Απόψε είναι το τελευταίο βράδυ σε τούτο το μπαλκόνι.  Απόψε γεμίζω οχι μόνο τις βαλίτσες μου αλλά και τις μπαταρίες μου για ένα καινούργιο ξεκίνημα.  Αύριο θα κλείσω την πόρτα σε 14 χρόνια κοινής συμβίωσης και θα ανοίξω μια άλλη που ακόμη δεν ξέρω τι θα κρύβει από πίσω.
Για λίγες μέρες και μέχρι να γίνει η μεταφορά του τηλεφώνου δεν θα έχω πρόσβαση στο ίντερνετ και στις σελίδες σας (εκτός κι αν βρεθεί κανένας καλός γείτονας να με συνδράμει με την ξεκλείδωτη γραμμή του).
Μέχρι να έχω ξανά δική μου σύνδεση, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω τον καθένα ξεχωριστά για τις στιγμές που έχουμε μοιραστεί.  Για τα γέλια και τα δάκρυα μας, για τους προβληματισμούς και τις αγωνίες μας.
Μα περισσότερο απόψε, θα ήθελα να ευχαριστήσω δυο φιλαράκια που βρίσκονται δίπλα μου μερα νύχτα και που πριν λιγο καιρό, μου έκαναν δώρο αυτό το λαπιτόπι για να γεμίζω τις οθόνες τους με τις ακατάστατες σκέψεις μου (ωωω ναι, είναι μαζόχες τα φιλαράκια μου).  Το μεγαλύτερο δώρο τους βέβαια δεν είναι αυτό αλλά η φιλία τους και αισθάνομαι τυχερή που τους έχω στη ζωή μου.  Γιάννη και Χριστιάννα σας ευχαριστώ και είναι τιμή μου που σας γνώρισα.
Θα ήταν άδικο να πω οτι μόνο αυτοί οι δυο βρίσκονται πραγματικοί φίλοι όμως απόψε είναι η ώρα να μιλήσω μόνο γι αυτούς.
Μια καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους και εις το επανειδείν.  Να περνάτε όμορφα οπου κι αν βρίσκετστε, παρέα με τους αγαπημένους σας.

 

“Ακούω στο ράδιο σιγανά, τραγούδι που μιλά, για όσα εμείς δε λέμε ανοιχτά…”  Εγώ και ο εαυτός μου απόψε πρέπει να μιλήσουν για όσα τις υπόλοιπες 364 μέρες ξεχνάμε.  “Μοιάζει το να μαστε μαζί, απάτητη κορφή και ποιος μπορεί ν αντέξει ν’ ανεβεί…”  Κάθε κορυφή είναι και μια επιθυμία που μόλις πραγματοποιηθεί το ανικανοποίητο ξαναχτυπά και μας χτυπά αλύπητα… να μην ησυχάζουμε ποτέ, κανείς από τους δυο μας.  Η πίστη γίνεται βούληση και η κορυφή το όλον … μόνο που το τίποτα μας περιμένει κάθε φορά εκεί… γιατί να είναι τόσο δύσκολο να γαληνέψει η ψυχή και το πνεύμα ταυτόχρονα;

‘Εδώ είναι το λάθος σου μα εδώ και το σωστό, ρούχο κλεμμένο σ΄ έχω απάνω μου καιρό, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό..,”  Κρύψου να μη σε δω και σ αγαπήσω εαυτέ μου…  “Εδώ δε φεύγεις εύκολα από κάτι αληθινό, ούτε απ΄το ψέμα που έχω ανάγκη να σου πω, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό…”  Βγαίνω και τα φυλάω πάλι εγώ…

“Μέρες περνώ και δεν περνώ, το στόμα μου στεγνό και ίσως απ΄ τη δίψα να πνιγώ.  Κοίτα στη χούφτα σου χωρώ
με πίνεις πριν σε πιω, ένα θαύμα αξίζω πια κι εγώ…”

Αρκετά με τους στίχους του τραγουδιού που μόλις άκουσα στο ράδιο.  Αρκετά το κρυφτό με τον εαυτό μου… απόψε μου υπαγορεύουν καρδιά και λογική μαζί και … νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να σκάσει… τα χέρια μου να παίρνουν φωτιά και …τα έντερα μου να διπλώνονται σε κάθε λέξη.

