Create a playlist at MixPod.com

Δεν ξέρω πως να το πω.  Δυσκολεύομαι λιγάκι.  Πάντα δυσκοίλια γαρ, αλλά τώρα είναι κομματάκι πιο δύσκολο απ ότι συνήθως.  Έκλεισα γιατί πιεζόμουν σε πολλά σημεία.  Έκλεισα γιατί ότι και να έγραφα μου έβγαινε θυμός, (κατά)θλίψη, παραλογισμός και σιγά σιγά το έκοβα για να πάρω τον π..λο στο πλησιέστερο ψυχιατρικό ίδρυμα.

Αντί γι αυτό είπα να πάρω αλλιώς τη στροφή για ακόμη μια φορά και να δοκιμάσω τα όρια και τις αντοχές μου σε διαφορετικά νερά (ξέρω δεν ξέρω μπάνιο το βρέξιμο δεν το γλυτώνω).  Μακροβούτι στο μακροβούτι, βρήκα μια ακτή κάπως απάνεμη και χωρίς πολυκοσμία και είπα να αράξω για όσο με αντέξει. 

Για 2 χρόνια και κάτι, αυτός εδώ ο χώρος ήταν για μένα το σπίτι μου το εικονικό που έχτισα με πολύ αϋπνία, τσιγάρο και ενίοτε αλκοόλ.  Ήρθα ανώνυμα να γεμίσω την οθόνη, την πλήξη και τη μοναξιά μου με ακατάστατες σκέψεις και με τον καιρό ανακάλυψα ότι για κάποιο περίεργο και ανεξήγητο λόγο, αυτές βρήκαν ανταπόκριση και αποδοχή από κάτι τυπάκια που μήτε είχα ματαδεί μήτε είχα ματακούσει.  Και πέρασε ο καιρός και τα τυπάκια αυτά έγιναν μέρος της καθημερινότητας μου και πολλά από αυτά φίλοι καρδιακοί.  Όλοι, εικονικοί ή μη με τίμησαν επανειλημμένως με τα σχόλια, την υποστήριξη και το ενδιαφέρον τους για τα μικρά και μεγάλα που μοιραζόμουν μαζί τους.

Όπως όμως όλα σ αυτόν το μάταιο ντουνιά, ο χώρος αυτός έχει αρχή, μέση και τέλος. "Ήρθε το τέλος" λοιπον, που έλεγε και πριν ενα δυο χρόνια μια διαφήμιση.  Να σταματήσω να γράφω βέβαια δεν το βλέπω.  Άμα την πάθει τη ζημιά ο άνθρωπος, δύσκολα βρίσκει γιατρειά.  Από δω και πέρα όμως, οι ακατάστατες σκέψεις μεταμορφώνονται σε μια ουσία … και το όνομα αυτής “angiecillin”. 

angiecillin: ουσία που λειτουργεί ως παυσίπονο, αγχολυτικό, μυοχαλαρωτικό (εκτός από τους μυς του αυχένα) και ενίοτε παρέχει αντιβιοτικές δράσεις στην ανία, την κακοδαιμονία και τη απαισιοδοξία πασών των γυναικών (για τους άντρες δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες λόγω μικρού αριθμού λήψης του δείγματος).  Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για παρενέργειες που δεν έχουν καταγραφεί πλήρως από την παγκόσμια βιβλιογραφία.

Τις παρτίδες με τους χώρους σας δεν τις κόβω.  Όποτε οι περιστάσεις το επιτρέπουν, θα σας επισκέπτομαι και θα αφήνω το κατιτις μου όμως τα ιστολόγια εδώ δεν θα συνεχιστούν. 

