Έχετε προσέξει ποτέ κάποιον όταν σιχτυρίζει (σωστά το έγραψα Αννιώ;) μέσα από τα δόντια;  Ρυτίδες στο μεσόφρυδο και στο μέτωπο και το στόμα στραβώνει σε σημείο αγκύλωσης!  Τι ζήτησα η γυναίκα;  Να με πάνε για χορό… είναι τόσο τρομερό;  Γιατί θα πρέπει κάθε φορά που θα θέλω να χορέψω να πρέπει να παρακαλάω έναν φίλο ή το σύντροφο μου τέλος πάντων για να με συνοδεύσουν για χορό;  Εντάξει το παραδέχομαι ότι τα μέρη που μπορεί να χορέψει κανείς σήμερα είναι περιορισμένα και με πολυκοσμία σε σημείο στριμώγματος.  Όμως γιατί πρέπει να γίνομαι τσιμπούρι για να μου κάνουν το χατήρι;  Τώρα θα μου πείτε, μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα… όμως καλά μου παιδάκια… δεν είναι το ίδιο να πηδάς μόνο σου και το ίδιο με παρέα… και όταν μάλιστα θέλεις να χορέψεις, να λικνιστείς και να δείξεις τη διάθεση σου σ αυτόν που σε συνοδεύει.  Πως να το κάνουμε … ο χορός είναι μια ακόμη μορφή έκφρασης και μαζί με τα μάτια μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα απ όσα λένε τα χείλη.

Είναι μέρες τώρα που απολαμβάνω μια σχετική ελευθερία από υποχρεώσεις και ευθύνες και σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ κάνοντας πράγματα που δεν έχω συνήθως την ευκαιρία.  Ένα από αυτά είναι και μια έξοδος για ποτό και χορό… και είναι μέρες τώρα που όποτε το προτείνω στην παρέα μου με κοιτάνε σαν να είμαι ούφο!!!!  Στην καλύτερη περίπτωση γέλασαν και μου είπαν οτι θα με χορέψουν μετά στο ταψί!!!

Σήμερα βαρέθηκα να σιχτυρίζω και είπα να δοκιμάσω να “πηδήξω” μόνη μου. Όμως αυτό δεν γίνεται σε κάποιο μπαράκι οπότε… να μαι πάλι η καλή σου στο μπαλκόνι να βάζω μουσική στο καινούργιο λαπιτόπι και να χοροπηδάω ωσάν άλλο τρελοκάτσικο στους ήχους των Abba.  Γιατί Abba? Θα σας γελάσω και δεν το θέλω όμως από μικρή το άκουσμα της μουσικής τους με ξεσήκωνε.   Θυμάμαι την τελευταία φορά που άκουσα τη μουσική τους στην μετατροπή του διάσημου μιούζικαλ “Mama Mia”  σε ταινία… τρεις φορές απανωτά την είδα και τις τρεις τα πόδια μου δεν σταμάτησαν να κουνιούνται στους ρυθμούς τους.

Στο σημερινό μου παραλήρημα – εκπομπή θα ήθελα να ζητήσω λοιπόν την άποψη σας γιατί πια δεν χορεύουμε όπως παλιά και ακόμη περισσότερο γιατί πρέπει οι άντρες να το παίζουν τόσο βαριά πεπόνια όταν ακούν για χορό.  Και μη μου πείτε οτι δεν είναι όλοι έτσι γιατί θα βάλω τις φωνές και δεν έχω όρεξη να τη βγάλω σε κανένα κρατητήριο βραδιάτικα.  Ανακαλώντας στη μνήμη μου τις σχέσεις μου, μόνο ένας χόρευε αλλά και πάλι μόνο τα βαριά “αντρικά” κομμάτια.  Είναι κακό να χορέψει κάτι πιο ανάλαφρο;  Από εκεί θα καθοριστεί ο αντρισμός του; 

Καλύτερα να το κλείσω εδώ γιατί οι απορίες μου δεν θα χουν τελειωμό (όπως και η μουρμούρα μου).