Ήμουν ακόμη στη θάλασσα όταν ένιωσα ένα ζεστό άγγιγμα στην πλάτη, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος… αποκαμωμένη από την κούραση της μέρας… Είχα γυρίσει την πλάτη στη θάλασσα και πάλευα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά πάνω απ ένα βιβλίο όταν το ένιωσα.  Γύρισα το κεφάλι και ήξερα ότι δεν ήταν ανθρώπινο άγγιγμα… ήταν η πλάση που μου φώναζε να μην της γυρίζω την πλάτη.  Γύρισα το κεφάλι και τον κοίταξα κατάματα…. και τότε είδα όλους όσους είχαν απομείνει στην παραλία να γυρίζουν προς το ίδιο μέρος … κάτι σαν την ταινία “Η πόλη των αγγέλων”.  Μαγεμένοι όλοι κοιτάζαμε τις πορτοκαλί και μωβ ανταύγειες που σκορπούσε σε ουρανό και θάλασσα… και όλοι μαζί νιώσαμε τη ζεστή αγκαλιά του.  Βαθιά εισπνοή, κράτημα της αναπνοής όσο αντέξω και μετά εκπνοή… 5 φορές συνεχόμενα… και μετά το μόνο που άκουγα ήταν οι παλμοί της καρδιάς μου και οι παρορμητικές σκέψεις μου που έψαχναν να μπουν σε τάξη και να χωρέσουν στην τελειότητα της στιγμής.

Εκείνη τη στιγμή, 34 σκέψεις ταξίδεψαν πάνω στο χρυσαφένιο μονοπάτι που άφηναν οι τελευταίες αχτίνες του πάνω στο νερό.  34 σκέψεις που με βούλιαζαν στο νερό για να ξαναγεννηθώ καθαρή.  Όταν ξαναβγήκα στην επιφάνεια ήξερα τι έπρεπε να κάνω… και τώρα αυτό το κάτι με σπρώχνει να μοιραστώ μαζί σου, νυχτερινέ μου επισκέπτη, τις πιο έντονες από αυτές.  Τις υπόλοιπες θα τις κρατήσω για μένα…  Αν συμφωνείς ή όχι λίγο με νοιάζει γιατί μου φτάνει που μιλάνε στην ψυχή μου.

• Θάλασσα η σκέψη και ο λόγος και γω θέλω να τα ταξιδέψω… τι κι αν οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά;  Χαλασμένη πυξίδα η καρδιά μου, υπακούει μόνο στην τρελή λογική της.
• Αν χαθώ σε κάποιο μαχαλά, φάρος δυνατός η δίψα για ζωή… θα μου δείξει νέα λιμάνια, νέους μαχαλάδες να διαβώ.
• Μισάνθρωπος δεν θα γενώ, γιατί ο σπόρος της αγάπης Του με έχει ποτίσει.
• Αναπνέω και ρουφάω τη δύναμη της Δημιουργίας Του.  Αναπνέω και ρουφάω με όλη μου τη δύναμη τη στιγμή.
• Πεισμώνω και δυναμώνω όταν η ανασφάλεια μου χτυπάει την πόρτα.  Είμαι ικανή γιατί έχω τη βούληση να ζήσω.
• Δίνω αγάπη όταν δεν μου ζητηθεί γιατί αυτή με γέννησε.
• Γιορτάζω τον έρωτα, το χορό, τη μουσική, τη φύση, τη φιλία.  Γιορτάζω τη θηλυκή πλευρά  μου.
• Έχω εμένα και κάτι που η αγάπη δημιούργησε… μια νέα ζωή… ακόμη κι αν η αγάπη άλλαξε μορφή, το πρόσωπο της θα μου δείχνει πάντα ότι έχω τη δύναμη να την ξαναβρώ.
• Κύκλοι ανολοκλήρωτοι θα κλείσουν γιατί η ζωή πρέπει να προχωράει χωρίς τροχοπέδες.
• Στο όνειρο και το φιλί θα βυθιστώ γιατί εκεί κρύβεται η σιωπή.

34 σκέψεις μια όχι και τόσο συνηθισμένης μέρας τελικά…  Καλημέρα εαυτέ μου.

May I be excused for not telling the truth? wtf… still in pain, after all… my heart whispers “stay”, but my mind screems “go away”… so you left…

Πέρα από το προηγούμενο παραλήρημα, νυχτερινέ μου επισκέπτη, καλησπέρα.  Άλλο ένα βράδυ ξεκινάει με τη μουσική να ξεχειλίζει πρώτα από την καρδιά και μετά από τα ηχεία μου.  Ωωω ναι, το χω καβαλήσει το καλάμι θα πεις καλέ μου e- νομίζω ότι κάνω εκπομπή και συ με ακούς από τα ερτζιανά και όχι από τα ηλεκτρονικά κυκλώματα του νετ.  Απόψε όμως έτσι μου βγαίνει, γι αυτό παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και όποιος με αντέξει.

