & delete…

Πάω κι έρχομαι μπροστά από την οθόνη μου και αναρωτιέμαι που με έχει κατατάξει. Όχι ότι έχω ανάγκη μια ακόμη ταμπέλα αλλά τελευταία μαθαίνω να βάζω όρια στις πάσης φύσεως επαφές μου. Αυτό που δεν έχω μάθει ακόμη είναι να αναγνωρίζω τις δικές μου ιδιαίτερες ανάγκες και συχνά πυκνά μπουρδουκλώνομαι … χμμ μικρή είμαι ακόμη … θα μάθω…

Ξαναγυρνάω στην αξία της αγκαλιάς. Let’s talk about it… ανοίγω τα χέρια και βάζω κάποιον κοντά στο μέρος της καρδιάς δείχνοντας του πόσο σημαντικός είναι. Άλλοτε πάλι προσφέρω προστασία και θαλπωρή. Και είναι και κάτι αγκαλιές που κάνουν το χρόνο να σταματά, τα σώματα να ενώνονται σε μια άλλη διάσταση και όλα μοιάζουν σαν να γύρισες σπίτι. Πρόσφατα διάβασα ότι κάποτε δεν υπήρχε διαχωρισμός στα σώματα. Υπήρχε ένα ον με δυο κεφάλια, ένα κορμό, μια καρδιά, τέσσερα χέρια και πόδια και τα δυο γεννητικά όργανα μαζί. Οι Θεοί ζήλεψαν κάποια στιγμή τη δύναμη και την ικανότητα αυτού το όντος και το χώρισαν στα δυο φτιάχνοντας τον άντρα και τη γυναίκα. Από τότε τα σώματα αυτά αναζητούν το ένα το άλλο για να βιώσουν ξανά την ολοκλήρωση… Άραγε μια αγκαλιά είναι ικανή να το πραγματώσει;

Γυρίζω το χρόνο πίσω και αναπολώ αγκαλιές και τείνω να συμφωνήσω ότι τελικά η αγκαλιά είναι αυτό που αξίζει σε κάθε επαφή ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη ανάγκη που την προκαλεί.

Ηρέμησα τώρα και νομίζω ήρθε η ώρα να κουρνιάσω στην αγκαλιά του κρεβατιού μου… αυτό θα με δεχτεί όποια ανάγκη κι αν έχω απόψε.

Καληνύχτα

Μιλάω για μένα και ντύνω τις λέξεις μου με μουσική.  Έτσι η μουσική μιλάει για μένα.

Από σήμερα λοιπόν, η σελίδα αυτή εκτός από τις ακατάστατες σκέψεις μου και τη λίστα του ακαταλόγιστου, θα φιλοξενεί μια εβδομαδιαία λίστα – αφιέρωμα σε έναν αγαπημένο μου καλλιτέχνη με σκοπό να σας συνοδεύει μελωδικά κατά την παραμονή σας στο blogoσπιτο μου.

Όσοι με ξέρουν καλά, θα περίμεναν αυτή η ενότητα να ξεκινήσει με τι άλλο παρά τον λατρεμένο μου Franky.  Όμως προτίμησα να αρχίσω με το Robbie Williams για δυο κυρίως λόγους.  Αφενός αποτελεί εφηβική μου παράκρουση ως μέλος του συγκροτήματος Take That και αφετέρου γιατί όταν χρόνια αργότερα σε σόλο καριέρα αποφάσισε να διασκευάσει swing κομμάτια του παρελθόντος, έδωσε νέα πνοή αλλά και άριστη ερμηνεία στα τραγούδια του Franky.

Αν και με προσωπική ζωή που ακροβατεί στα όρια από τη χρήση αλκοολ και ουσιών, καταφέρνει με κάθε του δουλειά να μου γεμίζει τις μπαταρίες του ρομαντισμού και μια ενέργεια που με κάνει να θέλω να σηκωθώ να λικνιστώ στους ρυθμούς του.

Μια καλημέρα σε όλους και τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν σήμερα.

Πριν λίγο καιρό, κάποιος ρώτησε αν προτιμάμε την ημέρα από τη νύχτα. Μου φάνηκε αδιανόητο τότε πως μπορεί κανείς να ζει στο σκοτάδι ενώ ο ήλιος και το φως της ημέρας είναι η κινητήρια και ζωοδότης δύναμη για κάθε πλάσμα σ αυτόν τον πλανήτη.

Η απάντηση μου τότε ήταν η εξής: «Έγραψα προχθές αυτό που λέει ο σοφός λαός... "όποιος βράδυ περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί". Έλα όμως που με γοητεύει η άτιμη η νύχτα;;!! Άλλα πράγματα μπορώ να κάνω τη μέρα και άλλα όταν πέσει το σκοτάδι (αρκεί βέβαια εγώ να είμαι στο φως, ξηγημένα πράγματα... το απόλυτο σκοτάδι μου δημιουργεί φόβο και κατάθλιψη). Έτσι λοιπόν, μου είναι απαραίτητα και τα δυο γιατί το καθένα μου προσφέρει κάτι διαφορετικό.

