Angie 的个人资料Ακατάστατες σκέψεις (μέρ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
10月14日 Ανασφάλιστες ΑνασφάλειεςΜιλάω άρα υπάρχω; Το σκέφτομαι έχει παραγκωνιστεί σε δευτερεύον αξίωμα. Μιλάω άρα επιλέγω; Τη φθορά της αμετροέπειας από την αφθαρσία της σιωπής. Μιλάω άρα συναισθάνομαι; Την επίγνωση και συνειδητή αποδοχή της κατάστασης από την απόρριψη των αισθηματικών διαισθήσεων.
Έχω κολλήσει εδώ και ώρα σ αυτό το κείμενο. Ίσως φταίει που δεν έχω πτυχίο παρά μόνο από την Ανωτάτη Βοϊδοσχολή, γι αυτό και αδυνατώ να εμπεδώσω το θεματάκι. Νιώθω σαν να εξετάζομαι σε άγνωστο κείμενο των Αρχαίων Ελληνικών και συνεχώς αναρωτιέμαι αν θα περάσω έστω και με τη βάση.
Τι ποιο εύκολο από το να πεις ένα απλό «Αποχωρώ» ή έστω «Δεν καλύπτομαι» ή έστω «Φοβάμαι ότι όποιος μπλέκει με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες;»
Τραγούδια για την ώρα δεν μπορώ να βάλω. Την τσαντίλα μου την καταλάβατε. Τα σχόλια είναι περιττά νομίζω αλλά δεν ξέρω πώς να τα απενεργοποιήσω.
Αντε να πω μια καλημέρα γιατί μπορεί να μην είμαι απόφοιτη ΑΕΙ, όμως δεν είμαι και ανάγωγο ντουβάρι. 3月14日 Οι άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε... μέχρι όμως να μάθουν... απλά τρώνε πολλές φορές τα μούτρα τους από τις πτώσεις...
Στάθης Αρτινός - Οι άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε στο τέλος όμως μαθαίνουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο 3月6日 Στη σκιά της ΑφροδίτηςΜόνο ο Άρης και ο γιος της ο Έρωτας μπορούν να αντέξουν αυτή την πλευρά της κατά τα άλλα αγαπητής και πολυπόθητης θεάς. Και κάπου εκεί γλύστρησα ένα βράδυ. Για την ακρίβεια παραπάτησα από τη ζάλη του αλκοόλ που κύλαγε τις φλέβες μου. Είδα φως και μπήκα στη σκοτεινή πλευρά της γυναικείας μου υπόστασης. Να δεις χαρές που θα κάνουν απόψε κάποιοι… ήδη ακούω το τρένο να σφυρίζει… “Καλώς μας ήρθες” ακούστηκε μια φωνή στο βάθος κήπος. “Κοντέψαμε να πιστέψουμε οτι δεν θα μας κάνει την τιμή… όμως να σαι… άντε κόπιασε… έχουμε πολύ δρόμο απόψε”. “Καλέ που ήρθα και πόσοι είσαστε; Εγώ γιατί δεν βλέπω την τύφλα μου; Μήπως είναι από το ποτό ή μήπως από την κατρακύλα που έφαγα μέχρι την πόρτα σας;” “Σύνελθε και άσε το χιουμοράκι για εκεί που πιάνει… εδώ χιούμορ θα κάνουμε μόνο εμείς και επειδή είμαστε και στις καλές μας άντε να σε αφήνουμε να γελάς και λιγάκι”. “Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη μεγαλοθυμία σας, όμως θα μου πείτε ποιοι/ποιες είστε για να μην αρχίσω να ξεφορτώνω οσάν νταλικέρης όσα σούρνει η σκούπα;”… και κάπου εκεί τα φώτα έκλεισαν και τα υπόλοιπα … μόλις άλλαξα πλευρό έγιναν πιο καθαρά… “Ποιον ψάχνετε; Το ποταπό χαμομιλάκι; Λυπάμαι καλέ μου όμως δεν μένει πια εδώ. Κοίτα στο οικόπεδο πιο δίπλα, γύρω από τα μπάζα, όλο και κάποιο θα έχει ξεμείνει…” “Ποιος μένει εδώ τώρα; Η Λιλή η πρώτη σκανταλιάρα, σου κάνει;”
