Συνήθως την άνοιξη μας δημιουργείται η ανάγκη να (ξε)καθαρίσουμε τα έσω μας και το χώρο γύρω μας για να ανανεωθούμε μαζί με τη φύση.

Κοίτα να δεις που εμένα με έπιασε μες το φθινόπωρο και τρέχω και δε φτάνω.

Ξεκίνησα με το τσιγάρο... πάω καλά νομίζω... Θέλει χρόνο άλλα που θα πάει; θα καθαρίσω τα πνευμόνια μου απο τη μαυρίλα...

ααα να μην ξεχάσω να φτιάξω μια λίστα με τις "δουλειές" που πρέπει να γίνουν... λοιπον...:

• να κάνω γενική καθαριότητα, στη σκέψη και στην καρδιά μου... έχω αφήσει πολλή σαβούρα τελευταία και μου πιάνει το χώρο αδικαιολόγητα...

• να πλύνω τα θέλω μου για να ξεκαθαρίσουν απο τα πρέπει που έχω στριμώξει πάνω τους...

• να σιδερώσω τον πληγωμένο εγωισμό μου (ίσως έτσι φύγουν και μερικές ρυτίδες που μου έχουν κατσικωθεί στο πρόσωπο και μου προσθέτουν χρόνια)...

• να ράψω όσες πληγές ματώνουν ακόμη ...

• να βγάλω τα μεταξωτά και ας φυσάει...

• να βρω που έχω καταχωνιάσει όνειρα, ελπίδες και χαμόγελα και να στολίσω το σπίτι με αυτά

• πρέπει να προλάβω να μαγειρέψω και για τους φίλους μου, να φέρω το καλό το κρασί απο το χωριό (μήπως δεν είναι "ειδική περίσταση" όταν δέχεσαι φίλους της καρδιάς;)

χμμμ αυτά για αρχή καλά μου φαίνονται, θα αφήσω λίγο χώρο μήπως ξέχασα κάτι....

Με περιμένει πολύ δουλειά αυτό το φθινόπωρο και δεν πρέπει να χρονοτριβώ... ο χειμώνας που θα ρθει πρέπει να με βρει έτοιμη... για όλα!!!

Έχεις κολλήσει το πρόσωπο στο τζάμι, το βλέμμα σου στο άπειρο όμως δεν κοιτάς πουθενά.  Αφήνεις την ανάσα σου να λερώνει το τζάμι και κάνεις σχήματα πάνω σ αυτό.  Φέρνεις το βλέμμα στο δάκτυλο σου και τότε ... επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.  Κοιτάς το ρολόι, αδιάφορα που κυλάνε οι δείκτες.  Ξανά έξω, προς τον Υμητό.  Τα φώτα μαγνητίζουν το βλέμμα... και αναρωτιέσαι, γιατί το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι ένα τσιγάρο;  Έχεις πετάξει το πακέτο και το μόνο που υπάρχει σε κάποιο συρτάρι πεταμένο είναι ξερός καπνός και μερικά χαρτάκια.  Προσπαθείς να στρίψεις όμως μάταια... και η απογοήτευση μεγαλύτερη.  Κάνεις μια με τα χέρια και τα πετάς όλα στο νεροχύτη.

Πόσες ώρες έχεις μείνει εκεί όρθια; έχεις στοιχιώσει μπροστά σ αυτό το παράθυρο... και σ αυτον το νεροχύτι... αναλογίζεσαι πόσες ώρες περνάς κάθε μέρα εκεί μπροστά.  Νομίζεις ότι τα πόδια σου έχουν ριζώσει σε μια διάσταση, σε μια πράξη... τόσο που ακόμη και για να σκεφτείς, να ονειροπολήσεις, πάλι στο ίδιο σημείο καταλήγεις... μπροστά απο το νεροχύτη!!!