Θεωρώ περιττό να αρχίσω τα ευχαριστήρια και τους αποχαιρετισμούς, αρκετά (μελο)δράματα έχω τον τελευταίο καιρό (και σεις το ίδιο φαντάζομαι).  Δεν χρειάζεται ένα παραπάνω.  Νυχτερινέ μου επισκέπτη, αυτή είναι η τελευταία Νυχτερινή Εκπομπή (Ελ την ψώνισα για τα καλά) από τα ραδιοκύματα των spaces.  Σας αφήνω με μια μουσική επιλογή που πολλοί μπορεί να μην γνωρίζεται ή να μην σας ενθουσιάζει όμως εμένα έρχεται να με γεμίσει με ένα τόνο αισιοδοξίας … σαν κάτι να ρχεται για να ξεδιαλύνει λίγο τη μαυρίλα… και όπως λέει η Dolly, I am a rainbow on the smokies!… when you tell me that you love me…

See you around!!!

Take a look at me now cause it’s show time!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη καλώς σε βρήκα και πάλι μέρα μεσημέρι.  Είναι μια ακόμη Νυχτερινή εκπομπή από τα ηλεκτρονικά κύματα των spaces.  Όχι δεν έχασες το μπούσουλα και την ώρα.  Όχι δεν νύχτωσε ακόμη, όμως σήμερα με βρήκε το χάραμα με μια ψιλοίωση που με κράτησε σπίτι μαζί με τη μπουμπού μου, οπότε βρήκα ευκαιρία να τα πούμε νωρίτερα απ ότι συνήθως.

Απογευματινή λοιπόν η σημερινή εκπομπή και το θέμα μας … της Χαλιμάς τα παραμύθια ή αλλιώς πως από ένα τραγούδι του Phil Collins κατέληξα να κάνω συνειρμούς για παραμύθια και παραμυθάδες.

Ακόμη δεν έχει κρυώσει ο καιρός,

η μπαμπού πολυθρονίτσα φαντάζει σύννεφο με θέα του φεγγαριού το φως,

απόψε το βράδυ εκεί να βυθιστείς

σε σκέψεις ακατάστατες κι απόψε να χαθείς.

Και βυθίστηκα και άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει: Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινήσει…

Κάποτε τα παραμύθια μιλούσαν για πρίγκιπες και νεραΐδες, μάγους και ξωτικά, δράκους και γίγαντες και πάντα το τέλος ήταν happy.  Σήμερα το happy έγινε χαπάκι.  Άλλοτε παυσίπονο και άλλοτε αντικαταθλιπτικό.  Μα σήμερα περισσότερο τα παραμύθια μιλάνε για τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους που παλεύουν να ξεπεράσουν τις όποιες αδυναμίες τους μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας και της αυτοπραγμάτωσης.  Άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι όχι.  Άλλοι ξέρουν τον τρόπο και άλλοι πηγαίνουν στα τυφλά.  Μα όποιος μπει σ αυτό το ταξίδι, έχει συντροφιά τη βούληση και αργά ή γρήγορα θα βρει την Ιθάκη του.

My mama said
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
She said love don't come easy
But it's a game of give and take
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
Just give it good time
No matter how long it takes

Τα παραμύθια συνήθως μας τα αφηγείται η μαμά μας, το βράδυ πριν κοιμηθούμε.  Η δική μου πάλι είχε τόσα στο μυαλό της… ούτε και στιχάκια έφτιαχνε.  Καμιά φορά μόνο τραγουδούσε, όταν ήξερε πως δεν θα την άκουγε κανείς.  Τους παραπάνω στίχους όμως τους άκουσα πρώτη φορά από μια παιδική μου φίλη, εκεί στην εφηβεία.  Είχε έρθει για καλοκαίρι στο χωριό και μου έφερε σαν δώρο την τελευταία κασέτα του Phil Collins.  Μέσα στην κασέτα είχε ένα ένθετο με τους στίχους όλων των τραγουδιών, έτσι κατάφερα σιγά σιγά να τα αποστηθίσω και να τα λατρέψω όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τη λυρικότητα του λόγου τους.

