Άργησα μια μέρα αλλά δεν βολεύομαι με τίποτα στα ιντερνετ καφέ.  Δεν εμπνέομαι ρε παιδί μου.  Θέλω τη θέα μου, τη βολή μου, τη μουσική μου και το σαλεμένο μου μυαλό σε πλήρη ηρεμία (Θεός φυλάξη) για να μπορέσω να γράψω δυο αράδες εδώ μέσα.
Τι θα πούμε σήμερα;  θα σας πω για το πόσο bitch αισθάνομαι ώρες ώρες.  Πριν κάποιους μήνες, μια καλή φίλη μου δάνεισε ένα βιβλίο με τίτλο “why men love bitches” (φιλενάδα συγνώμη που στο χω κρατήσει τόσο καιρό θα στο στείλω σύντομα… promise).  Αν και δεν συμφωνώ με βιβλία που δίνουν τυποποιημένες και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας συμβουλές, αυτό που κράτησα από αυτό το βιβλίο και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα είναι οτι τελικά οι άντρες γουστάρουν τις γυναίκες που ξέρουν τι τους γίνεται, που πατούν και που βρίσκονται, τι θέλουν και πως το θέλουν  και που το διεκδικούν χωρίς (μα)μουνιές και κατινιές.  
Το έκανα σημαία μου λοιπόν και είπα σ όποιον αρέσω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω… και δεν το μετανοιώνω ούτε στιγμή.  Ας με πουν σκύλα, οτι δεν είμαι γυναίκα με Γ κεφαλαίο, οτι τα χω παρμένα και δεν ξερω γω τι άλλο.  Αυτό που ξέρω είναι οτι νιώθω καλά και μ αρέσω έτσι ακριβώς.  Βέβαια ακόμη κανένας άντρας δεν μου είπε μπράβο (κατά το βιβλίο) αλλά και οι γυναίκες ακόμη με κοιτάνε με μισό μάτι.  What the fuck???!!! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ακολουθείς το δρόμο της καρδιάς σου; Και όπως λέει ένα καρτουν που βλέπει η κόρη μου (βλέπε Μουλάν) “το καθήκον σου είναι προς την καρδιά σου”… όταν ακούς γυναίκες να σου λένε οτι και γω τα ίδια νιώθω αλλά δεν είναι λόγος για να φέρομαι έτσι… τότε σκυλιάζω πραγματικά.
Γι αυτό και σήμερα οι μουσικές μου επιλογές εμπνέονται από την Alanis Morissette τη γυναίκα που είπε οτι μπορώ να είμαι και σκύλα και ερωμένη, αμαρτωλή και αγία και ένα σωρό άλλα… λάθη ή σωστά όλα δικά μου κομμάτια και το χέρι στην τσέπη κρατάει σφιχτά το κομμάτι που ακόμη δεν έχει βρει το ταίρι του.
Δεν θα συνεχίσω περισσότερο γιατί μου λείπει το φεγγάρι, κάποιοι φίλοι που την έκαναν και αυτοί για διακοπές, μου λείπετε εσείς και η καθημερινή μας επαφή και μου λείπει μια νυχτερινή βόλτα στη θάλασσα… μαζί…
Καλό απόγευμα σε όλους και ελπίζω κάποια από τα κομμάτια να σας κρατήσουν καλή συντροφιά.

Απόψε η ζέστη με κάνει να χώνομαι νωχελικά μέσα στην πολυθρόνα και τα δάχτυλα αδυνατούν να ακολουθήσουν οποιαδήποτε εντολή.
Απόψε θα κάνω μια ζαβολιά και δεν θα αφιερώσω τη στήλη σε κάποιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη ή συγκρότημα .
Απόψε απλά θα αφήσω τη μουσική να μιλήσει για τη νύχτα και τη διάθεση μου.
Καληνύχτα... και αν κάποιος καταφέρει να πάει μέχρι το ψυγείο ας πιάσει κάτι παγωμένο και για μένα γιατί δεν με βλέπω να κουνιέμαι απο δω...

