|
|
7月21日 Μόλις έλαβα στο mail μου αυτήν εδώ την ιστορία. Δεν βάζω το θέμα εδώ γιατί αναρωτιέμαι και γω αν υπάρχει... είμαι σίγουρη ότι υπάρχει όσο και αν μερικοί δεν συμφωνούν... είναι στην καρδιά μου και την κρατάει ζωντανή... είναι στα μάτια του παιδιού μου και που μου θυμίζουν να Τον ευχαριστώ και να Τον δοξάζω γι αυτό το υπέροχο πλάσμα που με ευλόγισε να έχω στη ζωή μου...
Αυτή είναι μια από τις καλύτερες εξηγήσεις του γιατί ο Θεός επιτρέπει τον πόνο και τη δυστυχία που βλέπουμε στον κόσμο.
Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα...
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
'Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.'
'Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.'
Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
'Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
'Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;'
'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ' έξω.'
'Μα... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.'
'Ακριβώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης ΥΠΑΡΧΕΙ! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια!
Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.'
7月18日 Τον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί πολλές φορές σε συζητήσεις σχετικά με το πόσο δύσκολες έχουν γίνει σήμερα οι ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα το πόσο δύσκολο είναι πια για ένα ελεύθερο άτομο να δημιουργήσει μια αξιόλογη και υγιή ερωτική σχέση. Βλέπω καθημερινά φίλες μου να αγωνιούν για την έκβαση μιας σχέσης τους, άλλες να νιώθουν εγκλωβισμένες σε ένα αγώνα δρόμου μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής όπου πρέπει να είναι επιτυχημένες επαγγελματίες και ταυτόχρονα να βρουν τον "κατάλληλο" σύντροφο για να δημιουργήσουν επιτέλους οικογένεια... και άλλες επειδή απλά και μόνο φοβούνται να είναι μόνες να εναλλάσουν ερωτικούς συντρόφους διαρκώς χωρίς ουσία και περιεχόμενο.
Σήμερα διάβασα σε μια σελίδα του pathfinder το ακόλουθο άρθρο και σε συνδυασμό με τη χθεσινοβραδυνή μου συζήτηση με τη φίλη μου Α. (που πρόφατα έζησε μια τέτοια ιστορία) θέλησα να το μεταφέρω εδώ όχι απλά για να γεμίσω ακόμη μια σελίδα αλλά θέλοντας να το συζητήσω με όσους φίλους έχουν διάθεση. Δεν θα ισχυριστώ ότι συμμερίζομαι απόλυτα τον προβληματισμό της αρθρογράφου και επιφυλάσσομαι να δώσω και τη δική μου άποψη όταν μου ζητηθεί.
Καλη ανάγνωση και καλό απόγευμα σε όλους!!!
Όταν οι άντρες λένε «σʼ αγαπώ»...
Δημοσίευση: 6 Ιουν.
Όλα έδειχναν πως ήταν ο ιδανικός άντρας... Τα ραντεβού που βγαίνατε μαζί τα θυμάσαι όλα ένα-ένα γιατί ήταν όλα ξεχωριστά. Κάθε φορά, σε πήγαινε στα αγαπημένα σου μέρη, στα αγαπημένα σου εστιατόρια, κάνατε μαζί περίπατους στην παραλία, είχατε μείνει ακόμα και ξύπνιοι όλη νύχτα για να δείτε την ανατολή του ηλίου σε μία από τις ρομαντικότερες παραλίες.
Σε καλούσε μέσα στην μέρα, παρόλο που πνιγόταν στην δουλειά, απλά για να δει πως είσαι και να σου πει ένα «γεια». Σου έστελνε λουλούδια χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, απλά και μόνο επειδή νόμιζε ότι θα σου αρέσουν. Ακούγατε το ίδιο στυλ μουσικής, σας άρεσαν οι ίδιες ταινίες, σε προσκαλούσε ακόμα και στο σπίτι του και σου ετοίμαζε ένα υπέροχο δείπνο μόνο για εσάς τους δυο. Τι έκπληξη να έχεις βρει έναν άντρα που να ξέρει να μαγειρεύει και μάλιστα να μαγειρεύει υπέροχα!