Απόψε θα σου πω για την εβδομάδα που πέρασε και πίσω να μην ξαναρθεί… γιατί πως αλλιώς θα πειστώ οτι τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμη;  Και το χρειάζομαι Θεέ μου πόσο!!!!

Μια μετακόμιση θα κάνω από το σπίτι το (όχι και τόσο) παλιό… που λέει και το άσμα.  Πάλι μετακόμιση; Μα δε βαρέθηκες; Πότε θα βάλεις κώλο σ ένα μέρος; Όχι καλοί μου, δεν με πήρε ο καιρός των τσιγγάνων και βάλθηκα ν ακολουθήσω το καραβάνι για καινούργιους προορισμούς και πατρίδες.  Μετακομίζω γιατί… ωωω ναι… μέσα σ έξι μήνες, ήρθα εδώ για μια καινούργια αρχή και η αρχή αυτή μετατράπηκε σε τέλος.  Τέλος λοιπόν στο συναισθηματικό αδιέξοδο και φτου κι απ την αρχή στο δρόμο που χάραξε… το ακαταλόγιστο…

Είμαι κουρασμένη, μην με παρεξηγείς.  Μέσα σε 7 μήνες τα μαζεύω για δεύτερη φορά.  Στην ίδια πόλη αλλά … μόνη… και φοβάμαι… γιατί όλοι περιμένουν την αποτυχία.   Κανείς δεν ρωτάει πως νιώθω… παρά πως θα τα βγάλω πέρα οικονομικά.  Money makes the world go round… οπότε τι επιλογές έχω για να μην τους επιβεβαιώσω;  Ή να κάνω 2-3 δουλειές και να μην βλέπω καθόλου το παιδί… ή να το ρίξω στις βίζιτες (επιλεκτικά βρε αδελφέ) που χουν και καλά λεφτά… είδομεν…

Ύστερα, την εβδομάδα που μόλις τελείωσε, είχα κακά συναπαντήματα.  Πρώτα και κύρια με … κακά δαιμόνια… μόνο που δεν ήταν δικά μου και με κατατρόμαξαν εκεί προς τα ξημερώματα της Τρίτης.  Ναι μα το σταυρό που σου κάνω… τα πιστεύω δεν τα πιστεύω… ήταν εκεί και με παρακολουθούσαν… Έκανα το σταυρό μου μερικές φορές, είπα και τα πατερημα μου και κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος.

Έκτος όμως από τα μεταφυσικά δαιμόνια, μου κουβαλήθηκε και ένα ακόμη … με σάρκα και οστά… και πιο επικίνδυνο από τα άλλα.  Γιατί τα άλλα τα ξέρεις ότι είναι επιβλαβή… αυτό; Όλο είσαι με την αμφιβολία… βρε μήπως και κάνω λάθος και το παρεξηγώ το καημένο;  Πόσες προσευχές έκανα και πόσες φορές ζήτησα φώτιση και δύναμη για να ξεπεράσω τους σκοπέλους και τις τρικλοποδιές του, ούτε οι μοναχοί στο Άγιο Όρος!  Δεν ξέρω αν ήταν οι προσευχές ή το στενό μαρκάρισμα – πλύση εγκεφάλου δυο καλών φίλων… πάντως τον άφησα να φύγει αυτόν τον δαίμονα και είμαι πολύ περήφανη που το κατάφερα (πονάει γμτ… παράλογο;;; )

Τι άλλο είχε η εβδομάδα που πέρασε;  Πολλά κρύα μπάνια στη μπανιέρα, πολλή αυτοσυγκέντρωση (η προσπάθεια μετράει), ασκήσεις ηρεμίας με ή χωρίς μπυρόνια… άπειρες ώρες στο τηλέφωνο με αναλύσεις επί των αναλύσεων… μια φεγγαράδα  στη θάλασσα παρέα με τη μοναξιά μου και δυο χαλασμένα λάστιχα!  Αρκετά γεμάτη νομίζω… παράπονο δεν έχω.

Απόψε, κάνοντας απογραφή των ημερών που πέρασαν, αποφάσισα να ανανεώσω και τη λίστα μου με τη μουσική των Roxette για δυο λόγους.  Ο πρώτος… crash boom bang… και ο δεύτερος… γιατί ξέρω ότι είναι το αγαπημένο συγκρότημα ενός καλού (έστω εξ αποστάσεως) φίλου.

Άντε, καλό μας βράδυ και πάμε γι άλλα… πιο ωραία πιο μεγάλα.