Πριν ενάμιση χρόνο ξεκίνησα να γράφω σ αυτή τη σελίδα μιλώντας για κάποιες στιγμές που πέρασα στο πίσω μπαλκόνι του πατρικού μου όταν ήμουν παιδί ακόμη. 
Ενάμιση χρόνο μετά, να μαι ξανά στο ίδιο μέρος και να αναπολώ όσα έγραψα τότε σ’ αυτή τη σελίδα.  Τελικά έχω κόλλημα με κάποια συγκεκριμένα μέρη.  Κολλάνε η ζωή μου και οι στιγμές μου γύρω από αυτά.  Στην Αθήνα ήταν το παράθυρο μπροστά από το νεροχύτη της κουζίνας που έχει θέα στον Υμηττό..  Εδώ είναι απλά το πίσω μπαλκόνι που έχει θέα… ένα ελαιώνα που περικλύεται από λόφους και χαμηλά βουνά. Χμμμ… τώρα που το καλοσκέφτομαι να γιατί κόλλησα μπροστά από το νεροχύτη μου… το βουνό έμεινε να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια ακόμη και αν ο ελαιώνας μεταλλάχθηκε σε μπετόν αρμέ!
Μέρες τώρα που δεν έχω δικό μου υπολογιστή, σκέφτομαι ότι έχω αφήσει το “παιδί”  μου παραμελημένο… και μια θλίψη… όχι… δεν είναι θλίψη… έλλειψη το λένε και ας μη θέλω να το παραδεχτώ. 
Απόψε όμως και το μπαλκόνι και η θέα και ένας ακόμη δανεικός υπολογιστής βρίσκεται ξανά στα πόδια μου και το μόνο που θέλω είναι να γράψω!!!
Να σας πω λοιπον λιγάκι για τη θέα μου.  Το χωριό μου βρίσκεται στους πρόποδες ενός καταπράσινου βουνού με δάσος του οποίου η βλάστηση είναι μοναδική στα Βαλκάνια.  Τελειώνοντας το χωριό, ξεκινάει ο ελαιώνας που φτάνει μέχρι το απέναντι βουνό.  Διάσπαρτα παντού ανάμεσα στις ελιές, που μοιάζουν περισσότερο με πράσινες τριόροφες πολυκατοικίες, βρίσκονται κυπαρίσσια από εκείνα με τα χοντρά και σκληρά κυπαρισσόμηλα… ωωω ναι… δική μας αποκλειστικότητα! Τόσο που αν έρθετε σε γάμο κατά δω… πολύ πιθανόν να τα νιώσετε στο κεφαλάκι σας την ώρα του Ησαϊα ακόμη και αν δεν είστε ο γαμπρός ή η νύφη!!!
Τι άλλο να σας πω;  χμμμ για τον ουρανό μας; το μοναδικό μέρος που μπορώ να δω τόσα πολλά αστέρια!!! Ακόμη και “ποτάμια” του Γαλαξία μπορείς να δεις όταν είναι καθαρός ο καιρός.  Θυμάμαι κάποιο καλοκαίρι που ο καύσωνας μας κρατούσε έξω από τα δωμάτια μας και ο παππούς μας έπαιρνε κρυφά να κοιμηθούμε μαζί του σ’ αυτό το μπαλκόνι… η απόλυτη καλοκαιρινή ανάμνηση.  Ένας παππούς που διάβαζε τ αστέρια και μεις 4 πιτσιρίκια που κάναμε τα πάντα για να μην κοιμηθούμε.
Αρκετά με την αναπόλυση.  Back to reality…  Απόψε είμαι εγώ, το τσιγάρο μου, ο υπολογιστής και η θέα και επειδή πάντα κάνω κάποιο παραλληλισμό με τραγούδια… το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι  “me and my monkey”.
Τελικά είναι ωραίο να γυρίζεις σπίτι ακόμη και αν δεν μπορείς να βολευτείς με τίποτε στις σκληρές και άγαρμπες καρέκλες της κουζίνας, ούτε και να συνηθίσεις στην ιδέα οτι αν και έφτασες στα 34 υπάρχει πάντα ωράριο εισόδου και εξόδου και οτι ακόμη και αν δεν σε πάρουν χαμπάρι οι γονείς σου, η κουτσομπόλα της γειτονιάς θα είναι αυτή που θα τους ενημερώσει την επόμενη μέρα για τις νυχτερινές σου δραστηριότητες!  Το μόνο που άλλαξε είναι οτι δεν χρειάζεται να κρύβω πια το τσιγάρο μέσα στις γλάστρες και στα παπούτσια του παππού!
Αρκετά για απόψε… ο μακ με έχει δυσκολέψει λιγάκι γι αυτό και λέω να σας αφήσω για την ώρα (πολύ πιθανόν να μην καταφέρω να βάλω και το βιντεάκι με το παραπάνω τραγουδάκι αλλά δεν πειράζει... καλή καρδιά).
Μια καληνύχτα και πολλά χαιρετίσματα από το πανέμορφο χωριό μου και τις δυο νυχτερίδες πάνω στη σκεπαστή του μπαλκονιού που μου κρατάνε συντροφιά.
  