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, σκέψου πως τραγούδια και παραμύθια μας αγγίζουν, κάνοντας την καθημερινότητα μας λίγο πιο ξεχωριστή.  Διαβάζεις ένα παραμύθι και από το δίδαγμα του μαθαίνεις πως να γίνεσαι ο πρίγκιπας του δικού σου παραμυθιού.  Ακούς ένα τραγούδι και οι στίχοι του σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε σημαδεύουν το παρόν σου.  Μα είναι και κάτι φορές που σου λένε πως κάτι έρχεται και σε προετοιμάζουν να το καλοδεχτείς ή όχι.

Γράφω αργά σήμερα (μεσημέρι ξεκίνησα και έχει φτάσει απόγευμα… ελπίζω να μην νυχτώσω).  Θέλω να είμαι σίγουρη γι αυτό που γράφω.  Συνήθως οι σκέψεις ξεχύνονται αυθόρμητα στην οθόνη μου όμως σήμερα… μάλλον μόλις χθες, συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς κάθε μου λέξη μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιον που τη διαβάζει.  Μέχρι χθες έγραφα για μένα αλλά δεν υπολόγιζα ότι κάποιος μπορεί να τα πάρει σοβαρά.  Το θέμα είναι ότι με τρομοκρατεί αυτή η σκέψη, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πρέπει να παίρνουμε το μάθημα μας από τη ζωή και όχι από τους άλλους. N’ est pas?

Και αφού μοιράστηκα το φόβο μου μαζί σου, ήρθε η ώρα να ξαναβυθιστώ στην πολυθρόνα τη μπαμπού και στις κρυφές, ακατάστατες σκέψεις μου.  Μέχρι την επόμενη φορά, ελπίζω η playlist που έβαλα στη κεντρική σελίδα να παίζει και να σου κρατήσει ευχάριστη παρέα.  Καλό σου βράδυ θα ευχηθώ και όμορφα παραμύθια στα όνειρα σου.  Όποιος κι αν είσαι, ότι κι αν θες εδώ...

Πως γίνεται πάνω που έμαθα να φτιάχνω playlist με κομμάτια από καλλιτέχνες που λατρεύω και πάω πω… “σσσσ, γατόνι είμαι”… να έρχεται το αντίστοιχο site και να κλειδώνει αυτή τη δυνατότητα, αφήνοντας μόνο τα video clip ελεύθερα (που όμως άλλοτε δεν παίζουν και άλλοτε είναι χάλια);  Τι θα κάνω τώρα εγώ η έρμη η μπλοκόβια; 

Σε απάντηση όλων όσων  θέλουν να με κάνουν να θυμώνω, κλαίω, φωνάζω, σιχτιρίζω, φασκελώνω… απόψε μπήκα για να πω ότι είμαι η Αγγελική και είμαι καλά(μια)!!!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, όχι δεν είμαι μια ακόμη ατιμασμένη κόρη, ραγισμένη καρδιά, μοναχική ψυχούλα, δαιμονισμένο αγγελάκι … και δεν ξέρω γω τι άλλο… παρμένη είμαι αλλά… αντί για να κλαίω τον πόνο μου, προτιμώ να το ρίξω στο τραγούδι και όποιος αντέξει!!!

