Music Playlist at MixPod.com

Κυριακή μεσημέρι πια.  Ο ζεστός καφές έχει γεμίσει πολλές φορές το φλιτζάνι μου, οι εφημερίδες διάσπαρτες στον καναπέ και στο πάτωμα.  Ένα τριήμερο συννεφιασμένο και βροχερό φαίνεται να δίνει τη σκυτάλη σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. 

Διαβάζω, γράφω και σκέφτομαι πόσοι ακόμη να είναι στην ίδια κατάσταση.  Τα λατρεύω τα Κυριακάτικα πρωϊνά ακόμη και το χειμώνα.  Είναι η ώρα για πραγματική χαλάρωση και χουχούλιασμα κάτω από μια κουβερτούλα καρό.  Το τσιγάρο μου έχει χαλάσει τη γεύση και αναζητώ απεγνωσμένα κάτι να τη φτιάξει.  Πίνω ακόμη μια γουλιά καφέ όμως δεν βοηθάει αφού είναι σκέτος, μαύρος, καυτός.  Η ιδέα ότι στο ψυγείο μου κρύβεται μια Υγείας με αμύγδαλα με κάνει να αφήσω τη ζεστασιά του καναπέ και να τρέξω μέχρι εκεί.  Ένα δυο κομμάτια φτάνουν για να με γεμίσουν με ότι είχα ανάγκη αυτή τη στιγμή.  Υποκατάστατα θα μου πεις.  Όμως … ας μην τα αναλύουμε όλα, χάνουμε τα απλά και όμορφα.  Δεν συμφωνείς;

Είναι μέρες τώρα που  όλα είχαν τη γεύση ενός σκέτου καφέ.  Ακόμη και οι σκέψεις μου.  Γι αυτό θα αφεθώ στη γλυκόπικρη γεύση της σοκολάτας μου και θα σου πω με στόμφο ότι όλα στη ζωή την ίδια γεύση έχουν.  Μια πικρή και μια γλυκιά… και είναι τόσο όμορφη η άτιμη που συνεχώς ζητάς κι άλλη!!!

Καλημέρα σου είπα;  Ο καφές ακόμη αχνίζει και η κουβέρτα η καρό έχει χώρο … καλημέρα, χαμογέλα… κι αν θες έλα να μοιραστούμε και τη σοκολάτα.

 

Create a playlist at MixPod.com

Hello. How are you?
Have you been alright, through all those lonely lonely lonely lonely lonely nights
That's what I'd say. I'd tell you everything
If you'd pick up that telephone yeah yeah yeah

Ναι, εγώ είμαι, καλησπέρα.  Μήπως είναι αργά και ενοχλώ;  Ναι, είμαι μόνη και σκέφτηκα να σηκώσω το τηλέφωνο και να σχηματίσω τον αριθμό σου.  Μήπως να κλείσω;  Όχι, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω.   Απλά ήθελα να ακούσω τη φωνή σου.  Όχι δεν φταίει το τραγούδι που σε θυμήθηκα.  Αυτό απλά μου έβαλε το ακουστικό στο χέρι μου.

Πως ήταν η μέρα σου;  Ηρεμήσατε λίγο στο γραφείο;  Κι άλλο τσιγάρο ανάβεις;  Αν είναι αν σε αγχώνω να το κλείσω.  Πως ήταν η δική μου μέρα;  Μελαγχολική όπως ο καιρός.  Βρέχει τρεις μέρες τώρα και σταμάτησα να πηγαίνω στην παραλία.  Ήρεμα ήταν λοιπόν μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψα ότι το πορτοφόλι μου είχε κάνει φτερά μέσα από τη τσάντα μου.  Να στεναχωριέμαι;  Δε βαριέσαι;;; Τα λεφτά λίγα ήταν απλά βαριέμαι τη διαδικασία να ακυρώσω κάρτες, να βγάλω καινούργιες, ταυτότητα και τα ρέστα.  Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι οτι όποιος το έκανε, είχε στα χέρια του για λίγο τις φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και μετά το πιο πιθανό να τις πέταξε στα σκουπίδια;  Στα σκουπίδια το χαμόγελο μου με τα γυαλιά αλα Λένον;  Τεσπα… no money but still alive.

Τι πίνω;  Κρασί όπως πάντα.  Να βάλω μια γύρα;  Τι άλλο έκανα τις μέρες που δεν μιλήσαμε; No sex for sure.  Για αντιστάθμισμα έχω αδειάσει το πιο κοντινό ψιλικατζίδικο από όλες τις ΙΟΝ αμυγδάλου και τα παστέλια.  Τι άλλο;  Κόντεψα να βάλω φωτιά στο σπίτι γιατί αποκοιμήθηκα με το φαγητό στη φωτιά.  Τη γλύτωσα με κάτι μαυρισμένα ντουλάπια, ένα καμένο απορροφητήρα, μια λιγότερο καμένη κουρτίνα και πολλές τύψεις κι ενοχές για το τι μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν ξυπνούσα.  Τεσπα… no money, no sex but still alive.

Είσαι ακόμη εδώ;

Blue days black nights doowah doolang

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ψάχνω να βρω αν ξαστέρωσε λιγάκι.  And I wonder why the little things you planned ain't coming true.

Θα βάλω ακόμη ένα, θες;  Ναι, κόκκινο είναι.  Από τη περσινή γιορτή που δεν ήρθες.   Γιατί πίνω μόνη;  Γιατί ποτό και παρέα δημιουργούν παρενέργειες που αντενδεικνύονται στην κατάσταση μου.  Τι παρενέργειες;  Μπορεί πχ να σε πάρω τηλέφωνο και να μιλάω σε νεκρή γραμμή… Τεσπα, δεν έχεις όρεξη για κουβέντα… no money, no sex, not you but always alive and dreaming.

Η μέρα κύλισε απρόσμενα βαρετά και πανομοιότυπα με την προηγούμενη μέχρι που το τηλέφωνο χτύπησε σε ένα ευοίωνο ρυθμό.  Μετά το “καληνύχτα σας” το σπιτικό τσίπουρο γέμισε 2-3 γύρες τα ποτήρια και στο τέλος ένα ελαφρύ αλληθώρισμα μας έκανε να χωθούμε νωχελικά μέσα στις μαξιλάρες του παραγεμισμένου καναπέ.  Ώρα για νάνι;  Στο βάθος κήπος μουσική από το πλησιέστερο παραλιακό μπαράκι με βάζει σε σκέψεις.  Να ξεραθώ ή να το κόψω ποδαράτο για την παραλία;  Κι αν πιω πως θα μαζευτώ μετά σπίτι;  Θα με βγάλει το gps ή θα θέλω ξεναγό-συνοδό σαν αυτούς που χρησιμοποιούν τα ταξιδιωτικά γραφεία για τα γκρουπάκια του Αμαζονίου;  Άσε, θα πάρω το αυτοκίνητο και δεν θα πιω στάλα αλκοόλ… στο λόγο μου.

Ντουζάκι στα γρήγορα, βάψιμο ελαφρύ, σανδαλάκια παντός καιρού, άρωμα μετρημένο με το καντάρι και φτου ξελεφτερία με υφάκι που πας ρε καραμήτρο ξεβράκωτος στ αγγούρια;

Το πάρτι στο μπαράκι πριβέ και το μπλαζέ τουπεδάκι δεν περνάει στον κρεμανταλά της πόρτας.  Χεστηκα… πάμε βουνό καρδιά μου να πάρουμε αέρα.  Πρώτη στροφή, δεύτερη, τρίτη… ζαλίστηκα ή όλα είναι κλειστά;  Φύγαμε για κέντρο… όλο και κάποιοι φοιτητές θα χουν βιαστεί να χτυπήσουν κάρτα στα στενά του.  Παρκάρω και παρατηρώ παρέες τύπου μπουλούκι σε υπερδιέγερση να βγαίνουν από κάθε στενό και να κατευθύνονται προς την ίδια κατεύθυνση.  Χαρά που πήρα!!!  Ακολουθώ με ύφος μπλαζέ τα μπουλούκια μέχρι που στρίβοντας από την εκκλησία γέμισε το μάτι μου από τυπάκια που έψαχναν να συνεχίσουν τα καλοκαιρινά πράσινα, κόκκινα, κίτρινα σφηνάκια στα μπαράκια της περιοχής… και ως δια μαγείας… το στυλάκι το μπλαζέ πάει περίπατο και η καρδιά μου αρχίζει να στροφάρει με ιαχές για οπισθοχώρηση.  Ο εγωισμός τσιρίζει συνέχισε και η λογική άει χάσου μυρμηγκάκι που θες και ποτάκι.