Αυτό που δεν θα μπορούσα να κάνω όμως (με καμία δύναμη), είναι να δουλεύω νύχτα και να κοιμάμαι μέρα. Το βιολογικό μου ρολόι διαμαρτύρεται όταν το κάνω αυτό... οπότε δεν το αλλάζω (παρόλο που πολλές φορές ξενυχτάω είτε γράφοντας, είτε διαβάζοντας, σπανίως διασκεδάζοντας).»

Συνεχίζοντας την αναζήτηση για τις αλλαγές που θέλω να κάνω στη σελίδα μου για να με εκφράζει όσο το δυνατόν περισσότερο, ξεκίνησα με την εικόνα που χρησιμοποιώ ως σκηνικό (αλλιώς background) και σήμερα κατέληξα σ αυτήν εδώ του φεγγαριού για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί είναι δώρο από έναν πολύ καλό μου φίλο, ερασιτέχνη φωτογράφο, που ευελπιστεί κάποια μέρα να γίνει διάσημος και έτσι η φωτό αυτή θα αξίζει ακόμη περισσότερο (αυτή είναι η δική του άποψη, γιατί για μένα η φωτογραφία αυτή είναι ανεκτίμητη γιατί είναι δικό του δώρο σε μένα). Ο δεύτερος λόγος πηγάζει και απαντιέται από το ερώτημα που τέθηκε πριν. Αναλογίστηκα πόσες φορές έχω μείνει ξάγρυπνη το βράδυ εξαιτίας κάποιας ιδέας ή συναισθήματος που ήθελα να εκφράσω – μοιραστώ μέσα από αυτό το χώρο και η απάντηση είναι ότι ως επί το πλείστον τα βράδια είναι αυτά που οδηγούν τα βήματα μου σε δημιουργικές περιπλανήσεις.

Έχω περάσει βράδια με το σαλεμένο μου μυαλό να πλάθει ιστορίες ή διαλόγους κάτω από το φως του φεγγαριού.

Έχω περάσει βράδια κοιτώντας το και ψάχνοντας να βρω το πρόσωπο που καθρεφτίζεται σ αυτό και που θα με έκανε να νιώσω την ασφάλεια και τη σιγουριά που σου δίνει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο όταν αμφιταλαντεύεσαι σε τεντωμένο σκοινί.

Και έχω περάσει βράδια απλά ζητώντας τη γαλήνη που το φως του προσδίδει σε όσους έχουν την καρδιά στη σκιά του. 

Έτσι κατέληξα λοιπόν ότι είμαι ένα πλάσμα της μέρας που το βράδυ μεταμορφώνεται πίσω από τη σκιά του φεγγαριού.

Απόψε δεν θα πω περισσότερα για μένα, θα αφήσω μόνο το φεγγάρι να μιλήσει και το ποτάμι που κυλάει επάνω του να μας παρασύρει μελωδικά εκεί που η καρδιά του καθενός γαληνεύει και ονειροβατεί.

Καληνύχτα.

Τα γυρίζω απο δώ, τα γυρίζω απο κει… συχτιρίζω και σφυρίζω.  Ανάβω τσιγαράκι και ντουμανιάζω το σπίτι μεσημεριάτικα.  Κατα τ άλλα το πιάτα στοίβα στον νεροχύτη, η σκούπα μεσ τη μέση μαζί με τον κουβά.  Τα ρούχα περιμένουν να απλωθούν απο μόνα τους και το μαγιό που μόλις χθες πήρα μου κλείνει το μάτι και μου βάζει ιδέες για την παραλία.  Βρε λες;

Τα είπα πριν και ξεθύμανα οπότε τι μου μένει;  Να τα ρίξω στον κόκορα και να θυμηθώ μια ψυχή που έλεγε… “σούζι τρως… και ψεύδεσαι και τρως!!!”

Και επειδή έχω όντως στενάχωρη καρδιά (απο το φαϊ είναι) θα πω κι ένα τραγουδάκι … και θα το αφιερώσω φυσικά σε μια άλλη στενάχωρη καρδιά

(δεν ξέρει τι θέλει το Ηράκλειο; βρε ουστ απαδα!!!)

υ.γ.: δεν σου θίγουμε την πόλη οκ; την αγαπάμε αλλά… κάπου πρέπει να τα πουμε βρε αδελφέ!

Εξ αφορμής το χθεσινό σχόλιο του γιατρού "τα δέντρα πεθαίνουν όρθια", θυμήθηκα αυτό το βιντεάκι που είχα βρει στο youtube.