και πάμε παρακάτω…

Απορώ όχι με την καρδιά μου, αλλά με την υπομονή μου και ενίοτε με τη νοημοσύνη μου (ξανθιά γυναίκα μόνη σκέφτεται… παράλογο;;;;)  Σήμερα έλαβα μια “φιλοφρόνηση” από ένα συνάδελφο (ναι, έπιασα δουλειά… αλλά αυτό σε άλλη εκπομπή)… Στη νομαρχία ήταν η μέρα σήμερα που ετοίμασαν τους σάκους με το υλικό για τα εκλογικά κέντρα.  Ένας χαμός στο διάδρομο.  Υπάλληλοι, σάκοι, κούτες, παρακουτές και ότι άλλο χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά (;) ένα εκλογικό κέντρο την αποφράδα μέρα.  Μια τέτοια μέρα λοιπόν, θα έπρεπε να μείνω στο γραφείο αμπαρωμένη γιατί έξω από αυτό γινόταν της επί χρήμασι εκδιδομένης γυνής το σιδηρούν κιγκλίδωμα.  Έλα όμως που με έπιασε κόψιμο…; τι να κάνω; να τα χωνέψω;  Βγήκα με τρόπο και τρόμο και ζητώντας συγνώμη δεξιά και αριστερά, προσπάθησα να βρω το δρόμο για το γνωστό μέρος.  Και εκεί που προσπαθούσα να περάσω με άλμα εις ύψος (και με χάρη ομολογουμένως) ένα σάκο, ο κύριος συνάδελφος που τον κρατούσε δεν με είδε και με πάτησε – έσπρωξε και βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο μάρμαρο να με κόβει κρύος ιδρώτας.  Η αλήθεια είναι οτι τον στραβοκοίταξα… όμως όχι μόνο συγνώμη δεν είπε αλλά με στόλισε κιόλας λέγοντας με στόμφο “δεν μας φτάνουν οι κακογ….νες, πλάκωσαν τώρα και οι αγ..τες”!!!  Και ερωτώ: Φταίω εγώ τώρα αν τον χ.σω πατόκορφα;  Δεν το έκανα όμως…Κυρία!!!  αντί για το στόλισμα που του αρμόζει, εγώ θα του αφιερώσω το επόμενο τραγουδάκι και ο νοών νοείτω που λένε και οι 300 μαζί.

Αυτά για την ώρα και την κάνω για το κρεβατάκι μου γιατί ακόμη και τα βιντεάκια έχουν βαλθεί να μου διαλύσουν ότι έχει απομείνει από αυτό που άλλοι ονομάζουν νευρικό σύστημα και γω απλά περιφέρω σαν τα κρόσσια που μας μείναμε από μια στολή του αείμνηστου.

Καλό ξημέρωμα να έχουμε και καλή δύναμη σε όσους τρώνε ή τρώγονται με τα ρούχα τους… καλό ξημέρωμα και σε σένα, όπου και να σαι.

May I be excused for not telling the truth? wtf… still in pain, after all… my heart whispers “stay”, but my mind screems “go away”… so you left…

Πέρα από το προηγούμενο παραλήρημα, νυχτερινέ μου επισκέπτη, καλησπέρα.  Άλλο ένα βράδυ ξεκινάει με τη μουσική να ξεχειλίζει πρώτα από την καρδιά και μετά από τα ηχεία μου.  Ωωω ναι, το χω καβαλήσει το καλάμι θα πεις καλέ μου e- νομίζω ότι κάνω εκπομπή και συ με ακούς από τα ερτζιανά και όχι από τα ηλεκτρονικά κυκλώματα του νετ.  Απόψε όμως έτσι μου βγαίνει, γι αυτό παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και όποιος με αντέξει.

Απόψε θα σου πω για την εβδομάδα που πέρασε και πίσω να μην ξαναρθεί… γιατί πως αλλιώς θα πειστώ οτι τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμη;  Και το χρειάζομαι Θεέ μου πόσο!!!!

Μια μετακόμιση θα κάνω από το σπίτι το (όχι και τόσο) παλιό… που λέει και το άσμα.  Πάλι μετακόμιση; Μα δε βαρέθηκες; Πότε θα βάλεις κώλο σ ένα μέρος; Όχι καλοί μου, δεν με πήρε ο καιρός των τσιγγάνων και βάλθηκα ν ακολουθήσω το καραβάνι για καινούργιους προορισμούς και πατρίδες.  Μετακομίζω γιατί… ωωω ναι… μέσα σ έξι μήνες, ήρθα εδώ για μια καινούργια αρχή και η αρχή αυτή μετατράπηκε σε τέλος.  Τέλος λοιπόν στο συναισθηματικό αδιέξοδο και φτου κι απ την αρχή στο δρόμο που χάραξε… το ακαταλόγιστο…