Λιονταρίνι γαρ… συνέχισα…  Μαζεύω όσα αποθέματα εγωισμού και κουράγιου μου έχουν απομείνει και σκαρφαλώνω στο πρώτο διαθέσιμο σκαμπό που μένει αδειανό (που αλλού;) δίπλα στο ηχείο.  Παραγγέλνω κάτι δυνατό γιατί με την καρδιά να χτυπάει στους ρυθμούς του ταμ ταμ, το τσίπουρο εξατμίστηκε σε χρόνο ντε τε.  Ανάβω τσιγάρο, βαθειά εισπνοή και στρίβω το σώμα προς το πλήθος… ΛΑΘΟΣ!!! ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!!!

Στην αρχή λέω… μπα… η ιδέα μου είναι.  Αλλάζω πόδι και ξανακοιτάω σαν διοπτρα γυρω γυρω (αν μπορουσα θα εκανα 360 μοίρες στροφή).  Λίγα ζευγάρια, άπειρες πολυπληθής και ανομοιογενείς παρέες φοιτητών και μη που κάνουν ανασκόπηση των καλοκαιρινών διακοπών ανά την υφήλιο.  Και τότε το πρόσεξα για πρώτη φορά.  Εκείνος ο ψηλός ο μουσάτος με το λινό πουκάμισο και το φιρμάτο τζιν… γυρίζει με κοιτάει και μετά σιγοψυθιρίζει στο αυτί της χοντρής που κουνιόταν δίπλα του.  Σε δευτερόλεπτα, μια καστανή ευφάνταστη νεανίδα απροσδιορίστου ηλικίας, φορτωμένη με χαϊμαλιά από τη Γη του Πυρός έως τα βάθη της Μογγολίας με κοιτάει ομοίως και παρομοίως ψιθυρίζει στο αυτί της διπλανής ξανθομαλλούσας κοπελιάς που χε καταπιεί κλαρίνο.  Χωρίς υπερβολή, στο πρώτο δεκάλεπτο το μισό μαγαζί είχε κάνει την ίδια κίνηση.  Ο μπάρμαν, στο πνεύμα κι αυτός, έρχεται στο μέρος μου προτείνει 2 σφηνάκια… σκύβει με μεγάλο άγχος και κατανόηση και ψιθυρίζει… μοναχούλα;  Να το πιω ή να το πω;  Καταπίνω για αρχή τα λόγια μου και κατεβάζω και τα δυο σφηνάκια πριν προλάβει να πάρει το δικό του.  Αφήνω τα λεφτά κάτω από τα σφηνοπότηρα και ξεκαβαλάω με ορμή προσέχοντας μην γκρεμιστώ και καταφέρω έτσι να γυρίσει και το υπόλοιπο μαγαζί. 

Έχουμε και λέμε… σαν σερβιτόρα δεν μπορώ να δουλέψω γιατί είμαι ενήλικη… ποτό δεν μπορώ να πιω μόνη για τον ίδιο λόγο.  Μήπως υπάρχει μια θεωρία συνομοσίας για τους άνω των 30 και δεν το χω πάρει χαμπάρι;  Μήπως η γενιά των 20 έχει καβαλήσει το καλάμι και θεωρεί οτι οι υπόλοιποι είναι για το πλησιέστερο καπι και δικαίωμα ουδένα δεν έχουν σε κοινωνική ζωή;  Μήπως πάλι οι γυναίκες δεν μπορούν να βγουν μόνες χωρίς να ανάψουν την ταμπέλα από νεον… γυναίκα μόνη δεν ψάχνει; 

Ότι και να ναι πολύ με τσάντισε και οι ρυτίδες στο μεσόφρυδο έχουν γίνει σαν τ αυλάκια για το πότισμα που χει στα περιβόλια ο πατέρας μου… και αυτό με τσαντίζει ακόμη χειρότερα.

“Ακούω στο ράδιο σιγανά, τραγούδι που μιλά, για όσα εμείς δε λέμε ανοιχτά…”  Εγώ και ο εαυτός μου απόψε πρέπει να μιλήσουν για όσα τις υπόλοιπες 364 μέρες ξεχνάμε.  “Μοιάζει το να μαστε μαζί, απάτητη κορφή και ποιος μπορεί ν αντέξει ν’ ανεβεί…”  Κάθε κορυφή είναι και μια επιθυμία που μόλις πραγματοποιηθεί το ανικανοποίητο ξαναχτυπά και μας χτυπά αλύπητα… να μην ησυχάζουμε ποτέ, κανείς από τους δυο μας.  Η πίστη γίνεται βούληση και η κορυφή το όλον … μόνο που το τίποτα μας περιμένει κάθε φορά εκεί… γιατί να είναι τόσο δύσκολο να γαληνέψει η ψυχή και το πνεύμα ταυτόχρονα;

‘Εδώ είναι το λάθος σου μα εδώ και το σωστό, ρούχο κλεμμένο σ΄ έχω απάνω μου καιρό, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό..,”  Κρύψου να μη σε δω και σ αγαπήσω εαυτέ μου…  “Εδώ δε φεύγεις εύκολα από κάτι αληθινό, ούτε απ΄το ψέμα που έχω ανάγκη να σου πω, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό…”  Βγαίνω και τα φυλάω πάλι εγώ…

“Μέρες περνώ και δεν περνώ, το στόμα μου στεγνό και ίσως απ΄ τη δίψα να πνιγώ.  Κοίτα στη χούφτα σου χωρώ
με πίνεις πριν σε πιω, ένα θαύμα αξίζω πια κι εγώ…”

Αρκετά με τους στίχους του τραγουδιού που μόλις άκουσα στο ράδιο.  Αρκετά το κρυφτό με τον εαυτό μου… απόψε μου υπαγορεύουν καρδιά και λογική μαζί και … νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να σκάσει… τα χέρια μου να παίρνουν φωτιά και …τα έντερα μου να διπλώνονται σε κάθε λέξη.

Ήμουν ακόμη στη θάλασσα όταν ένιωσα ένα ζεστό άγγιγμα στην πλάτη, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος… αποκαμωμένη από την κούραση της μέρας… Είχα γυρίσει την πλάτη στη θάλασσα και πάλευα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά πάνω απ ένα βιβλίο όταν το ένιωσα.  Γύρισα το κεφάλι και ήξερα ότι δεν ήταν ανθρώπινο άγγιγμα… ήταν η πλάση που μου φώναζε να μην της γυρίζω την πλάτη.  Γύρισα το κεφάλι και τον κοίταξα κατάματα…. και τότε είδα όλους όσους είχαν απομείνει στην παραλία να γυρίζουν προς το ίδιο μέρος … κάτι σαν την ταινία “Η πόλη των αγγέλων”.  Μαγεμένοι όλοι κοιτάζαμε τις πορτοκαλί και μωβ ανταύγειες που σκορπούσε σε ουρανό και θάλασσα… και όλοι μαζί νιώσαμε τη ζεστή αγκαλιά του.  Βαθιά εισπνοή, κράτημα της αναπνοής όσο αντέξω και μετά εκπνοή… 5 φορές συνεχόμενα… και μετά το μόνο που άκουγα ήταν οι παλμοί της καρδιάς μου και οι παρορμητικές σκέψεις μου που έψαχναν να μπουν σε τάξη και να χωρέσουν στην τελειότητα της στιγμής.