Θες να βάλεις μουσική, αλλά το ροχαλητό που έρχεται απο το βάθος του υπνοδωματίου σου σε κάνει να το ξανασκέφτεσαι και να το απορρίπτεις...  Όμως πάλι, μήπως τα ακουστικά θα σε σώσουν για λίγο απο το θόρυβο;

"Dream on" με ακουστικά γίνεται; Θες να βάλεις τη μουσική στο φουλ και να φωνάξεις σε όλους ότι ζεις ακόμη και θες να ονειρευτείς... γιατί να είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν; δεν ενοχλούν ποτέ κανέναν... κι αν κάνουν σε κάποιο κακό αυτός ο κάποιος είσαι εσυ... δικαίωμα σου να σε πονά, να σε πληγώνεις και να ματώνεις... να ρίχνεις δάκρυα στις πληγές σου και να σκουπίζεις το αίμα με αυτό.

Θολές εικόνες, πρόσωπα, στιγμές που έζησες και που θα ζήσεις ανακατεύονται με τους ήχους των τραγουδιών.  Όλα εκεί, στο ίδιο σημείο... μπροστά στο νεροχύτη... τυλίγεις τα χέρια γύρω σου σαν να κρυώνεις, όμως ξέρεις ότι άλλα χέρια θα ήθελες να ήταν τώρα στη θέση αυτή...

Πόσο θ' αργήσει τούτο το πρωί να ξημερώσει...

Μόλις μου ήρθε αυτό το μηνυματάκι... και επειδή είμαι πολλές ώρες μπροστά σε έναν Η/Υ αναρωτήθηκα σε ποια κατηγορία να ανήκω άραγε... άκρη δεν έβγαλα... τα σχόλια δικά σας!! 

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!!!!!!!!!! 

Γυναίκα INTERNET: γυναίκα με αργή και δύσκολη πρόσβαση.
Γυναίκα SERVER: γυναίκα πάντα απασχολημένη όταν τη χρειάζεσαι.
Γυναίκα WINDOWS: όλοι παραδέχονται ότι δεν λειτουργεί καλά αλλά δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτή.
Γυναίκα D.O.S.: όλοι την έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά, αλλά κανείς δεν την θέλει πια.
Γυναίκα E-MAIL: τα 9 στα 10 από αυτά που σου λέει, είναι εντελώς άχρηστα.
Γυναίκα SCREENSAVER: αν και δε χρησιμεύει σε τίποτα, είναι διασκεδαστική.
Γυναίκα HARD-DISK: θυμάται τα πάντα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Γυναίκα MOUSE: λειτουργεί μόνο αν τη χτυπάς και την κακομεταχειρίζεσαι.
Γυναίκα PASSWORD: νομίζεις πως είσαι ο μόνος που τη γνωρίζει, παρ όλο που την γνωρίζει κι ο άλλος μισός πληθυσμός.
Γυναίκα VIRUS: γνωστή και ως σύζυγος, έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, εγκαθίσταται και καταναλώνει όλα τα αποθέματα. Αν επιχειρήσεις να την απεγκαταστήσεις, αναγκαστικά θα χάσεις κάποια αρχεία, αν δεν προσπαθήσεις θα χάσεις τα πάντα...

... δεν μου συμβαίνει συχνά να ειρωνεύομαι άλλους, τον εαυτό μου πάλι συνεχώς αλλά αυτό λένε ότι είναι δείγμα ανθρώπου με χιούμορ (έτσι με βολεύει μάλλον) .

Εδώ και αρκετή ώρα όμως μου γεννήθηκε έντονα η επιθυμία αν κάνω μια ειρωνική καταχώρηση για κάτι που είδα σε άλλο χώρο και που ήταν άλλη μια κακόγουστη αντιγραφή απο κάποιον/α που δεν έχει να επιδείξει κάτι άξιο λόγου... ευχαριστώ!!!!

Επειδή όμως μόλις πριν λίγο είπα σε φίλο να μην ασχολείται με ανούσια πράγματα, θα αρκεστώ σ αυτό εδώ το σχόλιο έτσι για να μου φύγει το άχτι... 