Είμαι κουρασμένη, μην με παρεξηγείς.  Μέσα σε 7 μήνες τα μαζεύω για δεύτερη φορά.  Στην ίδια πόλη αλλά … μόνη… και φοβάμαι… γιατί όλοι περιμένουν την αποτυχία.   Κανείς δεν ρωτάει πως νιώθω… παρά πως θα τα βγάλω πέρα οικονομικά.  Money makes the world go round… οπότε τι επιλογές έχω για να μην τους επιβεβαιώσω;  Ή να κάνω 2-3 δουλειές και να μην βλέπω καθόλου το παιδί… ή να το ρίξω στις βίζιτες (επιλεκτικά βρε αδελφέ) που χουν και καλά λεφτά… είδομεν…

Ύστερα, την εβδομάδα που μόλις τελείωσε, είχα κακά συναπαντήματα.  Πρώτα και κύρια με … κακά δαιμόνια… μόνο που δεν ήταν δικά μου και με κατατρόμαξαν εκεί προς τα ξημερώματα της Τρίτης.  Ναι μα το σταυρό που σου κάνω… τα πιστεύω δεν τα πιστεύω… ήταν εκεί και με παρακολουθούσαν… Έκανα το σταυρό μου μερικές φορές, είπα και τα πατερημα μου και κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος.

Έκτος όμως από τα μεταφυσικά δαιμόνια, μου κουβαλήθηκε και ένα ακόμη … με σάρκα και οστά… και πιο επικίνδυνο από τα άλλα.  Γιατί τα άλλα τα ξέρεις ότι είναι επιβλαβή… αυτό; Όλο είσαι με την αμφιβολία… βρε μήπως και κάνω λάθος και το παρεξηγώ το καημένο;  Πόσες προσευχές έκανα και πόσες φορές ζήτησα φώτιση και δύναμη για να ξεπεράσω τους σκοπέλους και τις τρικλοποδιές του, ούτε οι μοναχοί στο Άγιο Όρος!  Δεν ξέρω αν ήταν οι προσευχές ή το στενό μαρκάρισμα – πλύση εγκεφάλου δυο καλών φίλων… πάντως τον άφησα να φύγει αυτόν τον δαίμονα και είμαι πολύ περήφανη που το κατάφερα (πονάει γμτ… παράλογο;;; )

Τι άλλο είχε η εβδομάδα που πέρασε;  Πολλά κρύα μπάνια στη μπανιέρα, πολλή αυτοσυγκέντρωση (η προσπάθεια μετράει), ασκήσεις ηρεμίας με ή χωρίς μπυρόνια… άπειρες ώρες στο τηλέφωνο με αναλύσεις επί των αναλύσεων… μια φεγγαράδα  στη θάλασσα παρέα με τη μοναξιά μου και δυο χαλασμένα λάστιχα!  Αρκετά γεμάτη νομίζω… παράπονο δεν έχω.

Απόψε, κάνοντας απογραφή των ημερών που πέρασαν, αποφάσισα να ανανεώσω και τη λίστα μου με τη μουσική των Roxette για δυο λόγους.  Ο πρώτος… crash boom bang… και ο δεύτερος… γιατί ξέρω ότι είναι το αγαπημένο συγκρότημα ενός καλού (έστω εξ αποστάσεως) φίλου.

Άντε, καλό μας βράδυ και πάμε γι άλλα… πιο ωραία πιο μεγάλα.