Μετά από δύο εβδομάδες που βγαίνατε ραντεβού και μερικά «πικάντικα» παιχνιδάκια, άκουσες επιτέλους από τα χείλη του τις λέξεις που ήλπιζες να ακούσεις, ότι του αρέσει πολύ να περνάει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί σου και ότι του αρέσει η τροπή που έχει πάρει η σχέση σας και ο ρυθμός με τον οποίο αυτή προχωράει. Νιώθεις ότι θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα μαζί του και μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε δώσει την εικόνα του τέλειου άντρα και του σωστού τζέντλεμαν.
Για την ακρίβεια, σε «άναβε» το γεγονός ότι δεν σε είχε πιέσει στο θέμα «σεξ», αλλά είχες ήδη αρχίσει να φαντάζεσαι το πόσο καλό θα ήταν το σεξ μαζί του. Είχε περάσει ήδη ένας μήνας που ήσασταν μαζί και αν δεν έκανε σύντομα την κίνησή του, θα έπρεπε να αρχίσεις να τον πιέζεις εσύ. Και τότε ξαφνικά, σου λέει: «Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου.» Οι λέξεις αυτές σε χτυπούν σαν κεραμίδα και τελικά, πριν καλά καλά προλάβεις να ανασάνεις αρχίζει να σε χαϊδεύει και να σε φιλάει ακριβώς όπως σου αρέσει.
Κινείται αργά και οι κινήσεις του δείχνουν προστατευτικότητα και φροντίδα. Δεν φαίνεται να βιάζεται. Φαίνεται να θέλει να γευτεί αργά κάθε σημείο του κορμιού σου. Εσύ, έχεις παραδοθεί άνευ όρων, ολοκληρωτικά, και πάνω στο πάθος σου, σου ξεφεύγουν δύο λέξεις, σαν να μην ορίζεις εσύ το στόμα σου... Σ' αγαπώ! Ούτε καν ξέρεις πως ξεστόμισες αυτές τις λέξεις.
Οι επόμενες εβδομάδες που ακολούθησαν ήταν μαγικές. Βίωσες μερικές από τις καλύτερες εμπειρίες σεξ στην σεξουαλική σου ζωή και εκείνος σε έκανε να νιώσεις άνετα και να δοκιμάσεις καινούργια πράγματα, που ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή ενδεχομένως να μην είχες φανταστεί να κάνεις.
Και τότε, σαν κάποιος να έκλεισε ξαφνικά τον διακόπτη, τα τηλεφωνήματά του περιορίστηκαν και οι συναντήσεις έγιναν όλο και πιο αραιές. Η δικαιολογία είναι η συνηθισμένη: «έχω πολύ δουλειά και θα κάτσω μέχρι αργά στο γραφείο», «θα λείπω για ένα επαγγελματικό ταξίδι», «θα δω τον αγώνα με τους φίλους μου» ή «θέλω να περάσω λίγο χρόνο με τα παιδιά μου.»
Εσύ έχεις μπερδευτεί, αλλά πιστεύεις το κάθε τι που σου λέει γιατί το «έχεις ανάγκη», γιατί έτσι «πρέπει» να είναι. Κανονίζεις μία βραδιά στα μέτρα του, που ξέρεις ότι θα απολαύσει και τον ρωτάς τι ώρα θα μπορέσει να είναι σπίτι σου, όταν τον ακούς άναυδη να σου λέει «μήπως προχωράμε πολύ γρήγορα;» Μέσα σε όλη την απογοήτευσή σου και την πικρία σου, συνειδητοποιείς ότι όλο τον καιρό έπαιζε μαζί σου. Θέλεις απεγνωσμένα κάποιες απαντήσεις.