Από σήμερα ευελπιστώ να είμαι πιο συχνά μαζί σας όχι μόνο μέσα από τη δική μου σελίδα αλλά και μέσα από τις δικές σας που τόσο μου είχαν λείψει.  Για τα σχόλια δεν σας εγγυώμαι γιατί αν μη τι άλλο έχω εδραιώσει το ακαταλόγιστο και με χαρτί γιατρού πια οπότε … υπομονή και εγκράτεια (λέμε τώρα).

Μια γλυκιά καληνύχτα σε όλους όσους ξενυχτάνε και μια ακόμη πιο όμορφη καλημέρα για τους πρωινούς… και ελπίζω η μουσική να σας κάνει να κουνήσετε λίγο τα ποδαράκια σας σήμερα.

Ένα – δύο… Ένα – δύο… Με λαμβάνεις Χιούστον;  Σου έχω ένα μήνυμα σε μπουκάλι γι απόψε (τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η σελίδα ξεκίνησε σαν ένα μήνυμα σ ένα μπουκάλι... έχω πρόβλημα και με τον προσανατολισμό τελικά!).  Πρόσεχε μόνο μη σε βρει κατακέφαλα και πάρεις λάθος το στρατί και μου ζητάς τα ρέστα μετά.

Νυχτερινή μου παρέα (στο λαπιτόπι μιλάω γιατί δεν σας κόβω να ξενυχτάτε εδώ τέτοιο βράδυ), ήρθα κι απόψε στα e-σκαλοπάτια σου να ξεγελάσω λίγο την αϋπνία μου και να βάλω κανένα καινούργιο τραγουδάκι γιατί έπιασε αράχνες το μαγαζί με τόση επανάληψη του Santana.

Πάνε 2μιση ωρίτσες που γύρισα από μια συναυλία και η μουσική ακόμη στ αυτιά μου βουίζει.  Όχι, δεν ξανάσμιξαν οι Polıce και έκαναν μια και μοναδική επανεμφάνιση στην Καλαμάτα όμως άκουσα μια τρισάθλια εκτέλεση (στο ενάμιση μέτρο, όσο και το ύψος της τραγουδίστριας που το φόνευσε… ναι μα το σταυρό που σου κάνω) του Roxanne και έτρεξα τώρα ν ακούσω το αυθεντικό για να ρθω στα ίσια μου.  Έτσι, μου προέκυψε και το αφιέρωμα στο αγαπητό Κεντρί και τους πάλε ποτέ Police.

Απόψε θα χρειαστώ πολλές φορές κάποιον να με «κεντρίσει» ή μάλλον καλύτερα να με τσιμπήσει για τα καλά μπας και με τον πόνο επανέλθω στη λογική και αναισθησία.

Το χω πει πολλές φορές και θα το ξαναλέω μέχρι να το εμπεδώσω.  Αυτό που άλλα λέω, άλλα μου λένε, άλλα καταλαβαίνω, άλλα θέλω και άλλα κάνω… είναι πραγματικά μια αξιοθαύμαστη case study για το πώς μπορεί κανείς να σου κάνει τσατάλια το νευρικό σου σύστημα και στο τέλος να βγαίνει και λάδι!!!

…………………………………………………………………………………………......................................................................................................

 

Τελικά κάτι έχω με την ώρα και με παίρνει σαν την κατηφόρα.  Δυόμιση ξεκίνησα να γράφω, πέρασαν άλλες δυο ώρες για να φτάσω εδώ.  Θα μου πεις είτε ότι έχω πρόβλημα με τις λέξεις είτε με το χρόνο.  Χμμ… απόψε με τα νεύρα μου έχω πρόβλημα και αν δεν το αναλύσω δεν θα μπορέσω να πάω για ύπνο… και πάλι… να κάθομαι δω να σ’ αραδιάζω ότι λαλακία μου χει κατσικωθεί και δεν λέει να ξεκουμπιστεί… δεν μου φαίνεται πρέπον τέτοια ώρα.  Γι αυτό λέω να σε καληνυχτίσω νυχτερινό μου φιλαράκι και να καθήσω να απολαύσω τη μουσική που σου ετοίμασα και σιγά σιγά θα χαλαρώσω που θα πάει;

 

Καληνύχτα ή μάλλον καλημέρα τώρα πια!