Έχετε προσέξει ποτέ κάποιον όταν σιχτυρίζει (σωστά το έγραψα Αννιώ;) μέσα από τα δόντια;  Ρυτίδες στο μεσόφρυδο και στο μέτωπο και το στόμα στραβώνει σε σημείο αγκύλωσης!  Τι ζήτησα η γυναίκα;  Να με πάνε για χορό… είναι τόσο τρομερό;  Γιατί θα πρέπει κάθε φορά που θα θέλω να χορέψω να πρέπει να παρακαλάω έναν φίλο ή το σύντροφο μου τέλος πάντων για να με συνοδεύσουν για χορό;  Εντάξει το παραδέχομαι ότι τα μέρη που μπορεί να χορέψει κανείς σήμερα είναι περιορισμένα και με πολυκοσμία σε σημείο στριμώγματος.  Όμως γιατί πρέπει να γίνομαι τσιμπούρι για να μου κάνουν το χατήρι;  Τώρα θα μου πείτε, μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα… όμως καλά μου παιδάκια… δεν είναι το ίδιο να πηδάς μόνο σου και το ίδιο με παρέα… και όταν μάλιστα θέλεις να χορέψεις, να λικνιστείς και να δείξεις τη διάθεση σου σ αυτόν που σε συνοδεύει.  Πως να το κάνουμε … ο χορός είναι μια ακόμη μορφή έκφρασης και μαζί με τα μάτια μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα απ όσα λένε τα χείλη.

Είναι μέρες τώρα που απολαμβάνω μια σχετική ελευθερία από υποχρεώσεις και ευθύνες και σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ κάνοντας πράγματα που δεν έχω συνήθως την ευκαιρία.  Ένα από αυτά είναι και μια έξοδος για ποτό και χορό… και είναι μέρες τώρα που όποτε το προτείνω στην παρέα μου με κοιτάνε σαν να είμαι ούφο!!!!  Στην καλύτερη περίπτωση γέλασαν και μου είπαν οτι θα με χορέψουν μετά στο ταψί!!!

Σήμερα βαρέθηκα να σιχτυρίζω και είπα να δοκιμάσω να “πηδήξω” μόνη μου. Όμως αυτό δεν γίνεται σε κάποιο μπαράκι οπότε… να μαι πάλι η καλή σου στο μπαλκόνι να βάζω μουσική στο καινούργιο λαπιτόπι και να χοροπηδάω ωσάν άλλο τρελοκάτσικο στους ήχους των Abba.  Γιατί Abba? Θα σας γελάσω και δεν το θέλω όμως από μικρή το άκουσμα της μουσικής τους με ξεσήκωνε.   Θυμάμαι την τελευταία φορά που άκουσα τη μουσική τους στην μετατροπή του διάσημου μιούζικαλ “Mama Mia”  σε ταινία… τρεις φορές απανωτά την είδα και τις τρεις τα πόδια μου δεν σταμάτησαν να κουνιούνται στους ρυθμούς τους.

Στο σημερινό μου παραλήρημα – εκπομπή θα ήθελα να ζητήσω λοιπόν την άποψη σας γιατί πια δεν χορεύουμε όπως παλιά και ακόμη περισσότερο γιατί πρέπει οι άντρες να το παίζουν τόσο βαριά πεπόνια όταν ακούν για χορό.  Και μη μου πείτε οτι δεν είναι όλοι έτσι γιατί θα βάλω τις φωνές και δεν έχω όρεξη να τη βγάλω σε κανένα κρατητήριο βραδιάτικα.  Ανακαλώντας στη μνήμη μου τις σχέσεις μου, μόνο ένας χόρευε αλλά και πάλι μόνο τα βαριά “αντρικά” κομμάτια.  Είναι κακό να χορέψει κάτι πιο ανάλαφρο;  Από εκεί θα καθοριστεί ο αντρισμός του; 

Καλύτερα να το κλείσω εδώ γιατί οι απορίες μου δεν θα χουν τελειωμό (όπως και η μουρμούρα μου).