Που πας ρε Καραμήτρο??? (Θεέ μου μάζεψε τη γλώσσα μου και τα δάχτυλα μου να μην πουν περισσότερα...  όχι απο φόβο μήπως τσαλακώσω την όψη μου... όχι... αλλά θα αρχίσει μετά το ειπες ξείπες και με ξενερώνεια αφάνταστα όλο αυτό το σκηνικό).

Ουφ τα είπα και ξαλάφρωσα και σχόλια δεν περιμένω γιατί πραγματικά δεν αξίζει να ασχοληθούμε... απλά ήθελα να το βγάλω απο μέσα μου... και "Ο Νοών Νοείτω" που λέει και μια ψυχή

Μια καλημέρα σε όλους  (βιντεάκι ακόμη δεν έμαθα να βαζω στο χώρο μου... που θα πάει;;; θα τη βάψω την ανταύγεια μήπως και έρθω στα ίσα μου...

Παρά τον ανάδρομο Ερμή (όπως πληροφορήθηκα σήμερα από έγκυρο χώρο εδώ στο space) σήμερα έχω απίστευτη διάθεση για πείραγμα...  (αυτός ο παλιμπαιδισμός μου με σώζει την κατάλληλη στιγμή!!!!!!!!!!!)

Θα σας δημοσιοποίησω λοιπόν ένα καταπληκτικό μήνυμα που έλαβα από μια φίλη και που απεγνωσμένα ψάχνει να βρεί αυτόν που έχει στοιχειώσει τις φαντασιώσεις της!!! Ελπίζω να φτιάξει λίγο και τη δική σας μέρα ή τουλάχιστον να σας κάνει να χαμογελάσετε!!

Μια καλημέρα σε όλους!!!

Πότε θα καταλάβω τον εαυτό μου; Πότε θα συνυπάρξω ειρηνικά μαζί του; Πότε θα ξεμπερδέψω το κουβάρι που έχω στο μυαλό μου;

Κάποιος μου είπε χθες οτι μάλλον δεν έχω ωριμάσει ακόμη επειδή μου λείπει απελπιστικά το σχολείο (ναι το ξέρω δεν ειμαι 15  πια...)... κάποιος...

Κάπου υπάρχει αυτό που θα με συμπληρώσει και θα με ολοκληρώσει σαν προσωπικότητα... κάπου...

Κάποτε θα μάθω να διεκδικώ αυτό που θέλω, να πραγματώνω τις επιθυμίες μου... κάποτε...

Μέχρι τότε θα παλεύω σαν τη γάτα και θα γραπώνω τα νύχια μου στο κουβάρι που έχω στο μυαλό μου μπας και κάποια στιγμή βρω την άκρη του...

Νιώθω οργή, ζήλεια, πόνο, θλίψη...

Νιώθω χαρά, θέληση για ζωή, για δημιουργία, για έρωτα, για λάθη, για πάθη...

Αφήνω μια χαραμάδα ανοιχτή για να μπει το φως το δικό σου, όμως σε λίγο θα ξημερώσει και συ θα αφήνεις το άρωμα σου σε δανεικά σεντόνια.

Αστραπιαία περνάει απο το μυαλό μου να την κλείσω τη ρημαδοπόρτα και να καταπιώ τα κλειδιά για να μην υπάρξει περίπτωση να φτιάξεις αντικλείδι... όμως... η σκέψη οτι πιθανόν να μη το καταλάβεις καθόλου ή να σε αφήσει αδιάφορο αυτή μου η κίνηση με αποσυντονίζει και ξαναφήνω τα κλειδιά στο πάσο της κουζίνας για να τα βρεις οταν γυρίσεις.

Νιώθω σαν το ποντίκι που βλέπει να του κουνάνε τη φάκα με το τυρί μπροστά του και οχι μόνο δεν φεύγει αλλά περιμένει με ανοιχτό το στόμα να πέσει μέσα.