 

 

Είναι στιγμές που ακόμη μέσα στο πιο πολύβουο πλήθος, αρκεί να κλείσεις τα μάτια και να αφουγκραστείς τη φωνή της ψυχής σου.  Κλείνεις τα μάτια, αφήνεις τις υπόλοιπες αισθήσεις να σε πλημμυρίσουν κι οταν οι παλμοί σου φτάσουν στο απόγειο τότε όλα μαγικά παύουν να υπάρχουν και ακούς μόνο την ανάσα σου, τη σκέψη σου την πιο καθάρια και τη φωτιά που σιγοκαίει στα πρωτογενή αισθήματα.

Αφέθηκα… πλημμύρισα… και όταν ξαναγύρισα στο τώρα, είδα μια φλεγόμενη ερημιά… και θυμήθηκα ένα τραγούδι. 

Απόψε θα κλείσω ξανά τα μάτια και θα αναμετρηθώ μαζί της… είναι ώρα να πάψει να καίει μάταια… είναι ώρα να αποκτήσει σάρκα και οστά… υπόσταση, αρχή και τέλος… κι αν στο τέλος καώ, το ταξίδι θα ξεκινήσει με κάθαρση και λεύτερη η ψυχή μου θα ξαναγεννηθεί… τ’ ακούς;

 

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
γεννιέσαι μέσα μου κι απ’ ό,τι ζω θερίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
πόσα ταξίδια πια και έρωτες για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
ξέρεις πως θα καείς αν με φωτιά μ’ αγγίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
τι σε χορταίνει πια, τι είναι αρκετό για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

 

 

Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ γιατί πως να το κάνουμε; Βράδυ είναι και εύκολο είναι να περάσω τις λάσπες και τα σκ@τ@ για ασφαλτοστρωμένο δρομάκι και δεν λέει να γεμίσω τα τακουνάκια μου με βρωμιές;  Λέει; Δεν….

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αν και πέρασε το γέμισμα σου και είσαι σε λείψη, μη μου κολλάς πολύ γιατί έχω μπαφιάσει.  Μην με αγχώνεις σου λέω… άνθρωπος είμαι και όχι ρομποτάκι.  Εντολές προεγκατεστημένες  εύκολα μπλοκάρουν στην εμφάνιση ενός δελεαστικού ιου/υιού (οχι των χοίρων πάντως).

Φεγγαράκι μου λαμπρό, θα είμαι trendy αν αρχίσω τους μπάφους και το pro;  Ενα κάμπριο διθέσιο θα με σώσει;  Και για που να το κόψω;  Θάλασσα ή βουνό; 

Φεγγαράκι  μου λαμπρό, όταν δεν έχω τι να κάνω, είναι κόσμιο και πρέπον για μια ξανθιά να μπινελικώνει;  Κι αν ναι, κατα που ν’ αρχίσω;  Δεξιά; Αριστερά; Πάνω; Κάτω; Το στραβωμένο πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη; 

Φεγγαράκι μου λαμπρό, δώσε μου φώτιση και υπομονή να αντέξω τις κακοτοπιές της βραδιάς… είναι πολλές πανάθεμα τες και ώρες ώρες… μπαφιάζω… στο είπα νομίζω… που θα βρω αναπληρωματικό (μυαλό) είναι το θέμα… γι αυτό και τόση ώρα σε λιβανίζω μπας και δείξεις το δρόμο και το σωστό e-shop.

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αρκετά σε ζάλισα… ώρα για… pro… και ο Θεός βοηθός.

Καλησπέρα είπα;

Ζω και αναπνέω στιγμές απειροελάχιστες μέσα στο απέραντο του σύμπαντος.  Ρουφάω τον ήλιο και την αλμύρα από μια θάλασσα που δεν μου ανήκει κι όμως…  σαν βασιλιάς και κλειδοκράτορας αφήνομαι να παρασυρθώ από την ψευδαίσθηση ότι όλος ο κόσμος μου ανήκει και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με απομακρύνει από το θρόνο μου.

Πλησιάζει η πανσέληνος, η μεγαλύτερη.  Γιορτάζω την ολοκλήρωση μέσα από τον αέναο κύκλο της σελήνης.  Γιορτάζω αυτό το μήνα της φωτιάς και τη νιώθω να σιγοκαίει στο βάθος περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αφεθώ στο παρανάλωμα της.  