- Γιατί οι άντρες κάνουν όλη αυτή την προσπάθεια και μπαίνουν σε τόσο κόπο για να γοητεύσουν μία γυναίκα όταν το μόνο πράγμα που θέλουν στην πραγματικότητα είναι το σεξ;
- Γιατί ξεστομίζουν την λέξη «Σ' αγαπώ» όταν το μόνο πράγμα που αναζητούν είναι το σεξ και τίποτα παραπάνω;
- Γιατί οι άντρες είναι τόσο σκληροί και τους αρέσει να παίζουν με τα συναισθήματα μίας γυναίκας;
ΠΗΓΗ: Yahoo Shine
Επιτέλους κατάφερα αν βρω το mail που μου είχαν στείλει για τους φύλακες άγγελους... ίσως να το έχετε λάβει και σεις όμως θα ήθελα να υπάρχει εδώ στη σελίδα μου για να το διαβάζουμε που και που και να ξαναθυμόμαστε... τους φίλους μας!!!
Μια γλυκιά καλημέρα σε όλους!!!!!!!!
People come into your life for a reason, a season or a lifetime.
When you know which one it is, you will know what to do for tha t person..
When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need you have expressed.
They have come to assist you through a difficulty, to provide you with guidance and support,
to aid you physically, emotionally or spiritually. They may seem like a godsend and they are.
They are there for the reason you need them to be.
Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time,
this person will say or do something to bring the relationship to an end.
Sometimes they die. Sometimes they walk away.
Sometimes they act up and force you to take a stand.
What we must realize is that our need has been met, our desire fulfilled, their work is done.
The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on.
Some people come into your life for a SEASON, because your turn has come to share, grow or learn.
They bring you an experience of peace or make you laugh.
They may teach you something you have never done.
They usually give you an unbelievable amount of joy.
Believe it, it is real. But only for a season.
LIFETIME relationships teach you lifetime lessons,
things you must build upon in order to have a solid emotional foundation.
Your job is to accept the lesson,
love the person and put w hat you have learned to use in all other relationships and areas of your life.
It is said that love is blind but friendship is clairvoyant.
Thank you for being a part of my life,
whether you were a reason, a season or a lifetime.
GUARDIAN ANGEL
|
Είναι ήδη μέσα Ιουλίου και οι περισσότεροι έχουν φύγει ήδη για διακοπές ή ετοιμάζονται να αποδράσουν από την καθημερινότητα τους σύντομα... Αγαπημένο μου τραγούδι αυτή την εποχή το παρακάτω που ερμηνεύει ο Κότσιρας... τα λόγια αφιερωμένα σε όλους όσους θέλουν και ξέρουν να κάνουν το χειμώνά (με οποιαδήποτε μορφή αυτός εμφανίζεται στη ζωή του καθενός μας) σε ένα ατελείωτο καλοκαίρι...
Καλό καλοκαίρι σε όλους τους φίλους μου!!!
Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
|
| Καλλιτέχνης:
| Γιάννης Κότσιρας
|
|
| Συνθέτης:
| Γιάννης Κωνσταντινίδης
|
|
| Στιχουργός:
| Νίκος Μωραΐτης
|
|
|
Στίχοι:
|
|
Άλλος φτάνει στο Ντουμπάϊ,άλλος ως την Αμοργό
ο καθένας κάπου πάει μα όλοι θα΄ρθουν πάλι εδώ
Πάντα μεσ΄ την ίδια πόλη πάντα μεσ΄το ίδιο γκρι
μα απ΄το γκρίζο μέσα σκάει μια υπόγεια γιορτή
Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
κάνε το μπαλκόνι σου νησί
ό,τι θέλει ο άνθρωπος καρδιά μου το μπορεί
Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
κάνε τη Δευτέρα Κυριακή
όλα τ΄αδιέξοδα σε βγάζουν στη ζωή
Ο ένας πάει πρώτη θέση ο άλλος στη τουριστική
όμως και οι δυο γυρνάνε μεσ΄την ίδια φυλακή
Έτσι είναι αυτός ο κόσμος μα αν εσύ τον δεις αλλιώς
ανατρέπεται και πέφτει σπάει ο κόσμος ο παλιός
Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
κάνε το μπαλκόνι σου νησί
ό,τι θέλει ο άνθρωπος καρδιά μου το μπορεί
Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
κάνε τη Δευτέρα Κυριακή
όλα τ΄αδιέξοδα σε βγάζουν στη ζωή
| 7月13日
Τη Δευτέρα και την Τρίτη νιώθω κάτι πως μου λείπει
Τη Τετάρτη θα ξεσπάσω και θα πω γιατί.