Σημείωση: επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει και ίσως γιατί καμαρώνω σαν γύφτικο σκερπάνι για το χωριό μου, σκέφτηκα να ξαναμπώ σήμερα για να προσθέσω ένα σύνδεσμο όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από αυτό.  Δυστυχώς είναι μόνο για χρήστες του facebook, για όσους δεν έχουν λογαριασμό εκεί θα προσπαθήσω να επανορθώσω μια άλλη φορά.  Τα φιλιά μου σε όλους!!!
http://www.facebook.com/badges.php?bid=1887&status=updated#/group.php?gid=28345312150

Ξέρω πως τα πράγματα πολλές φορές αλλιώς τα αντιλαμβάνομαι, αλλιώς είναι και αλλιώς τα ερμηνεύω.  Παράλογο;  Για μένα καθόλου, για τους άλλους γύρω ίσως ναι.  Ένα παράδειγμα: η ομορφιά είναι υποκειμενική έννοια γιατί όσο και να προσπαθούμε να τη θέσουμε σε γενικώς αποδεκτά πλαίσια, ακόμη και αν βομβαρδιζόμαστε με άπειρα πρότυπα αυτής, για τον καθένα μας ισχύουν τα μάτια της κουκουβάγιας όταν πρόκειται για τα παιδιά του ή για το ταίρι του ή δεν ξέρω γω τι άλλο.  Άλλο παράδειγμα: η ερωτική διάθεση.  Για άλλους σημαίνει θέλω να ερωτευτώ, για άλλους είμαι ήδη ερωτευμένος/η και θέλω να το δείξω στο αντικείμενο του πόθου μου και για άλλους σημαίνει απλά ότι έχω διάθεση για το απόλυτο σεξ ακόμη και αν είναι one night stand ή το ασφαλές οφθαλμόλουτρο (με όλα τα παρατράγουδα) πίσω από μια οθόνη.  Τώρα θα μου πείτε τι κακό έχει το one night stand και το τονίζεις μ αυτόν τον τρόπο;  Τίποτα κακό απολύτως απλά… λέω γω τώρα σαν μικρή χαζή που είμαι… αν κολλήσεις καλά στο σεξ με κάποιον… αν ταιριάξουν τα σώματα και οι χημείες… δεν είναι λογικό να θες να το ξαναζήσεις και μια και δυο και εκατόν δυο φορές ακόμη;  Παράλογο; (ας απαντήσει κάποιος να μην κάθομαι δω στη σκιά μόνη και περιμένω σαν την Αστέρω)