Εκείνη τη στιγμή, 34 σκέψεις ταξίδεψαν πάνω στο χρυσαφένιο μονοπάτι που άφηναν οι τελευταίες αχτίνες του πάνω στο νερό.  34 σκέψεις που με βούλιαζαν στο νερό για να ξαναγεννηθώ καθαρή.  Όταν ξαναβγήκα στην επιφάνεια ήξερα τι έπρεπε να κάνω… και τώρα αυτό το κάτι με σπρώχνει να μοιραστώ μαζί σου, νυχτερινέ μου επισκέπτη, τις πιο έντονες από αυτές.  Τις υπόλοιπες θα τις κρατήσω για μένα…  Αν συμφωνείς ή όχι λίγο με νοιάζει γιατί μου φτάνει που μιλάνε στην ψυχή μου.

• Θάλασσα η σκέψη και ο λόγος και γω θέλω να τα ταξιδέψω… τι κι αν οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά;  Χαλασμένη πυξίδα η καρδιά μου, υπακούει μόνο στην τρελή λογική της.
• Αν χαθώ σε κάποιο μαχαλά, φάρος δυνατός η δίψα για ζωή… θα μου δείξει νέα λιμάνια, νέους μαχαλάδες να διαβώ.
• Μισάνθρωπος δεν θα γενώ, γιατί ο σπόρος της αγάπης Του με έχει ποτίσει.
• Αναπνέω και ρουφάω τη δύναμη της Δημιουργίας Του.  Αναπνέω και ρουφάω με όλη μου τη δύναμη τη στιγμή.
• Πεισμώνω και δυναμώνω όταν η ανασφάλεια μου χτυπάει την πόρτα.  Είμαι ικανή γιατί έχω τη βούληση να ζήσω.
• Δίνω αγάπη όταν δεν μου ζητηθεί γιατί αυτή με γέννησε.
• Γιορτάζω τον έρωτα, το χορό, τη μουσική, τη φύση, τη φιλία.  Γιορτάζω τη θηλυκή πλευρά  μου.
• Έχω εμένα και κάτι που η αγάπη δημιούργησε… μια νέα ζωή… ακόμη κι αν η αγάπη άλλαξε μορφή, το πρόσωπο της θα μου δείχνει πάντα ότι έχω τη δύναμη να την ξαναβρώ.
• Κύκλοι ανολοκλήρωτοι θα κλείσουν γιατί η ζωή πρέπει να προχωράει χωρίς τροχοπέδες.
• Στο όνειρο και το φιλί θα βυθιστώ γιατί εκεί κρύβεται η σιωπή.

34 σκέψεις μια όχι και τόσο συνηθισμένης μέρας τελικά…  Καλημέρα εαυτέ μου.

Είναι στιγμές που ακόμη μέσα στο πιο πολύβουο πλήθος, αρκεί να κλείσεις τα μάτια και να αφουγκραστείς τη φωνή της ψυχής σου.  Κλείνεις τα μάτια, αφήνεις τις υπόλοιπες αισθήσεις να σε πλημμυρίσουν κι οταν οι παλμοί σου φτάσουν στο απόγειο τότε όλα μαγικά παύουν να υπάρχουν και ακούς μόνο την ανάσα σου, τη σκέψη σου την πιο καθάρια και τη φωτιά που σιγοκαίει στα πρωτογενή αισθήματα.

Αφέθηκα… πλημμύρισα… και όταν ξαναγύρισα στο τώρα, είδα μια φλεγόμενη ερημιά… και θυμήθηκα ένα τραγούδι. 

Απόψε θα κλείσω ξανά τα μάτια και θα αναμετρηθώ μαζί της… είναι ώρα να πάψει να καίει μάταια… είναι ώρα να αποκτήσει σάρκα και οστά… υπόσταση, αρχή και τέλος… κι αν στο τέλος καώ, το ταξίδι θα ξεκινήσει με κάθαρση και λεύτερη η ψυχή μου θα ξαναγεννηθεί… τ’ ακούς;

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
γεννιέσαι μέσα μου κι απ’ ό,τι ζω θερίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
πόσα ταξίδια πια και έρωτες για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
ξέρεις πως θα καείς αν με φωτιά μ’ αγγίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
τι σε χορταίνει πια, τι είναι αρκετό για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

  

Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ γιατί πως να το κάνουμε; Βράδυ είναι και εύκολο είναι να περάσω τις λάσπες και τα σκ@τ@ για ασφαλτοστρωμένο δρομάκι και δεν λέει να γεμίσω τα τακουνάκια μου με βρωμιές;  Λέει; Δεν….

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αν και πέρασε το γέμισμα σου και είσαι σε λείψη, μη μου κολλάς πολύ γιατί έχω μπαφιάσει.  Μην με αγχώνεις σου λέω… άνθρωπος είμαι και όχι ρομποτάκι.  Εντολές προεγκατεστημένες  εύκολα μπλοκάρουν στην εμφάνιση ενός δελεαστικού ιου/υιού (οχι των χοίρων πάντως).

Φεγγαράκι μου λαμπρό, θα είμαι trendy αν αρχίσω τους μπάφους και το pro;  Ενα κάμπριο διθέσιο θα με σώσει;  Και για που να το κόψω;  Θάλασσα ή βουνό; 

Φεγγαράκι  μου λαμπρό, όταν δεν έχω τι να κάνω, είναι κόσμιο και πρέπον για μια ξανθιά να μπινελικώνει;  Κι αν ναι, κατα που ν’ αρχίσω;  Δεξιά; Αριστερά; Πάνω; Κάτω; Το στραβωμένο πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη; 

Φεγγαράκι μου λαμπρό, δώσε μου φώτιση και υπομονή να αντέξω τις κακοτοπιές της βραδιάς… είναι πολλές πανάθεμα τες και ώρες ώρες… μπαφιάζω… στο είπα νομίζω… που θα βρω αναπληρωματικό (μυαλό) είναι το θέμα… γι αυτό και τόση ώρα σε λιβανίζω μπας και δείξεις το δρόμο και το σωστό e-shop.

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αρκετά σε ζάλισα… ώρα για… pro… και ο Θεός βοηθός.

Καλησπέρα είπα;

Ζω και αναπνέω στιγμές απειροελάχιστες μέσα στο απέραντο του σύμπαντος.  Ρουφάω τον ήλιο και την αλμύρα από μια θάλασσα που δεν μου ανήκει κι όμως…  σαν βασιλιάς και κλειδοκράτορας αφήνομαι να παρασυρθώ από την ψευδαίσθηση ότι όλος ο κόσμος μου ανήκει και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με απομακρύνει από το θρόνο μου.

Πλησιάζει η πανσέληνος, η μεγαλύτερη.  Γιορτάζω την ολοκλήρωση μέσα από τον αέναο κύκλο της σελήνης.  Γιορτάζω αυτό το μήνα της φωτιάς και τη νιώθω να σιγοκαίει στο βάθος περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αφεθώ στο παρανάλωμα της.  

Κύκλοι… αδιάκοπη ροή στιγμών και ανθρώπων.  Απόψε έκλεισα έναν και άνοιξα έναν καινούργιο, υπό την μουσική υπόκρουση της Sade.  Άραγε να είναι τυχαίο οτι η νέγρικη μελαγχολική φωνή της ήρθε να με στοιχειώσει τη στιγμή που ένα φάντασμα από το κοντινό παρελθόν αποφάσισε απόψε να μην με αφήσει μόνη με τη σελήνη;

Ξεφυλλίζω τις σκέψεις μου πριν 2 χρόνια περίπου και αναζητώ εκεί το λόγο που αφήνω τα φαντάσματα να μπαινοβγαίνουν στην ψυχή μου.  Απάντηση δεν πήρα όμως… ανέσυρα τον πρόλογο που απόψε θα γίνει επίλογος και επικήδειος και που θα ξορκίσει τη σκιά και θα την κάνει γλυκιά ανάμνηση.