Πέμπτη θα το ρίξω έξω και Παρασκευή θα αντέξω
Σάββατο θα πιω ως το πρωϊ αλλά....
Τις Κυριακές μου λείπεις Θεέ μου πιο πολύ,
γιατί ξυπνούσαμε μαζί και όνειρα κάναμε για μια ζωή (αυτό το δεύτερο δεν μπορώ να πω ότι έγινε ποτε...)
Οι Κυριακές μου φέρνουν στο μυαλό το χθες
λόγια δικά σου πως με θες και τόσα ακόμα που υποσχέθηκες (ούτε και αυτό έγινε ποτέ... παρόλαυτα μου λείπουν τόσο αυτές...)
Οι Κυριακές.
Κάθε μέρα που περνάει η δουλειά με ξεγελάει
μεσοβδόμαδα τις νύχτες κάνω πως ξεχνώ
λέω σε φίλους πως αντέχω δε με νοιάζει που δε σε έχω
προσποιούμαι πως χαμογελώ αλλά...
6月19日
Ένα φιλαράκι μου έστειλε πριν μέρες αυτό το μήνυμα. Το τραγούδι δεν το είχα ακούσει ποτέ όμως οι στίχοι του μου μιλούσαν για κάτι που έμαθα παιδί στο σχολείο... Χάρη μου, σ ευχαριστώ!!
Σας συνιστώ να βρείτε το 'Alexander the Great" από τους Iron Maiden (δίσκος somewhere in time)
Σας παραθέτω στίχους:
"Near to the east
In a part of ancient greece
In an ancient land called macedonia
Was born a son
To philip of macedon
The legend his name was alexander
At the age of nineteen
He became the macedon king
And he swore to free all of asia minor
By the aegian sea
In 334 b.c.
He utterly beat the armies of persia
Alexander the great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the great
Became a legend mongst mortal men
King darius the third
Defeated fled persia
The scythians fell by the river of jaxartes
Then egypt fell to the macedon king as well
And he founded the city called alexandria
By the tigris river
He met king darius again
And crushed him again at the battle of arbela
Entering babylon
And susa treasures he found
Took persepolis the capital of persia
Alexander the great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the great
Became a God mongst mortal men
A phrygian king had bound a chariot yoke
And alexander cut the gordian knot
And the legend said that who untied the knot
He would become the master of asia
Helonism he spread far and wide
The macedonian learned mind
Their culture was a western way of life
He paved the way for christianity
Marching on marching on
The battle weary marching side by side
Alexanders army line by line
They wouldnt follow him to india
Tired of the combat, pain and the glory
Alexander the great
His name struck fear into hearts of men
Alexander the great
He died of fever in babylon "
"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται. Διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας. Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία." Ισοκράτης (436π.χ.—338π.χ.) 6月12日 Νιώθω ότι σε έχω παραμελήσει τον τελευταίο καιρό, κάνω πράγματα και σκέψεις που εσυ δεν ξέρεις και αυτό με κάνει να έχω τύψεις απένταντι σου... ξέρω όμως οτι δεν μου κρατάς κακία και περιμένεις την κατάλληλη ευκαιρία για να γεμίσω ξανά τις σελίδες σου με λέξεις.
Αλλάζω το ξέρεις; Κάθε στιγμή που περνάει νιώθω τα κύτταρα μου να μεταλλάσονται.
Είμαι σε οριακό σημείο το ξέρεις; Νομίζω οτι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να κάνω πράξεις τα σχέδια και τα όνειρα που κάναμε τόσα χρόνια μαζί.
Μεγάλωσα (αυτό σίγουρα το ξέρεις) κι όμως... αισθάνομαι οτι το μικρό κοριτσάκι με τις μακριές κοτσίδες και τις φακίδες ακόμη περιμένει με ανυπομονησία να τελειώσει το διάβασμα και να βγει να παίξει στην αυλή.