Σκέφτηκα οτι και γω το ίδιο θα ήθελα, οχι τίποτε άλλο αλλά για να μην νιώσω φόρτωμα στο/στα παιδιά μου.  Άλλα δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να αρνούμαστε οτι πολλές φορές καλούμαστε να φερθούμε σ αυτούς που μας έφεραν στη ζωή, όπως αυτοί τον καιρό που κάναμε τα πρώτα μας βήματα στη ζωή.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου στην ίδια στέγη συνυπήρχαν 4 παιδιά, οι γονείς, παππούς και γιαγιά (του μπαμπά) και δυο προγιαγιάδες!

Τοσο ο παππούς όσο και οι προγιαγιάδες, στο τέλος της ζωής τους χρειάστηκαν τη φροντίδα μας ακόμη και για τα πιο απλά και αυτονότητα.  Και πάντα ήταν κάποιος από εμάς δίπλα τους για να τους επιστρέψει λίγη απο την αγάπη και τη φροντίδα που μας είχα δώσει αυτοί.

Τι θέλω να πω… τίποτα σπουδαίο… απλά σκέφτομαι και σήμερα τη μαμά μου που ίσως έρθει κάποια στιγμή σ αυτή τη θέση και φοβάμαι οτι δεν θα είμαι κοντά της για να της κρατήσω το χέρι όπως αυτή το δικό μου.

Μια καλημέρα και ευχές για καλή και δημιουργική εβδομάδα σε όλους… και γιατρέ… σ ευχαριστώ που μου το θύμησες.

Όταν θα μεγαλώσω θα δεις μανούλα

Θα σου αγοράσω αστέρια και ένα μεγάλο καράβι με μεταξωτά πανιά

Όταν θα μεγαλώσω θα δεις μανούλα

Θα σου αγοράσω λιχουδιές και θα πάμε στο πανηγύρι

Όταν θα μεγαλώσω θα δεις μανούλα

Θα σε πάρω απο το χέρι για να περάσουμε το δρόμο μαζί

P. Rounean

Σύμφωνα με έναν διάσημο αμερικανό ποιητή “Poetry is what gets lost in translation” (Ποίηση είναι αυτό που χάνεται στη μετάφραση)… και γω έμεινα να κοιτώ το φεγγάρι για λίγο απολαμβάνοντας το τελευταίο για απόψε τσιγάρο και ψάχνοντας μια σπίθα λυρισμού στο φως του.  Εγώ πάλι έχω χάσει τόσα πολλά στη μετάφραση που θα έπρεπε να στοχάζομαι για τρομερή ποιήτρια – τρομάρα μου.

Γράφω, άρα γεννώ, αναγεννώ και αναγεννιέμαι.  Το τι δεν έχει σημασία.  Φτάνει η λαχτάρα που μου καίει τα σωθικά για δημιουργία και αναγέννηση.

Το κεφάλι μου βαρύ από το Θαλή και τον Παυσανία της κοπέλας με το τσεμπέρι που με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό.  Μέχρι πριν λίγο καιρό είχα τον Coelho για αναφορά σε κάθε τι που αναθάρρευε στο κεφάλι μου.  Γμτ… τους αρχαίους εγώ δεν τους ακούμπησα ποτέ… γι αυτό και δεν περνάνε το κατώφλι μου.

Ρίχνω άλλη μια κλεφτή ματιά στο φεγγάρι πίσω από την πλάτη μου, μήπως και τα θλιμμένα μάτια που καθρεφτίζονται σ αυτό μου ψιθυρίσουν λόγια με ρυθμό και βάθος.  Το μόνο βάθος που βλέπω είναι αυτό που χάσκει μπρος τα πόδια μου στο όνειρο που με κατατρέχει τις τελευταίες μέρες.  Στην άκρη ενός γκρεμού και η θάλασσα γυαλί κάτω από τα πόδια μου να με προκαλεί να πέσω στην αγκαλιά της… και μένω εκεί στην κόψη της πέτρας, να κοιτώ τη λάμψη της από ψηλά και να υπνωτίζομαι από τον παφλασμό που κάνουν τα κύματα.

Αφουγκράζομαι τους ήχους μήπως και εκεί βρω τη συμφωνία μου.  Ο μόνος ήχος που ξεπροβάλει είναι αυτός από κάποιο πειραγμένο αυτοκίνητο κάπου στο βάθος και του ανεμιστήρα που ψυχραίνει τον καμένο από ώρα υπολογιστή μου.