Μήπως είμαι η μοναδική που ζεσταίνεται;  Μήπως είμαι η μοναδική που βαριέται να κουνήσει ακόμη και μια τρίχα από τα κατάξανθα μαλάκια μου (λέμε τώρα);

Πάει ενάμισης μήνας από το βράδυ που είδα για πρώτη φορά αυτό το όνειρο.  45 μέρες πριν... λες και πάγωσε ο χρόνος σε κείνο το βράδυ.  Απόψε όμως είχε και μουσική και ήχους από φωνές ανθρώπων που δεν γνώρισα ακόμη. 


Ψάχνοντας να βρω σπίτι για να στεγάσω το παιδί και το νέο ξεκίνημα μας, παρκάρω έξω από μια μονοκατοικία στην Κηφισιά.  Με κήπο και τεράστιους ευκάλυπτους και λεύκες να καλύπτουν όλο τον μαντρότοιχο.  Αναρρηχητικά φυτά καλύπτουν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψης του δυόροφου σπιτιού.  Η μικρή ξετρελαμένη με τον κήπο και κάτι που θυμίζει παιδική χαρά το πάλε ποτέ.
Ξεφορτώνω βαλίτσες και σακούλες με τρόφιμα.  Τρέχω στην κουζίνα να τακτοποιήσω.  Ανοίγω πορτοπαράθυρα για να αεριστεί το σπίτι.  Κοιτάω ένα τριγύρω και αρχίζω να καταστρώνω σχέδια για την ανακαίνηση και την τακτοποίηση της ζωής μας εκεί.  Είμαι τρελά χαρούμενη και τριγυρίζω γύρω γύρω ανακαλύπτοντας παλιά έπιπλα και γωνίες που θα γεμίσουν δημιουργικά την ώρα μου με τις εργασίες αναπαλαίωσης τους.
Έχει πάει μεσημέρι και γυρίζω στην κουζίνα για να ετοιμάσω ένα πρόχειρο γεύμα.  Το πρώτο μας γεύμα στο καινούργιο μας σπίτι.  Κοιτάζω από το παράθυρο της κουζίνας τη μικρή να παίζει στον κήπο.  Αναρωτιέμαι αν είναι φρόνιμο να την αφήνω μόνη της χωρίς να ελέγξω για πιθανους κινδύνους όμως οι χαρούμενες φωνές της διαλύουν για την ώρα κάθε μου ανησυχία.  Ψάχνω να βρω ένα τηγάνι και κοιτάζοντας γύρω γύρω, κατευθύνομαι προς τη μικρή αποθηκούλα που βλέπω στο βάθος της κουζίνας.  Ανοίγω κάποιες κούτες αλλά πουθενά.  Σπρώχνω μερικές άλλες και... μια κατεδάφιση από ράφια και κούτες έρχεται να με γεμίσει σκόνη και τρόμο.  Το ξύλινο πάτωμα αρχίζει να τρίζει και τελικά υποχωρεί δίπλα ακριβώς από τα πόδια μου.  Μερικά κουτιά πέφτουν μέσα.  Σαστίζω για μια στιγμή και οπισθοχωρώ, όμως επιστρέφω σύντομα μαζί με το μικρό φακό απο τη τσάντα μου.  Ξαφνικά από πίσω μου βρίσκεται και η μικρή.  Κοιτάμε γεμάτες φόβο και οι δυο τι βρίσκεται κάτω από το πάτωμα και με έκπληξη ανακαλύπτουμε ένα δωμάτιο που μοιάζει με γραφείο.  Μόνο που οι βιβλιοθήκες δεν ήταν γεμάτες με βιβλία αλλά με δίσκους βινυλίου.  Εκατομύρια δίσκοι τοποθετημένοι με ευλαβικότητα στις δεκάδες βιβλιοθήκες.  Κάνω το σταυρό μου και κατεβαίνω.  Πίσω μου και το παιδί.  Όλα γεμάτα σκόνη όμως κάτι οικείο υπάρχει στην ατμόσφαιρα και σιγά σιγά ο φόβος εξανεμίζεται.  Στο κέντρο του δωματίου κάτι που μοιάζει με ποδήλατο όμως είναι περίεργα κατασκευασμένο.  Είναι τοποθετημένο με τις ρόδες προς τα πάνω σαν κάποιος να το άφησε έτσι για να το επισκευάσει.  