Ίσως κάποιος/οι να έχετε ήδη βρει κάπου παλιότερα αυτή την καταχώρηση όμως απόψε θα την αναδημοσιεύσω για να σταματήσει να με στοιχειώνει… πολύ απλά γιατί απόψε η σκιά απέκτησε φωνή και σάρκα…τόσο κοντά… τόσο μακριά.

Αυτό το message in a bottle απόψε βρήκε τον παραλήπτη του και γι αυτό έρχεται ξανά στην οθόνη μου.  Καθισμένη ξανά στο μπαλκόνι μου θα στάξω μερικές σταγόνες κρασιού πάνω στην καύτρα από το τσιγάρο για να σβήσουν όλα μαζι μ αυτό.

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα να σας καληνυχτίσω και πάλι και να πω καλημέρα στην Ηώ που δεν θ αργήσει να με βρει να την περιμένω.

You're not the man who gave me everything
I've ever wanted
You're not the man
Who stepped inside my life
And haunted every, every day
You're not the man
Who said he'd never leave
Couldn't breathe
And could not sleep without me
That was someone who you left behind
A long time ago
You're not the man
Who would bleed for me
Never shed a tear
You're not the one
Said he'd always be near
You're not the man
Who threw me a lifeline
And you're not the man
I am so proud to call mine
And you're not the one
Who said he'd never leave
The one who made me believe in me
That was someone who could do no wrong
But you lost him
You're not the man
Who would bleed for me
But never shed a tear
You're not the one
Who said he'd always, always, always be here
Said he'd always, always be near
But don't get me wrong
Although it seems sad
It's not all bad
You see
I'm not the little girl I used to be
You're not the man
Not the one
Who said he'd always, always, always be near
He was everything you see
He made me believe in me
Said he'd always, always, always be here

15 Σεπτεμβρίου 2007- message in a bottle

Στην απέναντι πολυκατοικία μια παρέα, συντροφιά με μια κιθάρα, τραγουδάει «βράδυ Σαββάτου και συ ‘σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι και τι να λες….». Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά ήρθες εσύ στο μυαλό μου. Τι να κάνει άραγε απόψε; Σε τι ερωτικά παιχνίδια έχει αφεθεί; Μετά ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάω τις φωτογραφίες που μου έστειλες. Προσπαθώ να τις δω αποστασιοποιημένα και να μην επιτρέψω τον εαυτό μου να μπει στο τριπάκι να σε σκεφτεί ερωτικά. Μάταια όμως… Σκέφτομαι όλα τα «παιχνίδια» που έχουμε κάνει τις τελευταίες μέρες και αυτά που θα κάνουμε αν καταφέρουμε να το συνεχίσουμε χωρίς να ξενερώσουμε (γιατί για να πω την αλήθεια έχω την τάση να αναλύω τόσο πολύ τα πράγματα και τις σκέψεις μου που άλλες φορές καταλήγω να ξενερώνω και άλλες φορές κάνω τον άλλον να ξενερώσει). Σκέφτομαι, λοιπόν όλα αυτά (ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να φέρω τη μορφή σου στο μυαλό μου) και αμέσως νιώθω να … και να δω τι θα κάνω απόψε στην κατάσταση που είμαι…

Νομίζω στο είπα και τις προάλλες… σε ζηλεύω που μπορείς να ζεις με αυτόν τον έντονο τρόπο τη ζωή σου. Νομίζω ότι ζεις την ζωή που δεν έζησα.

Ακόμη λοιπόν και έτσι, μέσα από τις ιστορίες που φτιάχνουμε και που με κάνεις να τα ζω και γω… χαίρομαι που σε γνώρισα και που ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικτυακή σχέση… αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και να 'σαι και φυσικά να περνάς ακόμη καλύτερα μέσα σε όποια/ες αγκαλιά/ές και να 'σαι…

Έχει μια ζέστη απόψε… κάτι σαν κουφόβραση… και το κεφάλι μου βαρύ κάνει ταξίδια ακροβατώντας στη χαρμολύπη.

Ακόμη ένα βράδυ παρέα με την αγαπημένη μου φωνή και την ίδια ώρα πάνω κάτω, πάντα το ίδιο τραγούδι.

Μου λέει ότι ξόδεψα χρόνια περιμένοντας τη δεύτερη ευκαιρία και το διάλλειμα που θα φέρει την ηρεμία.  Για τη γμνη την συνήθεια μου να θεωρώ ότι δεν είμαι ποτέ αρκετή και για το πόσο δύσκολο γίνεται το τέλος της ημέρας όταν νιώθεις τις φλέβες άδειες.  Έτσι κουρασμένη από την ευθεία γραμμή της ζωής μου αναζητώ τη γαλήνη στην μορφή ενός αγγέλου, μακριά από εδώ, δραπετεύοντας για μια τελευταία φορά στους σκοτεινούς και κρύους τοίχους ενός ξενοδοχείου.

Θέλω να ουρλιάξω αλλά ποιον να τρομάξω;  Δεν είναι μόνο η θλίψη που κατοικεί μέσα μου… υπάρχει και το φως της λιακάδας μου που τρεμοπαίζει.  Σε χαλεπούς καιρούς αναζητά το θαύμα μα το κλέβει για άλλη μια φορά η απομυθοποίηση των αισθημάτων που μετουσιώνονται σε ανάγκες.

Γυρίζει η σκέψη μου σε λέξεις που με προτρέπουν να εκφράσω ότι έχω ανάγκη για φροντίδα και …. Εκείνη τη λέξη που έχω ξεγράψει από το λεξιλόγιο μου.

«Φρόντισε με»… «δωσ’ μου το λιμάνι σου να κρυφτώ»… αρνείται το στόμα να το προφέρει… χρόνια πολλά έμαθε η καρδιά να μην ζητά μόνο να δίνει… γι αυτό θα το αρθρώσω δυνατά για να τ’ ακούσω… να με φροντίσω!!!

Δεν υπάρχει θεραπεία… παραιτούμαι… Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει, άλλη μια φορά θα πληγωθώ

Πριν λίγο καιρό, κάποιος ρώτησε αν προτιμάμε την ημέρα από τη νύχτα. Μου φάνηκε αδιανόητο τότε πως μπορεί κανείς να ζει στο σκοτάδι ενώ ο ήλιος και το φως της ημέρας είναι η κινητήρια και ζωοδότης δύναμη για κάθε πλάσμα σ αυτόν τον πλανήτη.

Η απάντηση μου τότε ήταν η εξής: «Έγραψα προχθές αυτό που λέει ο σοφός λαός... "όποιος βράδυ περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί". Έλα όμως που με γοητεύει η άτιμη η νύχτα;;!! Άλλα πράγματα μπορώ να κάνω τη μέρα και άλλα όταν πέσει το σκοτάδι (αρκεί βέβαια εγώ να είμαι στο φως, ξηγημένα πράγματα... το απόλυτο σκοτάδι μου δημιουργεί φόβο και κατάθλιψη). Έτσι λοιπόν, μου είναι απαραίτητα και τα δυο γιατί το καθένα μου προσφέρει κάτι διαφορετικό.

Αυτό που δεν θα μπορούσα να κάνω όμως (με καμία δύναμη), είναι να δουλεύω νύχτα και να κοιμάμαι μέρα. Το βιολογικό μου ρολόι διαμαρτύρεται όταν το κάνω αυτό... οπότε δεν το αλλάζω (παρόλο που πολλές φορές ξενυχτάω είτε γράφοντας, είτε διαβάζοντας, σπανίως διασκεδάζοντας).»