Χθες βράδυ κουράστηκα με τα παράλογα και τα λογικά μου και είπα να διασκεδάσω την καρδιά και το πνεύμα, πηγαίνοντας θέατρο.  Πλύθηκα (η αλήθεια είναι μου χρειαζόταν… είχα να πλυθώ από μια φορά πέρυσι που έβρεξε) ντύθηκα, στολίστηκα, πήρα την καρδιά μου αλά μπρατσέτα και κάθισα πρώτο τραπέζι πίστα…  Το έργο σε παγκόσμια πρεμιέρα ανέβαινε μπροστά στα ματάκια μου και μόνο για πάρτη μου!  Η καρδιά μου να χασκογελάει σαν παιδί που το πήγαν πρώτη φορά στο τρενάκι… να χαρώ ή να το βάλω στα πόδια;  κάπως έτσι… Ηρέμισε καλή μου, της είπα και της θύμισα ότι το πνεύμα εκνευρίζεται όταν αυτή κάνει το χαζοχαρούμενο.  Αυτή εκεί, το χαβά της… ζηλεύεις, μου σφύριξε χαιρέκακα, που η παράσταση είναι για μένα… εσύ μείνε να κοιτάς αφ υψηλού παρέα με το σπαστικό της παρέας.  Το πνεύμα ανασήκωσε το φρύδι επιδεκτικά και μου χτύπησε τον ώμο φιλικά… σαν να μου έλεγε, καλέ μη δίνεις σημασία στο παρτσακλό… χαζό παιδί χαρά γεμάτο, περιμένεις κάτι διαφορετικό;  Η αλήθεια είναι ότι δεν το είπε όμως… απλά το υπέθεσα από το βλέμμα (οι ερμηνείες που λέγαμε πριν) όμως πριν προλάβω να εκφράσω την υπόθεση μου στους συνδαιτυμόνες μου, το άκουσμα από το κουδούνι του θεάτρου μου έκοψε τη φόρα και μαζεύτηκα στην καρέκλα μου περιμένοντας τα άλλα δύο μπας και αλλάξει το κλίμα στην παρέα.

Και ομολογώ πως άλλαξε αρκετά όταν εμφανίστηκε ο πρωταγωνιστής.  Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε αμέσως από το μεστό και άμεσο λόγο του, το άψογο υποκριτικό του ταλέντο -που δεν παρέπεμπε σε τίποτα ότι πρόκειται για ερασιτέχνη- και φυσικά… στα μελαγχολικά του μάτια που αναζητούσαν τη λύτρωση μέσα από τον χαρακτήρα που υποδυόταν!!! Έχω ένα κόλλημα με τα μάτια και η καρδιά μου το ξέρει καλά, γι αυτό και μου έκλεισε το μάτι μόλις πρόσεξε καλύτερα τον πρωταγωνιστή.  Αμήχανα άρχισα να ψάχνω γύρω τριγύρω για τα τσιγάρα μου… ένιωθα εντελώς άβολα με τα χέρια μου και έπρεπε να τα απασχολήσω κάπως για να μην προδοθώ.   Μόλις τα εντόπισα στο πλάι της τσάντας μου, δεν έχασα λεπτό πριν ρουφήξω λαίμαργα την πρώτη τζούρα… και μόνο τότε ανακάθισα πιο χαλαρά στην καρέκλα μου.  Ο πρωταγωνιστής όμως, όντας επιδέξιος ψυχολόγος – ψυχαναλυτής – θεραπευτής, κατάλαβε αμέσως το ποιόν του κοινού του και χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισε να αυτοσχεδιάζει… μιλώντας για σκιές που κυνηγούν το μυαλό μου σε κελιά και στεγανά, για ελεύθερες ψυχές που απολαμβάνουν τις στιγμές και το φως στις αυτόνομες και ανατρεπτικές καταστάσεις, για ζωές που ξεπλένονται στους χείμαρρους της απόλαυσης και της αυτοδιάθεσης… και έμεινα αποχαυνωμένη να κοιτώ το μεγάλο αυτό ερμηνευτή που εν τω μεταξύ είχε αφήσει την πρόζα και είχε περάσει στο μιούζικαλ.  Το ρεπερτόριο ακροβατούσε μεταξύ πειραματικής εθνικ μουσικής σκηνής και ροκ μπαλάντας.  Συνδυασμός που διαλύει ακόμη και τα πιο ψαγμένα πνεύματα… για να μην πω για τα νεύρα!

Το πνεύμα όλη αυτήν την ώρα παρακολουθούσε εκστατικό την πρωτοποριακή αυτή παράσταση σκουντώντας με που και που για να βεβαιωθεί ότι με είχε συνεπάρει εξίσου… ώσπου στο βάθος κήπος ακούστηκε ένα ροχαλητό!  Ήταν η καρδιά μου που είχε γύρει λίγο, μην μπορώντας να αντέξει την τόση ποιότητα.  Α ρε κουφάλα… σκέφτηκα χαμηλόφωνα… εσύ μόνο με το καψουροσκυλάδικο συγκινείσαι.  Και μετά μου λες ότι η παράσταση απόψε ήταν για πάρτη σου!!! Τρομάρα σου!!!  Σε κλάσματα της κοπάνησα μια κλωτσιά κάτω από το τραπέζι μπας και ξυπνήσει το βόδι αλλά το μόνο που πήρα ως απάντηση ήταν ένα μακρόσυρτο ροχαλητό και τη διαταγή να την ξυπνήσουμε όταν τελειώσει ο λαλάκας την παρωδία.  Ο λαλάκας όμως ήταν πολύ πιο καπάτσος από εμένα… και μόλις αντιλήφθηκε το χαμένο κοινό, μεταπήδησε στο δράμα και ωωω του θαύματος… ξύπνησε η μοσχάρα!!!