Τα βράδια ακόμη δεν κοιμάμαι εύκολα και το μυαλό μου ταξιδεύει σε ιστορίες που πέρασαν, σε ιστορίες που ζω και σε αυτές που θα έρθουν... και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου όλα!!!
Χθες βράδυ σκεφτόμουν πολύ τη μητέρα μου και την κόρη μου. Το ξέρεις πόσο τις λατρεύω και τις δυο. Η πρώτη, χωρίς νομίζω να το ξέρει, με έκανε αυτή που είμαι σήμερα ενώ η δεύτερη νιώθω ότι είναι αυτή που θα με βοηθήσει να γίνω αυτό που θα είμαι αύριο. Σε μπέρδεψα; Δεν σε φοβάμαι, ξέρω ότι έχεις την ικανότητα να διαβάζεις το μετακείμενο όσων σου γράφω οπότε είμαι σίγουρη ότι αργά ή γρήγορα θα καταλάβεις. Αυτό για το οποίο δεν είμαι σίγουρη ακόμη είναι αν ξέρουν και οι δυο πόσο τις αγαπάω. Στην μεν κόρη μου το λεω καθημερινά, κάθε στιγμή, ακόμη και όταν κοιμάται... στη μητέρα μου όμως... έχω χρόνια να της το πω και επειδή είναι αυτή που είναι φοβάμαι οτι αν την πάρω τηλέφωνο και της πω απλα - μαμά, σ' αγαπώ- ίσως ανησυχήσει για μένα (πάντα ανησυχεί, ακόμη και όταν της λεω ότι είμαι καλά...). Μακάρι να υπήρχε τρόπος να διαβάσει αυτές τις γραμμές όπως όταν ήμουν μικρή και έβρισκε πάντα το ημερολόγιο που κρατούσα και με τρόπο διάβαζε ό,τι έγραφα... Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος αποφάσισα ότι με την πρώτη ευκαιρία που θα είμαστε μαζί και οι τρεις θα τις πάρω να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα και να περάσουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε μαζί... (αν το ξεχάσω σε παρακαλώ θύμησε το μου)
Σήμερα το πρωί διάβασα ένα κείμενο για τους Φύλακες Άγγελους και θυμήθηκα τι μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή, ότι δηλαδή αν είμαι καλό παιδί κατα τη διάρκεια της ημέρας και δεν ξεχάσω να κάνω την προσευχή μου το βράδυ πριν κοιμηθώ, ο καλός Θεούλης θα μου στείλει τον φύλακα άγγελο μου να με προσέχει το βράδυ που θα κοιμάμαι... και η αθώα παιδική ψυχή τον άκουγε να φτερουγίζει πάνω απο το προσκέφαλι μου λιγο πριν κλείσω τα μάτια και αποκοιμηθώ ήσυχη πια. Έχω χρόνια να τον ακούσω ... ίσως κάτι κάνω λάθος και δεν έρχεται πια ή ίσως πάλι η ψυχή μου να μην είναι πια τοσο αθώα για να μπορεί να τον ακούει να φτερουγίζει. Ίσως πάλι να ισχύει αυτό που έλεγε το κείμενο γι αυτό και θα το μεταφέρω εδώ για να το μοιραστώ μαζί σου....
3月25日
Έχουν περάσει πολλά βράδια αϋπνίας με τις λέξεις κολλημένες να χορεύουν σαν τρελές στο μυαλό μου. Πουθενά τάξη. Κάθε μέρα ήθελα να σου γράψω όπως παλιά τις σκέψεις μου όμως… η σκέψη ότι εσύ δεν θα τις διαβάσεις πια, κρατούσε τα δάχτυλα μου κολλημένα στο πληκτρολόγιο, ανίκανα να γράψουν έστω και μια πρόταση.
Μου έλεγες πόσο σου άρεσε αυτός ο ακατάστατος τρόπος σκέψης και ομιλίας μου. Που περνούσα από το ένα θέμα στο άλλο και που έβρισκα πάντα κάτι θετικό και αισιόδοξο για να κλείσουμε τη κουβέντα μας.