Τα μάτια καίνε και τσούζουν, σημάδι ότι με καλεί ο Μορφέας.  Του βγάζω τη γλώσσα σαν αντίποινο που άλλα βράδια δεν με καταδέχεται ενώ απόψε δεν λέει να πάει παραπέρα.  Κάποιος μου είπε ότι με εκδικείται που δεν του παραδόθηκα όταν έπρεπε… και ένας άλλος ότι άμυνα είναι του οργανισμού που δεν αντέδρασε στο σοκ.

Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τις αναπνοές.  Αυτών που πέρασαν σήμερα από δίπλα μου.  Αυτών που χαμογέλασαν διστακτικά για να σπάσουν τον πάγο και να κλέψουν λίγες στιγμές ανθρώπινες για να πάνε τη μέρα τους παρακάτω.  Αυτών που είναι μακριά μου και δεν τους έζησα ακόμη.  Μόνο τη δική μου δεν ακούω πια… και βάζω το χέρι στο στήθος για να βεβαιωθώ ότι δεν έσβησα ακόμη.

Είναι ώρα… κλείνω τα μάτια και αφήνω τα χέρια να γράψουν την καληνύχτα που δεν σου είπα.  Το ξημέρωμα δεν θα αργήσει και μείς θα είμαστε και πάλι παραδομένοι σε άστοχους συλλογισμούς.  Πάμε, ήρθε η ώρα… καληνύχτα!

Look for the footprints in the sand

Το φεγγάρι απόψε με κράτησε ξύπνια.

Ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι οτι πάνω στο θυμό μου είπα λόγια σκληρά.

Όχι οτι δεν τα ένιωθα αλλά δεν μου πάει να σου μιλάω έτσι.

Σε θέλω δυνατό για όσα θα έρθουν και οχι πικραμένο.

Σου χρωστάω μια όμορφη ανάμνηση απ όσα ζήσαμε.

Απόψε μόνο αυτό το τραγούδι μπορώ να σου στείλω… με την ευχή κάποτε να καταλάβεις οτι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε.

Γεννιέσαι λέει και είσαι υποχρεωμένος να τρως στη μάπα τους συγγενείς εξ αίματος γιατί δεν μπορείς να τους επιλέξεις.

Τους συγγενείς που κάνεις εξ αγχιστείας, που λέει οτι πρέπει να τους δέχεσαι δίχως αχ βαχ και γιατι;

και καλά, αν πάθεις κάτι εσύ χεστήκανε… αλλά αν πάθει κάτι ο/η δικός/ή τους τότε φίλε μου την πάτησες (για να μην το πω πιο χύμα).

Δεν παει να είναι ο άλλος λαλάκας όνομα και πράμα; Έχει το αλάθητο και το συγχωροχάρτι μαζί.

Και κείνο που με τρελαίνει είναι να ακούς από γυναίκες συμβουλές περι υπομονής και αγάπης… συμβουλές από την καμήλα δηλαδή.

Αχ Παναγίτσα μου, βοήθησε με να γίνω καμήλα μπας και τη γλυτώσω.  Φαντάσου λέει… να μην βλέπω την κακομοιριά μου αλλά να ασχολούμαι με αυτή των άλλων!!!  Όλα καλά, όλα ανθηρά!!!

Αθάνατη Ελληνική οικογένεια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Οι περισσότεροι θα έχετε δει φαντάζομαι το “My big fat Greek wedding”… το “My big fat Greek divorce” να δω πότε θα γυρίσουν!!! Εκεί να δεις επιτυχία!

Παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω γιατί…

Λογικά, δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ τώρα και να γράφω.

Λογικά, θα έπρεπε να είμαι κάπου χιλιόμετρα μακριά και να βάζω επιτέλους τη ζωή μου σε μια σειρά. Ποια θα είναι αυτή δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ήρθε η ώρα. Να πατήσω στα πόδια μου και να αντιμετωπίσω το μεγαλύτερο φόβο μου. Να είμαι μόνη μου…

Μετά από πολύ καιρό είμαι επιτέλους σίγουρη για την απόφαση που πήρα. Άρα και η υλοποίηση θα είναι εύκολη (λέω τώρα εγώ… παράλογοοοο;; – Δεν απαντάει κανείς… άρα λογικό). Δεν έχει ίσως ή αλλά… οπότε…

«Μην αποφασίζεις εν θερμώ» μου έλεγαν όλοι… «στο θερμό και δεν μαδά», λέω εγώ…

Ααα και ένα τελευταίο από τα λίγα καλά που λέει η μανούλα μου… «Το στραβό το ξύλο μόνο η φωτιά το ισιώνει!!!» και γω σαν ζώδιο της φωτιάς ξέρω να τα καίω όλα άμα φουντώσω.

Είπαμε… είμαι εδώ αλλά στην ουσία έχω φύγει!!!  Γι αυτό μη δίνεις σημασία σ ότι διαβάζεις… τράβα απλά τη γραμμή να κάνουμε ρεζουμέ.