Συνεχίζοντας την αναζήτηση για τις αλλαγές που θέλω να κάνω στη σελίδα μου για να με εκφράζει όσο το δυνατόν περισσότερο, ξεκίνησα με την εικόνα που χρησιμοποιώ ως σκηνικό (αλλιώς background) και σήμερα κατέληξα σ αυτήν εδώ του φεγγαριού για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί είναι δώρο από έναν πολύ καλό μου φίλο, ερασιτέχνη φωτογράφο, που ευελπιστεί κάποια μέρα να γίνει διάσημος και έτσι η φωτό αυτή θα αξίζει ακόμη περισσότερο (αυτή είναι η δική του άποψη, γιατί για μένα η φωτογραφία αυτή είναι ανεκτίμητη γιατί είναι δικό του δώρο σε μένα). Ο δεύτερος λόγος πηγάζει και απαντιέται από το ερώτημα που τέθηκε πριν. Αναλογίστηκα πόσες φορές έχω μείνει ξάγρυπνη το βράδυ εξαιτίας κάποιας ιδέας ή συναισθήματος που ήθελα να εκφράσω – μοιραστώ μέσα από αυτό το χώρο και η απάντηση είναι ότι ως επί το πλείστον τα βράδια είναι αυτά που οδηγούν τα βήματα μου σε δημιουργικές περιπλανήσεις.

Έχω περάσει βράδια με το σαλεμένο μου μυαλό να πλάθει ιστορίες ή διαλόγους κάτω από το φως του φεγγαριού.

Έχω περάσει βράδια κοιτώντας το και ψάχνοντας να βρω το πρόσωπο που καθρεφτίζεται σ αυτό και που θα με έκανε να νιώσω την ασφάλεια και τη σιγουριά που σου δίνει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο όταν αμφιταλαντεύεσαι σε τεντωμένο σκοινί.

Και έχω περάσει βράδια απλά ζητώντας τη γαλήνη που το φως του προσδίδει σε όσους έχουν την καρδιά στη σκιά του. 

Έτσι κατέληξα λοιπόν ότι είμαι ένα πλάσμα της μέρας που το βράδυ μεταμορφώνεται πίσω από τη σκιά του φεγγαριού.

Απόψε δεν θα πω περισσότερα για μένα, θα αφήσω μόνο το φεγγάρι να μιλήσει και το ποτάμι που κυλάει επάνω του να μας παρασύρει μελωδικά εκεί που η καρδιά του καθενός γαληνεύει και ονειροβατεί.

Καληνύχτα.

Και αν το κάνεις, τι να γράψεις; Ιδού το δικό μου δράμα.

Εξαφανίστηκα για λίγο καιρό.  Έλεγα ότι ο χώρος μου δεν με χωράει πια.  Ότι χρειάζομαι κάτι πιο μεγάλο για να ανοίξω τα φτερά μου.  Τρομάρα μου… ψώνιο γεννήθηκα και ψώνιο θα πεθάνω. 

Ελαχιστοποίησα τη χρήση του υπολογιστή (βοήθησε και ο ιός που μου άλλαξε λίγο τα φώτα).  Έψαξα να βρω άλλους τρόπους για να γεμίζω το χρόνο μου δημιουργικά.  Ρίχτηκα με τα μούτρα στο γυμναστήριο για να εκτονώνομαι.  Ξεσκόνισα τα βιβλία που είχα αφήσει να με περιμένουν αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη.  Βγήκα και λίγο στη φύση για να πάρω δύναμη από αυτήν. Γύριζα σαν το αγρίμι στο κλουβί.  Όλα υπέροχα και όλα δημιουργικά όμως κάτι μου έλειπε.  Γύριζα σπίτι και άνοιγα τον υπολογιστή με μια κενή σελίδα μπροστά μου να με περιμένει και τον κέρσορα να αναβοσβήνει ακούραστα περιμένοντας το δικό μου οίστρο.  Να γράψω ή να μην ξαναγράψω;  Ιδού η απορία.

Ύστερα έκανα βόλτες σε άλλα ιστολόγια.  Κάποια παλιά γνώριμα που αγάπησα εδώ και κάποια νέα που με μάγεψαν με τον πλούτο ψυχής και έκφρασης των δημιουργών τους.  Και σκέφτηκα… που πας ρε Καραμήτρο;  Με ποιο δικαίωμα αξιώνεις να γράψεις ότι το σαλεμένο σου μυαλό προστάζει όταν υπάρχει τέτοια πληθώρα αξιόλογων ιστολογίων που κάνουν το δικό σου να ωχριά;

Όχι, δεν τα γράφω όλα αυτά για να με κανακέψετε και να μου πείτε μη φύγεις ή συνέχισε να γράφεις. Δεν μου αρέσει το κανάκεμα καθόλου… σε σημείο που όταν αυτό συμβαίνει νομίζω ότι με δουλεύουν και την κάνω με ελαφρά.

Ο λόγος που σας τα αναφέρω είναι γιατί επιτέλους συνειδητοποίησα ότι η σελίδα αυτή είναι για μένα ο τόπος που βγάζω τα εσώψυχα μου. Ίσως το πιο καθαρό κομμάτι της ζωής μου. Χωρίς δήθεν και πρέπει. Αλλά γεμάτος με τα θέλω και τα γιατί μου.

Πάει καιρός που το χα καταλάβει και τρόμαξα όταν πάλι κατάλαβα ότι με αυτόν τον τρόπο δίνω λαβή σε κάποιους για να με «χειριστούν». Αφορμή στάθηκε η τελευταία μου καταχώρηση και θέλω εδώ να ευχαριστήσω αυτόν που μου έδωσε την έμπνευση. Αυτός βρίσκεται στο άλλο άκρο από μένα γι αυτό και τον παρομοίασα σαν το «σφιχτό το στρείδι». Δυστυχώς, δεν μπορώ να γίνω σαν και αυτόν όσο και να προσπαθήσω. Όμως κατάλαβα ότι κάπου στη μέση πρέπει να σταθώ για να μπορέσω να κρατήσω την ψυχική μου ηρεμία (άγνωστη λέξη που πρόσφατα έμαθα από το λεξικό).

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να επιστρέψω χωρίς φαμφάρες και τυμπανοκρουσίες. Απλά και ταπεινά να σας πω ότι η σελίδα αυτή δεν είναι μια εικονική πραγματικότητα αλλά ένας άνθρωπος που σας ανοίγει την καρδιά του με ειλικρίνεια. Ένας άνθρωπος μικρός, με πάθη και αδυναμίες. Ένας άνθρωπος μεγάλος, με αγάπη για το συνάνθρωπο και τη ζωή. Ένας άνθρωπος που αφήνει το στίγμα του μ αυτόν τον τρόπο στην απεραντοσύνη αυτού του διαδικτυακού τόπου. Ένας άνθρωπος απλός και καθημερινός, χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις για τα μυστήρια του σύμπαντος όμως με πίστη και ανιδιοτέλεια.

Ακόμη δεν έχω αποφασίσει τι άλλες αλλαγές θα κάνω στη σελίδα μου, όμως αυτό που είμαι σίγουρη είναι ότι θα γράφω μόνο όταν έχω κάτι να μοιραστώ μαζί σας και όχι απλά για να γεμίζω το ιστολόγιο και να προκαλώ τη συμμετοχή σας σ αυτό. Έκανα επίσης και ένα ξεκαθάρισμα στη λίστα φίλων και δυστυχώς από απροσεξία διέγραψα σημαντικούς χρήστες. Ζητάω συγνώμη και αν ίσως δεν έχω επανορθώσει ακόμη σε κάποιους θα ήθελα να μου στείλουν ένα μήνυμα για να τους κάνω εγώ την πρόσκληση. Θα είναι τιμή μου.

Να έχετε ένα όμορφο απόγευμα, Καλή Πρωτομαγιά σε όλους (ότι και να σημαίνει αυτό για τον καθένα σας) και για όσους αποφάσισαν να κάνουν μια εκδρομή ενόψει του τριημέρου, εύχομαι να περάσουν υπέροχα μαζί με τους αγαπημένους τους.

To blog λοιπόν, μέχρι… η ζωή να μου αποδείξει ότι πρέπει να το βουλώσω.