Έχεις σταματήσει να έρχεσαι τα βράδια ακόμη και στη σκέψη μου. Ένα θλιμμένο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου όμως χαίρομαι … που έχω τη δύναμη και χαμογελάω. Τη θέση σου τώρα πια έχουν πάρει άλλες, μικρές ανθρώπινες ιστορίες που μοιράζονται μαζί μου άτομα μπροστά σε μια οθόνη που δεν φοβούνται, δεν διστάζουν να μιλήσουν σε μια άγνωστη και να της πουν πως πέρασαν τη μέρα τους, τις ανησυχίες τους, αυτά που τους χαροποιούν ή τους θλίβουν. Άλλα πάλι προσπαθούν να με κάνουν να χαμογελάσω και να μη σε σκέφτομαι. Άλλοτε τα καταφέρνουν και άλλοτε όχι… και τότε η απουσία σου γίνεται ακόμη πιο έντονη.
«Να είσαι εκεί πάντα μέσα στη ζωή μου…» σου είχα ζητήσει στέλνοντας σου το τραγούδι του Χατζηγιάννη, «τα φώτα της να ανάβεις κι ας μην τη ζεις μαζί μου…» όμως εσύ προτίμησες να τα σβήσεις όλα, και τα λόγια και τα φώτα και τα αισθήματα, και να με αφήσεις γυμνή στο σκοτάδι χωρίς λόγια, χωρίς φώτα, χωρίς αισθήματα….
Χθες χάζευα σε ένα βιβλιοπωλείο. Εκεί κοντά στα ταμεία ήταν ένα stand με μαγνητάκια που πάνω τους είχαν γραμμένα διάφορα όμορφα μηνύματα. Εκεί είδα κάτι που τυπώθηκε μέσα μου βαθιά σαν να το είχαν εκεί για μένα. «Χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς, Αγάπησε σαν να μην έχεις πληγωθεί ποτέ, Ζήσε σαν να είναι όλη σου η ζωή αυτή η μέρα». Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλο μου το είναι βούλιαζε στους στίχους του Χατζηγιάνη «Πνίγομαι σε πελάγη, χέρι σου πια δε φτάνω, Τόσο μεγάλα λάθη, μα μέσα σου τα χάνω, Θέλω εδώ να μένω, που σ' έχω αγαπήσει, Κι ούτε καταλαβαίνω, αν έχουμε χωρίσει». Όχι, επιτέλους δεν θέλω να μου τηλεφωνήσεις, δεν θέλω τίποτα πια από σένα. Μου φτάνουν οι αναμνήσεις που φτιάξαμε. Ίσως να μου λείψεις λίγο τα άυπνα βράδια μου όμως θα το παλέψω και θα το ξεπεράσω. Θα φτιάξω νέες αναμνήσεις που θα με κάνουν να ονειρεύομαι και πάλι και να βάζω στόχους. Θα βάλω στόχο το φεγγάρι και θα κατευθύνω όλη μου τη δύναμη και το είναι στο να το φτάσω και να το αγγίξω, αλλά ακόμη και αν αποτύχω δεν θα λυπηθώ, ξέρεις γιατί; Γιατί θα είμαι ήδη ανάμεσα στα αστέρια.
Απόψε θα σου στείλω ένα τραγούδια, όπως παλιά… όμως αυτό θα είναι το τελευταίο, θα είναι η αυλαία μας. Ίσως σου φανεί θλιμμένο όμως πρόσεξε τους στίχους, «ο νικητής τα παίρνει όλα» και είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί; Γιατί σε νίκησα, γιατί είμαι η κερδισμένη αυτής της ιστορίας. Στο αφιερώνω καρδιά μου…
I don't wanna talk, about the things we've gone through,
Though it's hurting me, now it's history,
I've played all my cards, and that's what you've done too,
Nothing more to say, No more ace to play
The winner takes it all, The loser standing small
Beside the victory, That's her destiny
I was in your arms, Thinking I belonged there, I figured it made sense, Building me a fence, Building me a home, Thinking I'd be strong there
But I was a fool, playing by the rules
The gods may throw a dice, their minds as cold as ice, and someone way down here, Loses someone dear, the winner takes it all, the loser has to fall
It's simple and it's plain, why should I complain.