Απόψε μη με πιέσεις άλλο, δώσε μου λίγη ηρεμία για να αντέξω την αυριανή μέρα... θα στερέψει το αίμα μου πάλι...

Να είναι απο τη ζέστη και την υγρασία; Να είναι απο τις αμέτρητες δουλειές του νοικοκυριού που με περιμένουν γύρω μου να τελειώσω και γω το μόνο που κάνω είναι να τις προσπερνάω λες και θα γίνουν απο μόνες τους; Να είναι που εδώ και μια ώρα το μυαλό μου έχει γεμίσει απο ιταλικούς στίχους τραγουδιών που μου προβάλουν εικόνες και ήχους στο υποσεινήδητο και στο τέλος μου τσακίζουν το νευρικό σύστημα;

Τα λατρεύω τα ιταλικά τραγούδια αλλά συνήθως με γεμίζουν νοσταλγία... μη ρωτάς γιατί, δεν υπάρχει εξήγηση.  Από μικρή ηλικία, ο πατέρας μου θέλησε να με μάθει να ακούω ξένη μουσική και όχι ελληνική.  Έτσι, μέσα στα πρώτα μου ακούσματα και επαφή με το μαγικό κόσμο της μουσικής σημαντικό ρόλο είχαν τα τραγούδια του Franky, των Σκαθαριών, του Βασιλιά, του Domenico Modugno, της Caterina Caselli, των Albano & Romina.... στίχοι όπως Io che non vivo piu d' un ora senza te, come posso stare una vita senza te...

Ξέφυγα πάλι...

Ένα "αχ" μικρό θέλω να αφήσω όχι για να σε ανησυχήσω... ένα "αχ" σαν το στιγμιαί ο φτερούγισμα της καρδιάς... ένα "αχ" και να ανοίξω τα φτερά μου και να φύγω απο τον ουρανό σου.

Είναι στιγμές που δεν μπορώ την ένταση να βγάλω απο το μυαλό, το βλέμμα σου με κατασκοπεύει και νιώθω να με αμφισβητείς συνεχώς.  Τι είπα, τι δεν είπα, τι σκέφτηκα, τι σου κρύβω...

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ακόμη σου κρύβω πράγματα; Κάποτε ήθελα να σου μιλάω για τα πάντα... τώρα σε κοιτώ και μόνο η σιωπή ακούγεται.

Τα χεις βάλει με τον υπολογιστή μου, νομίζεις οτι αυτός κρατάει τα μυστικά μου μακριά απο σένα... πόσο λάθος είσαι...

Θέλω λίγο χώρο για να σκέφτομαι και να μην νιώθω οτι κρίνουν τη σκέψη μου... θέλω λίγο χώρο για να αναπνέω και να μην αισθάνομαι ότι κλέβω τη δική σου...

Έχω δύσκολο δρόμο μπροστά μου και το ξέρεις... θα έπρεπε να είσαι συνοδοιπόρος και όχι ανταγωνιστής και μάλιστα με τάσεις εκδίκησης...

Αποφάσισα λοιπόν να δώσω τέλος στην εξάρτηση μου απο το τσιγάρο.  Η υγεία μου δεν το σηκώνει άλλο...  αν και το είχα κόψει και παλιότερα σήμερα κατέληξα να καπνίζω 1μιση-2 πακέτα την ημέρα.  Τότε είχα ως κίνητρο την υγεία του παιδιού που κυοφορούσα... τώρα πρόκειται για τη δική μου την υγεία αλλά... μάλλον δεν είναι δυνατό το κίνητρο...

Γι αυτό και σκέφτηκα να ζητήσω τη βοήθεια όσων πιθανώς να το έχουν καταφέρει.

Ζητάω λοιπόν να μου πείτε με ποιο τρόπο το αντιμετώπισε ο καθένας σας και την παρότρυνση σας φυσικά για να συνεχίσω και να τα καταφέρω.

Καλή συνέχεια στη μέρα σας.

Να έχετε ένα όμορφο και δημιουργικό απόγευμα.

Φιλάκιααααααααααααα