Το έργο συνεχίστηκε για αρκετή ώρα σ αυτό το μοτίβο.  Κάθε φορά που κάποιος από τους τρείς μας έχανε στιγμιαία την προσοχή του, ο πρωταγωνιστής προσάρμοζε την παράσταση αρνούμενος να παραιτηθεί από το ενδιαφέρον κανενός μας.  Είχα ακουμπήσει το κεφάλι πάνω στο χέρι, φανερά απορροφημένη από το έργο, όταν άκουσα μια παρωδία ερωτικής εξομολόγησης να ψιθυρίζεται στ αυτιά της καρδιάς και εκείνη με το στόμα ανοιχτό να καταπίνει σαν άλλες μύγες τα λόγια του μαέστρου.  Συναγερμός σήμανε στο διπλανό μου κάθισμα και το πνεύμα ανήσυχο άρχισε να καταστρώνει σχέδια για να γλυτώσει την ονειροπαρμένη από ένα ακόμη στραπατσάρισμα.  Τα πλάνα μας συνέπεσαν σε πολλές φάσεις όμως κάθε προσπάθεια έβρισκε ντουβάρι χοντρό απέναντι γιατί πολύ απλά η καρδιά είχε ήδη παραδοθεί στον ονειρικό πρωταγωνιστή.  Μάταια έβριζα και έσκουζα από την άλλη μεριά, μήπως και γίνει αντιληπτή η φάκα που είχε στηθεί για τη δόλια την καρδιά.

Πήρα το πνεύμα μου αγκαζέ και παραιτήθηκα από κάθε άλλη προσπάθεια να την συνετίσω.  Άσε την, είπα, είναι θέμα χρόνου να φέρει τα μούτρα της κατεβασμένα και στραπατσαρισμένα… ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει… και κάτι μου λέει ότι  η συγκεκριμένη παράσταση δεν θα έχει δεύτερη αυλαία!

I can get no… satisfactioooooooooon

Cause I try and I try… to be the

Angie with no loving in our souls and no money in our coats

You can’t say were satisfied

But Angie, Angie, you can’t say we never tried

 

Απόψε θα καταχραστώ τη φιλοφρόνηση κάποιων φίλων που με λένε Νυχτερινή Εκπομπή γιατί πολύ απλά απόψε θα ήθελα να ξαναβρεθώ πίσω από ένα πειραγμένο πικάπ και μια ξεχαρβαλωμένη αυτοσχέδια κονσόλα και να ρθω κοντά σας όχι μέσω της οθόνης αλλά της μουσικής και του ήχου της φωνής μου μέσα από το ραδιόφωνο σας.  Πολλά θέλω εεε;  Μπααα δεν νομίζω… απόψε θα ήμουν καλή παρέα πιστεύω.  Από φωνή καλά τα πάω αρκεί να μην τραγουδάω.  Από μουσική ίσως να μην γνωρίζω πολλά αλλά υπάρχει πάντα καλή διάθεση και όρεξη για να μάθω.

 

Απόψε η βραδιά είναι αφιερωμένη στην κόρη μου που μου έκανε το πιο όμορφο δώρο.  Απόψε έμαθα ότι μπορείς να μιλάς ακόμη και σε ένα πεντάχρονο κοιτώντας το στα μάτια με λόγια που βγαίνουν από την καρδιά σου και αυτά τα λόγια, όσο σκληρά και να ακούγονται μπορούν να γίνουν κατανοητά και αποδεχτά γιατί είναι αληθινά.  Απόψε κατάλαβα ότι η αλήθεια ελευθερώνει και για πρώτη φορά στη ζωή μου κάποιος με αποδέχτηκε γι αυτό που είμαι… και Θεέ μου… είναι ότι πιο όμορφο έχω νιώσει μέχρι τώρα. 