Κύκλοι… αδιάκοπη ροή στιγμών και ανθρώπων.  Απόψε έκλεισα έναν και άνοιξα έναν καινούργιο, υπό την μουσική υπόκρουση της Sade.  Άραγε να είναι τυχαίο οτι η νέγρικη μελαγχολική φωνή της ήρθε να με στοιχειώσει τη στιγμή που ένα φάντασμα από το κοντινό παρελθόν αποφάσισε απόψε να μην με αφήσει μόνη με τη σελήνη;

Ξεφυλλίζω τις σκέψεις μου πριν 2 χρόνια περίπου και αναζητώ εκεί το λόγο που αφήνω τα φαντάσματα να μπαινοβγαίνουν στην ψυχή μου.  Απάντηση δεν πήρα όμως… ανέσυρα τον πρόλογο που απόψε θα γίνει επίλογος και επικήδειος και που θα ξορκίσει τη σκιά και θα την κάνει γλυκιά ανάμνηση.

Ίσως κάποιος/οι να έχετε ήδη βρει κάπου παλιότερα αυτή την καταχώρηση όμως απόψε θα την αναδημοσιεύσω για να σταματήσει να με στοιχειώνει… πολύ απλά γιατί απόψε η σκιά απέκτησε φωνή και σάρκα…τόσο κοντά… τόσο μακριά.

Αυτό το message in a bottle απόψε βρήκε τον παραλήπτη του και γι αυτό έρχεται ξανά στην οθόνη μου.  Καθισμένη ξανά στο μπαλκόνι μου θα στάξω μερικές σταγόνες κρασιού πάνω στην καύτρα από το τσιγάρο για να σβήσουν όλα μαζι μ αυτό.

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα να σας καληνυχτίσω και πάλι και να πω καλημέρα στην Ηώ που δεν θ αργήσει να με βρει να την περιμένω.

You're not the man who gave me everything
I've ever wanted
You're not the man
Who stepped inside my life
And haunted every, every day
You're not the man
Who said he'd never leave
Couldn't breathe
And could not sleep without me
That was someone who you left behind
A long time ago
You're not the man
Who would bleed for me
Never shed a tear
You're not the one
Said he'd always be near
You're not the man
Who threw me a lifeline
And you're not the man
I am so proud to call mine
And you're not the one
Who said he'd never leave
The one who made me believe in me
That was someone who could do no wrong
But you lost him
You're not the man
Who would bleed for me
But never shed a tear
You're not the one
Who said he'd always, always, always be here
Said he'd always, always be near
But don't get me wrong
Although it seems sad
It's not all bad
You see
I'm not the little girl I used to be
You're not the man
Not the one
Who said he'd always, always, always be near
He was everything you see
He made me believe in me
Said he'd always, always, always be here

 

 

15 Σεπτεμβρίου 2007- message in a bottle

Στην απέναντι πολυκατοικία μια παρέα, συντροφιά με μια κιθάρα, τραγουδάει «βράδυ Σαββάτου και συ ‘σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι και τι να λες….». Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά ήρθες εσύ στο μυαλό μου. Τι να κάνει άραγε απόψε; Σε τι ερωτικά παιχνίδια έχει αφεθεί; Μετά ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάω τις φωτογραφίες που μου έστειλες. Προσπαθώ να τις δω αποστασιοποιημένα και να μην επιτρέψω τον εαυτό μου να μπει στο τριπάκι να σε σκεφτεί ερωτικά. Μάταια όμως… Σκέφτομαι όλα τα «παιχνίδια» που έχουμε κάνει τις τελευταίες μέρες και αυτά που θα κάνουμε αν καταφέρουμε να το συνεχίσουμε χωρίς να ξενερώσουμε (γιατί για να πω την αλήθεια έχω την τάση να αναλύω τόσο πολύ τα πράγματα και τις σκέψεις μου που άλλες φορές καταλήγω να ξενερώνω και άλλες φορές κάνω τον άλλον να ξενερώσει). Σκέφτομαι, λοιπόν όλα αυτά (ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να φέρω τη μορφή σου στο μυαλό μου) και αμέσως νιώθω να … και να δω τι θα κάνω απόψε στην κατάσταση που είμαι…

Νομίζω στο είπα και τις προάλλες… σε ζηλεύω που μπορείς να ζεις με αυτόν τον έντονο τρόπο τη ζωή σου. Νομίζω ότι ζεις την ζωή που δεν έζησα.

Ακόμη λοιπόν και έτσι, μέσα από τις ιστορίες που φτιάχνουμε και που με κάνεις να τα ζω και γω… χαίρομαι που σε γνώρισα και που ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικτυακή σχέση… αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και να 'σαι και φυσικά να περνάς ακόμη καλύτερα μέσα σε όποια/ες αγκαλιά/ές και να 'σαι…