Να μια γυναίκα βρε που δεν φοβάται να το πει και να το δείξει… οτι είναι αλανιάρα, εξού και σκανταλιάρα, και δεν δίνει γρόσι για τους άντρες. Στην υγειά σου κοπελιά!!!! Βαμμένο νύχι στο χρώμα της φωτιάς, άρωμα που αφήνει το στίγμα του σε αχτίνα 10 μέτρων, εσώρουχα μεταξωτά (γιατί έχει και μεταξωτό …) ντύσιμο κυριλάτο αλλά με επιμονή στην λεπτομέρια… και στη 10 ποντη γόβα στιλέτο. Να περπατά και να νομίζεις οτι κάθε βήμα της καρφώνει και πιο βαθειά το τακούνι της στο είναι σου. Ασε δε για το λίκνισμα του κορμιού… Πως πάνε τα νερά στη Χαλκίδα μια πάνω μια κάτω; Έτσι ακριβώς αλλά στο λοξό του… και αν δεν τον κατάλαβες την επόμενη φορά που θα ρθεις κατά δω θα στο ζωγραφίσω κιόλας. Μέσα βέβαια, το χτίσμα έχει κατεδαφιστεί αλλά αυτό είναι μικρής σημασίας στις μέρες μας. Ποιος νοιάζεται για το μέσα; Το έξω πουλάει. Και αν το πλασάρεις και σωστά, έχεις καλές PR (Public Relations ρε κοπελιά), τότε μπορεί να βγάλεις εύκολα το παντεσπάνι σου χωρίς να κουνήσεις δαχτυλάκι (κάτι άλλο θα το κουνήσεις στα σίγουρα αλλά μην τα θες όλα εύκολα στο πιάτο ρε κοπελια). Για να κατεδαφιστεί το μέσα καλή μου, να ξέρεις οτι θα χρειαστεί μόνο ένας εθελοντής - π@π@ρ@ς-ο πρώτος λαλάκας που θα συναντήσεις και θα πιστέψεις οτι “αχ τι κάλα… είναι ερωτευμένος μαζί μου”. Μη βιαστείς, μόνο, να αρπάξεις τη θηλιά να τον δέσεις (το γάϊδαρο σου) γιατί μέχρι να το καλοσκεφτείς στην έχει κάνει τη λαμογιά και συ ψάχνεσαι να δεις που έχασες τη μετάφραση. Αν πάλι είσαι ξερό κεφάλι και δεν πάρεις χαμπάρι με την πρώτη πως είναι το παραμύθι και που ο καλός σου πρίγκηπας (ναι καλέ… σίγουρα κάπου υπάρχει αλλά να δεις που κάποια ρουφιάνα πρόλαβε και τον καπάρωσε πριν από σένα), τότε πολύ πιθανόν καλή μου να ξαναχρειαστεί να περάσεις το ίδιο crash test με έναν ή περισσότερους ακόμη λαλάκες. Υπομονή καλή μου, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Και αφού δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο τα ντουβάρια για να θυμίζουν οτι εδώ μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος, να δεις καλή μου που θα δεν θα αργήσει να σου κολλήσει η ρετσινιά όχι απλά της αλανιάρας αλλά και της σκύλας… αλλά ποιος τους …; Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται φιλενάδα. Άσε δε που μια σκύλα όπως και να το κάνεις, είναι άξιο τρόπαιο για τη συλλογή κάθε κυνηγό(υ)σκυλου της περιοχής οπότε θα χεις να ασχολείσαι και να περνάς την ώρα σου βρε παιδί μου.
Απορείς γιατί στα λέω όλα αυτά απόψε; Ναι, άλλαξα πλευρό άλλα πριν ξανακοιμηθώ είπα να περάσω να σου καταμαρτυρήσω τα όσα είδαν τα ματάκια μου στη σκιά της Αφροδίτης. Όχι καλή μου δεν είναι πρόσκληση αυτή. Πάρτο σαν φιλική προτροπή. Πως να μην γίνεις ποτέ σου. Γιατί είναι βαρύ το αντίτιμο κοριτσάκι μου… κερασμένο από μένα…. (και τα τραγουδάκια που σίγουρα δεν έχεις ακούσει, μέσα στο μάθημα είναι … πληρωμένα)
2月28日 Στο βρόντο... Καιρό είχα να βάλω κάποιο βίντεο αντί για κείμενο στη σελίδα μου. Και σήμερα θα το κάνω όχι γιατί βαριέμαι ή λείπει η έμπνευση, αλλά απλά γιατί το κομμάτι αν και ερμηνευμένο από μια βαριά λαϊκή φωνή (που δεν μπορώ να πω οτι με τρελαίνει) νομίζω ότι είναι από τα καλύτερα της περιόδου που διαννύουμε συν οτι είναι το soundtrack της ομώνυμης ταινίας (που ακόμη δεν αξιώθηκα να δω... φτου μου) με την Ελένη Ράντου που λατρεύω!!! Μια καλημέρα (αν και μεσημέριασε πια) σε όλους και να έχετε ένα υπέροχο τριήμερο!!! υ.γ.: μιας και το έβαλα στο αφιερώνω κιόλας  12月8日 Once upon in a dream.Είναι απορίας άξιο πως οι άνθρωποι αρεσκόμαστε να βασανίζουμε τον εαυτό μας.