Νυχτερινέ μου επισκέπτη και παρέα, απόψε θα θελα να μπορώ να σε ακούσω και να μου πεις τι λένε για σένα τα τραγούδια που επέλεξα.  Σίγουρα έχω να γεμίσω οθόνες με αυτά που λένε σε μένα όμως απόψε θέλω να μάθω για σένα.  Αν αγάπησες, αν χώρισες, αν δάκρυσες, αν χόρεψες ή αν έτρεξες με τη μουσική να ξεχειλίζει το αμάξι και την καρδιά σου κάπου σε κάποια παραλιακή αισθανόμενος/η ότι είσαι μια ακόμη rolling stone! 

Πριν μερικά βράδια, επιστρέφοντας από μια μικρή απόδραση κοντά σε φίλους αγαπημένους, βρέθηκα στο κατάστρωμα ενός πλοίου παρέα με τον εαυτό μου, το τετράδιο με τις ακατάστατες σκέψεις μου, την απέραντη θάλασσα και το ολόγιομο φεγγάρι.  Γέμισα το τετράδιο με ότι η βραδιά και το φεγγάρι μου υπαγόρευαν και μετά τα έστειλα στη θάλασσα για να τα ταξιδεύσουν μαγικά σε μέρη και καρδιές που δεν έχω ακόμη πατήσει… και γαλήνεψα τόσο που ήταν σαν να είχα κάνει το γύρο του κόσμου 10 φορές και ακόμη παραπάνω… αυτό που μένει τώρα είναι να δω ποιοι θα πάρουν το μήνυμα και σε πόσες καρδιές θα φτάσει… ως τότε… θα περιμένω τις σκέψεις σου νυχτερινή μου παρέα και ελπίζω η μουσική να σε ταξιδέψει για τα καλά σε ότι η καρδιά σου και η βραδιά προστάζει.

 Για την ώρα… απλά καληνύχτα

 

 

 

 

 

 

   

Έχει μια ζέστη απόψε… κάτι σαν κουφόβραση… και το κεφάλι μου βαρύ κάνει ταξίδια ακροβατώντας στη χαρμολύπη.

Ακόμη ένα βράδυ παρέα με την αγαπημένη μου φωνή και την ίδια ώρα πάνω κάτω, πάντα το ίδιο τραγούδι.

Μου λέει ότι ξόδεψα χρόνια περιμένοντας τη δεύτερη ευκαιρία και το διάλλειμα που θα φέρει την ηρεμία.  Για τη γμνη την συνήθεια μου να θεωρώ ότι δεν είμαι ποτέ αρκετή και για το πόσο δύσκολο γίνεται το τέλος της ημέρας όταν νιώθεις τις φλέβες άδειες.  Έτσι κουρασμένη από την ευθεία γραμμή της ζωής μου αναζητώ τη γαλήνη στην μορφή ενός αγγέλου, μακριά από εδώ, δραπετεύοντας για μια τελευταία φορά στους σκοτεινούς και κρύους τοίχους ενός ξενοδοχείου.

 

Θέλω να ουρλιάξω αλλά ποιον να τρομάξω;  Δεν είναι μόνο η θλίψη που κατοικεί μέσα μου… υπάρχει και το φως της λιακάδας μου που τρεμοπαίζει.  Σε χαλεπούς καιρούς αναζητά το θαύμα μα το κλέβει για άλλη μια φορά η απομυθοποίηση των αισθημάτων που μετουσιώνονται σε ανάγκες.

 

Γυρίζει η σκέψη μου σε λέξεις που με προτρέπουν να εκφράσω ότι έχω ανάγκη για φροντίδα και …. Εκείνη τη λέξη που έχω ξεγράψει από το λεξιλόγιο μου.

«Φρόντισε με»… «δωσ’ μου το λιμάνι σου να κρυφτώ»… αρνείται το στόμα να το προφέρει… χρόνια πολλά έμαθε η καρδιά να μην ζητά μόνο να δίνει… γι αυτό θα το αρθρώσω δυνατά για να τ’ ακούσω… να με φροντίσω!!!

Δεν υπάρχει θεραπεία… παραιτούμαι… Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει, άλλη μια φορά θα πληγωθώ