Ανάμεσα στις ακτίνες του σφηνωμένοι δίσκοι από τραγουδιστές και συγκροτήματα του 70 και του 80.   Βλέπω τον αγαπημένο μου και χωρίς δεύτερη σκέψη τον τραβάω προσεχτικά προς το μέρος μου.  Ανοίγω τη συσκευασία του και από μέσα πέφτουν γράμματα.  Ανοίγω κι άλλους και το πάτωμα γεμίζει από γράμματα.  Καθόμαστε κάτω και αρχίζω να διαβάζω μερικά.  Καθένα από αυτά και μια αγάπη που έκανε τον κύκλο της, μεσουράνησε και έσβησε μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού.  Παραλήπτης όλων ένας διάσημος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής αλλά και μπον βιβέρ που πέθανε κάπου στα μέσα του 80.  Τα μαζεύω ευλαβικά και τα πηγαίνω στο δωμάτιο μου.  Πρέπει να κοιμηθεί το παιδί πριν ασχοληθώ μαζί τους.
Έχει βραδιάσει, η μικρή κοιμάται από ώρα  και γω γυρίζω ακόμη ένα γύρω το σπίτι κάνοντας λίστες με τις εργασίες και τις επισκευές που πρέπει να γίνουν.  Σε κάθε μου βήμα όμως, ένα πράγμα υπερκαλύπτει τις σκέψεις μου...  εκείνα τα γράμματα.  Βάζω ένα ποτήρι κρασί και κάθομαι στο κρεβάτι κοιτώντας να τα βάλω σε μια χρονολογική σειρά.  Τα ρουφάω σχεδόν με βουλιμία.  Κάθενα και ένα ταξίδι στο παρεθλόν με μια μηχανή του χρόνου λίγο πειραγμένη.  Σε μια παράγραφο σταματώ.  Τα λόγια από το αγαπημένο μου τραγούδι... Μια γυναίκα που τα ψιθύρισε πάνω από αυτό το χαρτί, λέγοντας απλά ότι ... I did it my way...
Και τότε άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή του.  Καθόταν δίπλα μου στο κρεβάτι.  Με τον ίδιο τρόπο όπως και γω, κρατώντας ένα ποτήρι κρασί από το δικό μου.  Ζαλίστηκα.  Ανατρίχιασα.  Όμως παραδόξως πως... δεν φοβήθηκα...
και έτσι μας βρήκε το ξημέρωμα να ακούμε μουσική και να μου διαβάζει τα γράμματα... τα γράμματα που του είχαν στείλει εκείνες που πέρασαν και άφησαν το σημάδι τους στη ζωή του.  Εκείνες που λάτρεψε.  Την κάθεμια για ένα ξεχωριστό λόγο.  Μου μίλησε για τις φορές που τις πλήγωσε αλλά και για τις πληγές που δεν πρόλαβαν να κλείσουν και λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, άκουσα τη φωνή μου να τον ρωτάει... "Υστερα από αυτό συνέχισες;"  Μου χαμογέλασε, χάιδεψε τα μαλλιά μου και γαλήνια απάντησε " Φυσικά!"  "Είναι στο πετσί μας ποτισμένο να συνεχίζουμε εκεί που η ζωή φαντάζει μονόδρομος και η ελπίδα μια ακόμη ψευδαίσθηση."



Πριν από καιρό κάποιος με ρώτησε αν το πλάσμα που ζει στη σκιά του φεγγαριού είναι η θηλυκή ή η αρσενική ταυτότητα μου.  Σήμερα ξέρω την απάντηση και χαίρομαι που η πλευρά που με έκανε να χάσω την πίστη και την ελπίδα μου είναι αυτή που μέσα μου κρύβει ακόμη την τρυφερότητα, την πίστη και την ελπίδα.  Είναι ο Άνιμους και είναι το άλλο μου μισό.  Είναι ευαίσθητος και ονειροπόλος... και είναι ο άντρας που με ολοκληρώνει.