Από σήμερα ευελπιστώ να είμαι πιο συχνά μαζί σας όχι μόνο μέσα από τη δική μου σελίδα αλλά και μέσα από τις δικές σας που τόσο μου είχαν λείψει.  Για τα σχόλια δεν σας εγγυώμαι γιατί αν μη τι άλλο έχω εδραιώσει το ακαταλόγιστο και με χαρτί γιατρού πια οπότε … υπομονή και εγκράτεια (λέμε τώρα).

Μια γλυκιά καληνύχτα σε όλους όσους ξενυχτάνε και μια ακόμη πιο όμορφη καλημέρα για τους πρωινούς… και ελπίζω η μουσική να σας κάνει να κουνήσετε λίγο τα ποδαράκια σας σήμερα.

Ένα – δύο… Ένα – δύο… Με λαμβάνεις Χιούστον;  Σου έχω ένα μήνυμα σε μπουκάλι γι απόψε (τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η σελίδα ξεκίνησε σαν ένα μήνυμα σ ένα μπουκάλι... έχω πρόβλημα και με τον προσανατολισμό τελικά!).  Πρόσεχε μόνο μη σε βρει κατακέφαλα και πάρεις λάθος το στρατί και μου ζητάς τα ρέστα μετά.

Νυχτερινή μου παρέα (στο λαπιτόπι μιλάω γιατί δεν σας κόβω να ξενυχτάτε εδώ τέτοιο βράδυ), ήρθα κι απόψε στα e-σκαλοπάτια σου να ξεγελάσω λίγο την αϋπνία μου και να βάλω κανένα καινούργιο τραγουδάκι γιατί έπιασε αράχνες το μαγαζί με τόση επανάληψη του Santana.

Πάνε 2μιση ωρίτσες που γύρισα από μια συναυλία και η μουσική ακόμη στ αυτιά μου βουίζει.  Όχι, δεν ξανάσμιξαν οι Polıce και έκαναν μια και μοναδική επανεμφάνιση στην Καλαμάτα όμως άκουσα μια τρισάθλια εκτέλεση (στο ενάμιση μέτρο, όσο και το ύψος της τραγουδίστριας που το φόνευσε… ναι μα το σταυρό που σου κάνω) του Roxanne και έτρεξα τώρα ν ακούσω το αυθεντικό για να ρθω στα ίσια μου.  Έτσι, μου προέκυψε και το αφιέρωμα στο αγαπητό Κεντρί και τους πάλε ποτέ Police.

Απόψε θα χρειαστώ πολλές φορές κάποιον να με «κεντρίσει» ή μάλλον καλύτερα να με τσιμπήσει για τα καλά μπας και με τον πόνο επανέλθω στη λογική και αναισθησία.

Το χω πει πολλές φορές και θα το ξαναλέω μέχρι να το εμπεδώσω.  Αυτό που άλλα λέω, άλλα μου λένε, άλλα καταλαβαίνω, άλλα θέλω και άλλα κάνω… είναι πραγματικά μια αξιοθαύμαστη case study για το πώς μπορεί κανείς να σου κάνει τσατάλια το νευρικό σου σύστημα και στο τέλος να βγαίνει και λάδι!!!

…………………………………………………………………………………………......................................................................................................

Τελικά κάτι έχω με την ώρα και με παίρνει σαν την κατηφόρα.  Δυόμιση ξεκίνησα να γράφω, πέρασαν άλλες δυο ώρες για να φτάσω εδώ.  Θα μου πεις είτε ότι έχω πρόβλημα με τις λέξεις είτε με το χρόνο.  Χμμ… απόψε με τα νεύρα μου έχω πρόβλημα και αν δεν το αναλύσω δεν θα μπορέσω να πάω για ύπνο… και πάλι… να κάθομαι δω να σ’ αραδιάζω ότι λαλακία μου χει κατσικωθεί και δεν λέει να ξεκουμπιστεί… δεν μου φαίνεται πρέπον τέτοια ώρα.  Γι αυτό λέω να σε καληνυχτίσω νυχτερινό μου φιλαράκι και να καθήσω να απολαύσω τη μουσική που σου ετοίμασα και σιγά σιγά θα χαλαρώσω που θα πάει;

Καληνύχτα ή μάλλον καλημέρα τώρα πια!