But tell me does she kiss, like I used to kiss you?
Does it feel the same, when she calls your name?
Somewhere deep inside, you must know I miss you
But what can I say, Rules must be obeyed
the judges will decide, the likes of me abide
Spectators of the show, always staying low
The game is on again, a lover or a friend
A big thing or a small, the winner takes it all
I don't wanna talk, if it makes you feel sad
And I understand, you’ve come to shake my hand
I apologize, if it makes you feel bad
Seeing me so tense, No self-confidence
But you see, the winner takes it all
the winner takes it all...3月13日
Ένα πρωί στη λίμνη, ο σύζυγος επιστρέφει μετά απο πολλές ώρες ψαρέματος και παίρνει έναν υπνάκο στο φορτηγάκι.
Η σύζυγος, αν και δεν γνωρίζει τη λίμνη, αποφασίζει να πάει μια μικρή βόλτα με τη βάρκα του.
Χωρίς να απομακρυνθεί πολύ, διαλέγει ένα σημείο που της φαίνεται ωραίο, ρίχνει την άγκυρα και ξεκινάει να διαβάζει το βιβλίο της.
Μετά από λίγο έρχεται ένας αστυνομικός, σταματάει τη βάρκα του δίπλα στην δική της και και της λέει :
"Καλημέρα κυρία. Τι κάνετε εδώ;
"Διαβάζω ένα βιβλίο", απαντάει."Δεν είναι εμφανές;"
"Εισαστε σε περιοχή που απαγορεύεται το ψάρεμα", την πληροφορεί.
"Με συγχωρείτε κύριε αστυνόμε, του απαντάει, αλλά όπως βλέπετε δεν ψαρεύω, αλλά διαβάζω ένα βιβλίο.
"Ναι, το βλέπω, αλλά είστε σε ψαράδικο σκάφος, οπότε έχετε όλον τον εξοπλισμό για να ξεκινήσετε οποιαδήποτε στιγμή.Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να με ακολουθήσετε στην ακτή και να σας γράψω ένα πρόστιμο."
"Αν το κάνετε αυτό, θα πρέπει να σας μηνύσω για σεξουαλική παρενόχληση"
"Μα, δεν σας έχω αγγίξει, δεν σας έχω καν πλησιάσει τόσο κοντά για κάτι τέτοιο!"
Η γυναίκα απαντάει:" Ναι, το βλέπω ,αλλά έχετε όλο τον εξοπλισμό για να ξεκινήσετε οποιαδήποτε στιγμή."
"Καλή σας μέρα κυρία μου!" απαντάει ο αστυνομικός και φεύγει.
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
Μην διαφωνείς ποτέ με γυναίκα που διαβάζει βιβλία. Είναι πολύ πιθανό να είναι έξυπνη! 2月25日 Είναι κάτι στιγμές που νομίζεις ότι όλος ο κόσμος σου γκρεμίζεται με μιας. Αρκει η δειλία ή η αχαριστία κάποιων για να σε κάνει να χάσεις τη γη κάτω απο τα πόδια σου και τότε ... φτάνει μια κουβέντα με κάποιον (ακόμη και άγνωστο...) που θα σου πει και θα σε κάνει να δεις αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια σου και αρνιόσουν να δεις, για να σου ξαναδώσει δύναμη να μαζέψεις την αξιοπρέπεια σου και να προχωρήσεις αφήνοντας πίσω ότι σε πληγώνει.
Είπε "ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" ... λόγια που τα ήξερες αλλα ίσως τα είχες ξεχάσει...
Μπορεί να μη σε σκότωσε αλλά πονάει εξίσου... και περιμένεις απλά ο χρόνος να απαλύνει τον πόνο... και θα γίνει σίγουρα αρκεί να υπάρχουν πάντα άνθρωποι στη ζωή σου που θα σε ακούσουν ανυστερόβουλα και θα σε στηρίξουν ... απλά με την παρουσία τους!