Thats not the beginning of the end
Thats the return to yourself
The return to innocence.
Love - devotion
Feeling - emotion
.
Love - devotion
Feeling - emotion
.
Dont be afraid to be weak
Dont be too proud to be strong
Just look into your heart my friend
That will be the return to yourself
The return to innocence
.
If you want, then start to laugh
If you must, then start to cry
Be yourself dont hide
Just believe in destiny
.
Dont care what people say
Just follow your own way
Dont give up and use the chance
To return to innocence
.

Στύβω το κεφαλάκι μου τι να μαγειρέψω πάλι για την οικογένεια.  Σαρακοστή γαρ και σαν καλή χριστιανή πρέπει να προσαρμόσω το τραπέζι στους κανόνες της νηστείας και της εγκράτειας.

Άνοιξα λοιπόν η γυναίκα, ως σύγχρονη γυναίκα, τον υπολογιστή για να αναζητήσω στο διαδίκτυο σαρακοστιανές συνταγές πέρα από τις συνηθισμένες που μου έμαθε η μαμάκα μου.  Λαχανικά, όσπρια, θαλασσινά και ένα σωρό άλλες νοστιμιές άρχισαν να ξεδιπλώνονται μπροστά στα πεινασμένα ματάκια μου στη σελίδα του pathfinder http://clubs.pathfinder.gr/pandaisia_gevsewn/677784 .  Αυτό δεν θα το φάει η μικρή, το άλλο δεν αρέσει στο σύζυγο, αυτό ειναι μπελαλίδικο… και  να σου μπροστά μου μια συνταγή για σαγανάκι με όστρακα.  Μμμμ, γουργούρισε η κοιλίτσα μου!!!  Πιάνω γράφω τη συνταγή και βουρ για το ψαράδικο κάτω στο λιμάνι για να προμηθευτώ τα απαραίτητα θαλασσινά.  Η συνταγή έλεγε για χτένια αλλά έλα που εγώ έχω θέμα με τα στρείδια, μύδια, κυδώνια, γυαλιστερές και φούσκες;  Έτσι κατέληξα με μια ποικιλία θαλασσινών που έκαναν το στόμα μου να γεμίζει από σάλιο πριν καν αρχίσω να τα μαγειρεύω… και… δεν άντεξα και πολυ η γυναίκα… με το που βρέθηκα σπίτι πήρα μπροστά μου τη γαβάθα με τα πλυμένα θαλασσινά, πήρα 2-3 λεμόνια, έκανα και ένα σταυρό (γιατί τον τελευταίο καιρό βγάζω κάτι περίεργες αλλεργίες απο το πουθενά και για τρόφιμα που παλιότερα έτρωγα άνευ κολλήματος) και άρχισα να ανοίγω με προσοχή μερικά από αυτά για να τα δοκιμάσω.  Ναιιιιιι ωμά!! Δεν υπάρχει ωραιότερη γεύση για τον ουρανίσκο μου από τα ωμά θαλασσινά!!! Με μπόλικο λεμόνι και λίγο αλατάκι… λιγοθυμιά κάθε ρουφηξιά!!! 

Και κει που πάλευα με ένα στρείδι που μου το έπαιζε δύσκολο, το μυαλό μου λοξοδρόμησε σε μια κουβέντα που μου έλεγε η γιαγιά μου (καλή της ώρα).  “Το σφιχτό το στρείδι πρέπει να προτιμάς παιδάκι μου γιατί αυτό πολλές φορές κρύβει μέσα του το μαργαριτάρι”.  Χαμογέλασα γιατί αμέσως το μυαλό μου πήγε σ ένα στρείδι αλλιώτικο από τ άλλα.

Επανέρχομαι όμως στο πως μπορούμε να μαγειρέψουμε τα … θαλασσινά… όμως δεν μπορώ αν δεν ολοκληρώσω αυτή τη σκέψη (αν το κάνω να μου τρυπήσετε τη μύτη).  Υπάρχει μια άποψη στην άκρη του μυαλού μου, που όμως εκεί την αφήνω (γιατί δεν με συμφέρει φυσικά).  Όσο περισσότερο μιλάει ο άλλος τόσο πιο ξεκάθαρα σου δείχνει τον τρόπο που θα τον χειριστείς (χμμ το χρειάζομαι άραγε;).

Δεν ξέρω αν αυτή η ιδιότητα είναι προτέρημα ή όχι. Να έχεις δηλαδή τον τρόπο να συζητάς χωρίς να εμπλέκεις προσωπικά στοιχεία, χωρίς να επιτρέψεις στον άλλο να μάθει κάτι παραπάνω για σένα. Θα μπορούσε για μένα αυτό να ερμηνευτεί σαν έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον συνομιλητή. Λες και αν μοιραστείς μαζί του κάτι προσωπικό θα βρει τρόπο να το στρέψει εναντίον σου, να το χρησιμοποιήσει. Κι όμως τα προσωπικά στοιχεία είναι αυτά που σε κάνουν να καταλάβεις τον άλλο περισσότερο, να σχηματίσεις μια εικόνα και άρα να τον πλησιάσεις. 

Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει "Όποιος δε σε ξέρει δεν μπορεί να σε πληγώσει".  Απόλυτα σωστό.  Δε νομίζω όμως να είναι εφικτό.  Όλες οι διαπροσωπικές σχέσεις βασίζονται όχι στη συζήτηση αλλά στην επικοινωνία.  Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον (να έρθεις κοντά του και να αποκτήσεις μια πιο προσωπική επαφή) κάνοντας απλά μια συζήτηση και αν δεν βάζεις την δική σου πινελιά σε αυτά που λες.  Ακόμα όμως και να δεχτούμε ότι κάποιος έχει υιοθετήσει αυτή τη στάση, είναι αδύνατο να μιλάει πάντα γενικά. Είναι αδύνατο μέσα σε όλα τα επιχειρήματα που παραθέτει να μην εκφράζει προσωπικές του πεποιθήσεις. Το θέμα είναι αν έχεις τη διάθεση και το χρόνο για να ασχοληθείς και να τις εντοπίσεις.  Και βεβαίως το κίνητρο…

Ξέφυγα πάλι ή μου φαίνεται;  Δεν το κάνω εσκεμμένα πιστέψτε με!!!

Και μιλώντας για στρείδια, μύδια και λοιπά θαλασσινά… πάλι μια δεύτερη σκέψη ξετρύπωσε από το πουθενά… Με τόσα θαλασσινά που έφαγα λέτε να έχω πρόβλημα απόψε;  Την αμαρτία μου θα την πω και ας είναι περίοδος εγκράτειας… μια φουσκοδεντριά την έπαθα και άντε να δω πως θα μαζευτώ…

Γι αυτό το νου σας, αν είναι να μαγειρέψετε θαλασσινά… να έχετε προνοήσει για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν… κάντε δυο τρεις μετάνοιες, πείτε δυο πατερ ημών, κάντε και ένα κρύο ντουζάκι για καλό και για κακό και ο Θεός μαζί σας… το πολύ πολύ να χρειαστεί να σας συγχωρέσει μια ακόμη αμαρτία!  Γιατί οπως λέει και το τραγουδάκι “αν θες ν αγιάσεις πρέπει ν αμαρτήσεις, εε κι αν προλάβεις ας μετανοήσεις…”

Ωωω ναι, το ομολογώ.  Μου το έσπασαν λιγάκι το τσαμπουκά εδώ που ήρθα.  Και καλά να πάθω δηλαδή!!!  Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου σχετικά με την επαγγελματική μου υπόσταση και πίστευα ότι όποιος τις καλλιεργεί (τις ικανότητες γαρ) και δεν επαναπαύεται στις γνώσεις που απόκτησε κατά τις όποιες σπουδές του, μπορεί να βρει εύκολα δουλειά αρκεί να κουνηθεί λιγάκι και να μην περιμένει να έρθει η δουλειά να τον βρει.  Και μέχρι τώρα όντως έτσι ήταν για μένα.  Τα 10 χρόνια που ήμουν στην Αθήνα, δεν έμεινα πάνω από ένα μήνα χωρίς δουλειά και είχα να το περηφανεύομαι!!!