I can get no… satisfactioooooooooon

Cause I try and I try… to be the

Angie with no loving in our souls and no money in our coats

You can’t say were satisfied

But Angie, Angie, you can’t say we never tried

Απόψε θα καταχραστώ τη φιλοφρόνηση κάποιων φίλων που με λένε Νυχτερινή Εκπομπή γιατί πολύ απλά απόψε θα ήθελα να ξαναβρεθώ πίσω από ένα πειραγμένο πικάπ και μια ξεχαρβαλωμένη αυτοσχέδια κονσόλα και να ρθω κοντά σας όχι μέσω της οθόνης αλλά της μουσικής και του ήχου της φωνής μου μέσα από το ραδιόφωνο σας.  Πολλά θέλω εεε;  Μπααα δεν νομίζω… απόψε θα ήμουν καλή παρέα πιστεύω.  Από φωνή καλά τα πάω αρκεί να μην τραγουδάω.  Από μουσική ίσως να μην γνωρίζω πολλά αλλά υπάρχει πάντα καλή διάθεση και όρεξη για να μάθω.

Απόψε η βραδιά είναι αφιερωμένη στην κόρη μου που μου έκανε το πιο όμορφο δώρο.  Απόψε έμαθα ότι μπορείς να μιλάς ακόμη και σε ένα πεντάχρονο κοιτώντας το στα μάτια με λόγια που βγαίνουν από την καρδιά σου και αυτά τα λόγια, όσο σκληρά και να ακούγονται μπορούν να γίνουν κατανοητά και αποδεχτά γιατί είναι αληθινά.  Απόψε κατάλαβα ότι η αλήθεια ελευθερώνει και για πρώτη φορά στη ζωή μου κάποιος με αποδέχτηκε γι αυτό που είμαι… και Θεέ μου… είναι ότι πιο όμορφο έχω νιώσει μέχρι τώρα. 

Νυχτερινέ μου επισκέπτη και παρέα, απόψε θα θελα να μπορώ να σε ακούσω και να μου πεις τι λένε για σένα τα τραγούδια που επέλεξα.  Σίγουρα έχω να γεμίσω οθόνες με αυτά που λένε σε μένα όμως απόψε θέλω να μάθω για σένα.  Αν αγάπησες, αν χώρισες, αν δάκρυσες, αν χόρεψες ή αν έτρεξες με τη μουσική να ξεχειλίζει το αμάξι και την καρδιά σου κάπου σε κάποια παραλιακή αισθανόμενος/η ότι είσαι μια ακόμη rolling stone! 

Πριν μερικά βράδια, επιστρέφοντας από μια μικρή απόδραση κοντά σε φίλους αγαπημένους, βρέθηκα στο κατάστρωμα ενός πλοίου παρέα με τον εαυτό μου, το τετράδιο με τις ακατάστατες σκέψεις μου, την απέραντη θάλασσα και το ολόγιομο φεγγάρι.  Γέμισα το τετράδιο με ότι η βραδιά και το φεγγάρι μου υπαγόρευαν και μετά τα έστειλα στη θάλασσα για να τα ταξιδεύσουν μαγικά σε μέρη και καρδιές που δεν έχω ακόμη πατήσει… και γαλήνεψα τόσο που ήταν σαν να είχα κάνει το γύρο του κόσμου 10 φορές και ακόμη παραπάνω… αυτό που μένει τώρα είναι να δω ποιοι θα πάρουν το μήνυμα και σε πόσες καρδιές θα φτάσει… ως τότε… θα περιμένω τις σκέψεις σου νυχτερινή μου παρέα και ελπίζω η μουσική να σε ταξιδέψει για τα καλά σε ότι η καρδιά σου και η βραδιά προστάζει.

 Για την ώρα… απλά καληνύχτα