Σκέψεις που απλά υφίστανται για να μας βοηθήσουν να αναλύσουμε τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας, γίνονται προπομποί του κολαστηρίου μας και εθελούσια αφήνουμε το σκοτάδι του να μας απορροφήσει.
Αρνούμαι να το ακολουθήσω και θα παραμείνω στο φώς ακόμη και αν αυτό σημαίνει οτι θα μείνω μόνη... ακόμη και αν αυτό σημαίνει οτι θα συνεχίσω να ζω σε ένα παραμύθι.
Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους.
11月25日 Il Nostro Concerto
Ovunque sei / Οπουδήποτε είσαι 11月24日 Η σημασία των στιγμών...
Κλείνεις τα μάτια, τα ανοίγεις ξανά. Καρφώνεις το βλέμμα σε ένα σημείο στο ταβάνι και επικεντρώνεις τη σκέψη και το βλέμμα σου στο συγκεκριμένο σημείο. Εισπνέεις αργά και αφήνεις τον αέρα να βγει ακόμη πιο αργά. Το κάνεις συνεχόμενα για πέντε λεπτά και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλη σου η ζωή είναι αυτή η στιγμή. Οι αισθήσεις σου είναι στο μάξιμουμ και ο ήχος της καρδιάς η μοναδική μελωδία που διακόπτει την ησυχία. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς εκτός από εσένα που αναπνέεις σιγανά για να μη διακόψεις τα όνειρα και τη σκέψη. Αισθάνεσαι… το άρωμα, τη βροχή, τα φύλλα στο μπαλκόνι, τον καπνό που μόλις έκαψες, τη ζεστασιά, το άγγιγμα. Δεν ζητάς τίποτε και όλα μαζί αυτή τη στιγμή. Παράξενο και αναπάντεχο… αλλά νιώθεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, λίγο σοφότερος και χαίρεσαι σαν μικρό παιδί που κατάφερες να αγγίξεις την ψυχή και να τη γαληνέψεις. Κλείνεις τα μάτια ακόμη μια φορά και ο ύπνος ο λυτρωτικός σε παρασέρνει μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανανιώσεις τη σημασία της στιγμής που μοιράζεσαι. Κάθεσαι και σκέφτεσαι πόσο φυσικά έρχονται κάποια πράγματα, χωρίς επικές κουβέντες ή μεγαλοπρεπείς πράξεις… έτσι απλά
Δεν είμαστε πλέον... κάπου εκεί έξω...
11月19日 Κύμα το κύμα...
Ελαφρώνει το σώμα ο ύπνος ο αμέριμνος και κοχύλια γεμίζει της ψυχής μου η έρημος. Απροσδόκητα μπήκες στην σχισμή των ονείρων μου και του αγγέλου το σώμα κουλουριάζεται γύρω μου. Κύμα το κύμα η πέτρα λιώνει... και γω μαζί της λιώνω και χύνομαι στο κενό της απουσίας σου. Κορμιά ξεβρασμένα, τα μάτια μου κλείνω, μα εκείνα τσακισμένα με τραβάνε τριγύρω... Τη μορφή σου ζητάω, γραμμές να της δώσω και χρώματα να τη γεμίσω, όμως όλα ακόμη θολά από μια ζωή δανεική σε φτηνά σεντόνια. Τρεμοπαίζει η σιωπή πριν χαθεί στη σελήνη και του αγγέλου τα δάκρυα ανεμώνες και κρίνοι... σαν αυτούς που δεν έφερες ποτέ σου. Το παράδοξο θαύμα τη ψυχή δυναμώνει ένα όνειρο απλά πως μπορεί και μας σώνει... τι περιμένεις; να σου πω να με σώσεις; χα χα χα να με σώσεις... κάποτε ίσως να ήθελα κάποιον να με σώσει, τώρα απλά αδιαφορώ και ζητώ να με λυτρώσεις. 11月4日 Αλλού η φαντασία και αλλού η πραγματικότητα... η καρδιά που;;;
Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
|
|
|
...++%ce%95%ce%b9%cf%83%ce%ad%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5+%ce%bc%ce%b5+%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae+%cf%83%ce%b1%cf%82+%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%8d%ce%bd%ce%b7!!!%3a+Message+in+a+bottle&referrer=){kind=small}