Να όμως που ήρθε η ώρα να βγω ξανά στη γύρα για αναζήτηση εργασίας ανάλογης των προσόντων μου.  Και πήρα σβάρνα τις αγγελίες και τους γνωστούς.  Και έστειλα (με υπερηφάνια) το βιογραφικό μου στις εταιρείες που εγώ αξιολόγησα ως αρμόζουσες για μένα… και μου ήρθε η απάντηση δια στόματος προϊσταμένου σουπερ μάρκετ της περιοχής… “Ωραία πλασάρετε κυρία μου τον εαυτό σας, καλούτσικο και το βιογραφικό σας όμως… συστάσεις από κάποιο προύχοντα της περιοχής έχετε;”  Προύχοντα; Παρακαλώ μπορείτε να γίνεται πιο συγκεκριμένος;  “Καλή η προυπηρεσία σας και οι γνώσεις σας αξιόλογες όμως … ξέρετε… η αγορά εργασίας στην περιοχή μας είναι μικρή και η ζήτηση μεγάλη… και προτεραιότητα έχουν αυτοί που στηρίζονται από κάποιο πολιτικά σημαίνον πρόσωπο… πχ Δήμαρχος, Νομάρχης, Βουλευτής, Υπουργός… κλπ κλπ κλπ”.  Δεν θα σχολιάσω τα λεγόμενα του κυρίου… ακόμη…  Θα σας πω πρώτα μια άλλη προσωπική εμπειρία που είχα πρόσφατα. 

Πριν λίγες μέρες δέχτηκα τηλέφωνο από την πεθερά μου η οποία πήρε να ζητήσει τη γνώμη μου για το εξής θέμα.  Κάποιος από τους προύχοντες της περιοχής την πήρε τηλέφωνο και της πρότεινε μια θέση εργασίας για τον γαμπρό της (άσχετο, εμένα γιατί δεν με πήρε ποτέ κάποιος από αυτούς να μου προτείνει δουλειά;; οεο!!).  Απόφοιτος λυκείου και χωρίς άλλες γνώσεις.  Μιας κάποιας ηλικίας και αγρότης μέχρι τούδε.  Της πρότεινε λοιπόν (εκλογές μύρισαν ή είναι η ιδέα μου;) να τον “διορίσουν” υπάλληλο του ΕΟΤ με 8μηνη σύμβαση βάση μιας προκήρυξης που βγήκε στα κρυφά για να βολευτούν οι “πελάτες” των βουλευτών – υπουργών – γραμματέων του αρμόδιου υπουργείου.  Και με ρωτάει η πεθερά μου… “παιδάκι μου εσύ που ξέρεις την αγορά, μου είπε οτι θα είναι 8μηνη σύμβαση με καθαρό μισθό 1250 ευρώ.  Είναι καλά ή δεν αξίζει να ασχοληθεί;  Έχουμε και κλάδο αυτόν τον καιρό, μην τρέχει άδικα ο άνθρωπος πάνω κάτω στην Καλαμάτα και αφήσει και τη δουλειά του πίσω.” 

Εδώ να σημειώσω οτι εργάζομαι 10 χρόνια σαν γραμματέας σε διάφορες εταιρείες και ο ανώτατος μισθός που έχω πάρει είναι 800 ευρώ…

Και σκέφτομαι (με όσο μυαλό μου έμεινε)… 6 χρόνια στο Δημοτικό, 6 χρόνια στο Γυμνάσιο-Λύκειο, 6 χρόνια σπουδές στο δρόμο και στους εργοδότες της Κέρκυρας που με εκμεταλλεύονταν επί 12ωρου χωρίς ένσημα και υπερωρίες, 10 χρόνια να παλεύω να εδραιωθώ και να αποκτήσω μια αξιοκρατική και αξιόλογη θέση εργασίας βελτιώνοντας τις γνώσεις μου σε 3 ξένες γλώσσες, διάφορα πιστοποιητικά πάνω στη χρήση υπολογιστών και μια ιδιοσυγκρασία που δεν κολλώνει πουθενά και ανταπερξέχεται σε όποια θέση και πρόκληση της τεθεί και ήρθε η ώρα να μου σπάσει ο τσαμπουκάς και να χρειάζεται να ζητήσω την υποστήριξη από κάποιον βουλευτή για να βρω μια δουλειά έστω και σε σουπερ μάρκετ, την ώρα που σε κάποιον άλλον παντελώς αστοιχείωτο, του προσφέρεται θέση (έστω και προσωρινή βρε παιδί μου) με αμοιβή που ούτε να την ονειρευτώ δεν θα μπορούσα!!! Να το πω;  Θα το πω… ΟΧΙ ευχαριστώ δεν θα πάρω!!! θα μείνω στο ταμείο ανεργείας και θα έχω να λαμβάνω κάθε μήνα 430 ευρώ και γω θα κάθομαι στο σπίτι και θα… αυτό ακριβώς!!!  Ομως ρε παιδιά, δεν ειμαι από τέτοια στόφα ρε γμτ!!! Δεν θέλω να με συντηρεί κανείς, ακόμη και το κράτος.  Έχω μάθει να είμαι αυτόνομη και να κερδίζω το ψωμί που τρώω και όχι να περιμένω να πέσει το μάνα εξ ουρανού.

ΟΚ, το είπαμε… είναι που μου στραπατσάρησαν λιγάκι το τσαμπουκά και το prestige όμως δεν θα το βάλω κάτω!!! Αν ήθελα να με συντηρεί το κράτος θα πήγαινα κατά Κορυδαλό μεριά που οι ανέσεις και οι πολυτέλειες (βλέπε αερομεταφορές με ελικόπτερα και πάσης φύσεως διευκολύνσεις) είναι σαφώς καλύτερες από τα 430 ευρώ που δίνει ο ΟΑΕΔ.  Τα είπα και ξεθύμανα και τώρα πάω να “ξαναγκρεμίσω” το σπίτι για να χω κάτι να ασχολούμαι μετά (να μην λέτε ότι κάθομαι και όλη μέρα στον υπολογιστή τώρα που δεν δουλεύω!!!).

Φιλιά πολλά σε όλους και καλή δύναμη σε ότι κι αν κάνετε σήμερα!!!

… και σιγά μην τη γλύτωνα εγώ!!!  Τώρα θα μου πεις, το ήθελες να γλύτώσεις;… χαχαχα με τιποτααααααααα!!!

Μου λείψατε!!!!!!!!!!! Απίστευτααααααααααααα!!!! Και γι αυτό μόλις πριν λίγο που ρύθμισα τη σύνδεση μου, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να μπω και να σας πω την καλημέρα μου!!!

Λοιπόν, κοντεύει 12 και είμαι ήδη στον δεύτερο καφέ (περιμένοντας τον μαραγκό να έρθει επιτέλους να μου φτιάξει κάτι μερεμέτια στα ντουλάπια της κουζίνας!!! τα νεύρα μουυυυυυυυ ένα μήνα τώρα με κοροϊδευει από αυριο σε αύριο...).  Πήγα το παιδί στο νηπιαγωγείο και περνώντας από την παραλία σκέφτηκα να σας βγάλω μερικές φωτό να δείτε τι ωραία που είναι εδώ στην εξοχή!!! (και να ζηλέψετε λιγάκι χι χι χι).  Κάθε πρωί κάνω αυτή τη διαδρομή και ομολογώ… αισθάνομαι τυχερή που έχω αυτό το προνόμιο.

Δεν λέω οτι δεν μου λείπει η ζωή μου στην Αθήνα, όμως αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους που άφησα πίσω και όχι τόσο με τον τόπο.  Όμως είμαι σίγουρη οτι αυτοί που πραγματικά αγαπώ και με αγαπάνε θα συνεχίσουν να είναι κοντά μου και τώρα που τα χιλιόμετρα αυξήθηκαν λιγουλάκι….

Τι να σας πρωτοπώ για τις πρώτες εντυπώσεις από την Καλαμάτα;  Δεν ήταν αγνώστη πόλη για μένα και έτσι αισθάνθηκα οτι ήρθα κάπου οικεία.  Οι άνθρωποι είναι ζεστοί και ανοιχτοί αλλά ταυτόχρονα και λίγο περίεργοι έως πολύ κουτσομπόληδες θα έλεγα.  Σου χαμογελούν και σου ανοίγουν το σπίτι τους μόλις ακούσουν οτι είσαι ξενόφερτος όμως οι ερωτήσεις και η αδιακρισία πάει σύννεφο από τις πρώτες λέξεις… χαχαχαχαχα Θα μου πείτε οτι έτσι είναι οι άνθρωποι γενικά στην επαρχία.  Τι να σας πω; Και γω στην επαρχία μεγάλωσα και εκεί υπήρχε η περιέργεια και το κουτσομπολιό αλλά δεν ήταν τόσο απροκάλυπτο!!!  Ο Θεός να δώσει να μην γίνω και γω έτσι!!!

Όσο για τις φυσικές ομορφιές της πόλης, σιγά σιγά θα  τις δείξω και σε σας, μέσα από φωτό που θα βγάζω στις βόλτες μου.  Αυτό που λάτρεψα και δεν περίμενα να βρω, ήταν η παλιά αγορά της πόλης!!! Πίστευα οτι δεν θα είχε τέτοια ανάπτυξη. Στις παλιότερες επισκέψεις μου στην πόλη έβλεπα ένα μόνο μέρος της αγοράς και ομολογώ οτι δεν μου άρεσε γιατί ήταν λίγο παραμελημένη.  Όμως τώρα που βρήκα χρόνο και το περπάτησα βρήκα γωνιές απίστευτες και μοναδικές!!!

Κάτι άλλο που λάτρεψα με την πρώτη ματιά, το πρώτο πρωινό που ξύπνησα εδώ, ήταν ο όγκος του Ταϋγετου πάνω από την πόλη!!! Ένας γίγαντας που την αγκαλιάζει σαν να την προστατεύει… ή έτσι μου φάνηκε εμένα…  για να μην πω για τα χιόνια που καλύπτουν τις κορυφές του!!! Σύντομα θα κάνω μια εξόρμιση προς τα κει για πεζοπορία και φαγητό στο απίστευτο τουριστικό καταφύγιο που έχει στο δρόμο μεταξύ Σπάρτης και Καλαμάτας!!!

Λοιπόν, για πρώτη μέρα δεν θα σας κουράσω περισσότερο με τη φλυαρία μου… άλλωστε από δω και πέρα θα τα λέμε τακτικά, ναι; 

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους αγαπημένους μου φίλους που δεν παρέλειψαν όλον αυτόν τον καιρό της απουσίας μου να επισκέπτονται τον χώρο μου και να μου αφήνουν το κάτιτι τους!!! Θα μου πάρει λίγο καιρό να ξαραχνιάσω στο blogoσπιτο μου όπως λέει και η αγαπημένη μου Ayalita… γι αυτό και ζητώ την κατανόηση σας μέχρι να απαντήσω σε όλους σας.

Φιλάκια πολλά και να έχετε μια υπέροχη μέρα!!!

… λένε πως είναι η αναμνήσεις μας.  Όμως πως λέγονται όλα αυτά όταν τα βρίσκεις πεταμένα σε συρτιάρια και κούτες ξεχασμένες; Και τι να κρατήσεις απ όλα αυτά όταν πρέπει να πάρεις μαζί σου μόνο τ’ απαραίτητα;  Πως μαζεύονται τόσα πράγματα;

Κάθε στιγμή που περνάει, κάθε προσωπική σου στιγμή μπορεί να κλειστεί σε ένα μικρό χαρτί, μια εικόνα, ένα ξερό από καιρό λουλούδι, ένα μπλουζάκι που κάποτε μοιράστηκες με κάποιον άλλον, μια καρδούλα κομμένη στη μέση με το άλλο της μισό να αγνοείται τα τελευταία 15 χρόνια.  Και τα κρατάς όλα  αυτά με ευλάβεια για να σου θυμίζουν αυτές τις στιγμές.  Γεμάτες κούτες πολύχρωμες με σημειώματα, φωτογραφίες, δωράκια που τώρα σου φαντάζουν ανούσια όμως τότε ήταν ο κόσμος σου όλος.

Σε ένα άλλο συρτάρι βρίσκεις τακτοποιημένα και μυρωράτα σεντόνια, πετσέτες, τραπεζομάντηλα και κεντήδια της μαμάς που τα πήρες μόνο και μόνο για να μην την στεναχωρήσεις.  Και όλα αυτά τα κρατάς για μια σημαντική στιγμή… που ακόμη δεν έχει έρθει.  Τα ανοίγεις και τα μυρίζεις και η εικόνα της μανούλας σου έρχεται στο μυαλό.  Να ταν εδώ τώρα… ίσως να σε εκνεύριζε με τη μανία της να γίνονται όλα στην εντέλεια και με τάξη όμως σίγουρα θα ήσουν πιο σίγουρη για το αποτέλεσμα.

Σ’ αυτήν την κούτα να μπουν τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες, στην άλλη τα βιβλία, στην άλλη τα κρύσταλλα της γιαγιάς και στην πιο μεγάλη τα παιχνίδια του παιδιού.

Σταματάς για λίγο και ανάβεις τσιγάρο.  Κάποια θα ξαναβάλεις στο καινούργιο σπίτι και κάποια θα παραμείνουν στο πατάρι μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος θα τα αναζητήσει.

Πολλά μαζεύτηκαν πάλι και συ παραπατάς ανάμεσα σε κούτες στοιβαγμένες και σε εφημερίδες.

Και αύριο μέρα είναι, εδώ θα είναι όλα και θα σε περιμένουν.  Σβήνεις το τσιγάρο και κλείνεις την πόρτα για να μην τα βλέπεις.  Κλείνεις την πόρτα όμως ξέρεις ότι είναι όλα εκει.  Τ’ απομεινάρια σου… η ζωή σου, που περιμένει να ξεδιπλωθεί και πάλι και να αρχίσει σε άλλη βάση.

Απόψε θα κοιμηθείς στα καλά σου σεντόνια έτσι για αλλαγή… παρέα με ένα αποξηραμένο λουλούδι που κάποτε κόπηκε από έναν φράχτη για σένα.

   

υ.γ1.: να θυμηθείς να βάλεις ωτασπίδες να μην ακούς το τρένο που σφυρίζει...

υ.γ.2: Το τελευταίο δεκαήμερο που πακετάρουμε όλα μας τα πράγματα έχω καταλήξει στα εξής (κλισέ) συμπεράσματα:

1. Η ακαταστασία δεν σκοτώνει (μπορώ να ζήσω τελικά παρέα με τη σκόνη... δεν μου ζητάει φαί σε τελική ανάλυση)
   
2. Έχω πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα χρειάζομαι (χμ... θα σταματήσω ποτέ να αγοράζω παπούτσια και τσάντες;)
   
3. Έχω πάρα πολλά ποτήρια (μικρά, μεγάλα, χρωματιστά, παλιά, καινούργια... ποτήρια να υπάρχουν βρε!)
   
4. Γράμματα πουλιά μου ταξιδιάρικα (πρέπει να έχω αφιερώσει άπειρες ώρες για να διαβάσω τόσα γράμματα)
   
5. Με το που κλείνω μια κούτα χρειάζομαι αυτό που έχει μέσα.
6. Πάντα κάτι θα μείνει πίσω.
7. Χρειάζομαι περισσότερες σακούλες (Μίνα κάτι έλεγες...)
8. Τις δικές μου αναμνήσεις να τις πακετάρω... του άλλου όμως; τζιιιιιιιιιιζζζζζζζζ Κ.αιει!!!
9. Πως τα κουβάλησα όλα αυτά την προηγούμενη φορα οεο;
10. Σας το είπα οτι η σκόνη τελικά μπορεί να γίνει ο καλύτερος μας φίλος;