Σ' ευχαριστώ λοιπόν που ήσουν εκεί για μένα... που με άκουσες... που δεν με έκρινες... που προσπάθησες να πάρεις λίγο απο τον πόνο μου... Να σαι καλά όπου και να σαι, ότι και να κάνεις! 2月18日 Λευκές νύχτες. Σπάνια στη ζωή μου έχω ζήσει το απόλυτο λευκό να με καλύπτει. Συνήθως το σκοτάδι φωτιζόταν από το εσωτερικό μου φως όμως σήμερα… το είδα να φωτίζεται από το λευκό του χιονιού και αυτό το φως να με τυλίγει με την απόλυτη ηρεμία και γαλήνη.
Χάθηκε το βλέμμα μου στο φως που μπαίνει μέσα από το μικρό παράθυρο της κουζίνας μου. Δεν μπορώ να διακρίνω τίποτα εκτός από το περίγραμμα μου στο τζάμι. Προσπαθώ να κάνω μια ολοκληρωμένη σκέψη τώρα που είμαι ήρεμη, όμως μάταιο. Κάθε νιφάδα μου διακόπτει τον ειρμό με το χορό της. Ανήμπορη πια καρφώνω το βλέμμα μου πάνω της και την κοιτώ να αιωρείται στο κενό και μαζί της και γω. Γέρνω το κεφάλι στο πλάι, αφήνω τα χέρια χαλαρά να πέσουν και σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών… και παρασύρομαι στο χορό της. Το κρύο μου τρυπάει το σώμα όμως σιγά σιγά ο πόνος χάνεται και τη θέση του παίρνει μια απόκοσμη χαρά και ευφορία.
Μια μικρή φωνούλα με προσγειώνει απότομα στα παγωμένα μου πλακάκια. Η καρδιά μου χοροπηδάει ακόμη και σαν να ξυπνάω από νιρβάνα ακούω τη φωνή να μου επαναλαμβάνει «μαμά, θέλω τουαλέτα»…
Μεσάνυχτα πάλι και γω ακόμη να κοιμηθώ. Απόψε δεν θέλω. Μακάρι να μπορέσω να μείνω ξύπνια… να κοιτάω το χιόνι και να προσπαθώ να χορέψω μαζί του. Το μόνο που με κρατάει είναι το πακέτο τα τσιγάρα που θα αδειάσω πάλι, πάνω που είπα να το κόψω το άτιμο. Ίσως να βάλω ένα ποτάκι… στην τελική θα χαλαρώσω ακόμη περισσότερο.
Και τότε έρχεται η φωνή του, η φωνή του Έλβις που με ρωτάει αν νιώθω μόνη απόψε, εάν η καρδιά μου είναι γεμάτη με πόνο ή αν θέλω να ξαναέρθει κάποια άλλη βραδιά για συντροφιά μου … και τι να του πω; Μήπως και ξέρω; Λίγη συντροφιά βέβαια δεν θα με έβλαπτε… ειδικά αν τραγουδούσε σαν και εκείνον.
Κατεβάζω ακόμη μια γουλιά από το κρασί που βρήκα ανοιχτό στο ψυγείο, κοιτάω την καύτρα από το τσιγάρο και τότε… δεν το γλυτώνω… μπήκες και πάλι στη σκέψη μου. Ήρθες πάλι να μονοπωλήσεις τη νύχτα μου. Ελπίζω απόψε να μείνεις τουλάχιστον… Ο Έλβις συνεχίζει να με τυραννάει, “can ‘t help falling in love with you”… και ποιος μπορεί ρε φίλε; Με ρώτησες εμένα; Την τύχη μου … βαλθήκατε απόψε να με κάνετε χώμα και οι δυο. Όμως απόψε δεν θα το παλέψω, θα σας παραδοθώ. Να ξέρεις, ότι και αν γίνει απόψε θα το χρωστάς στον Έλβις. Μη χαμογελάς έτσι… και μη με κοιτάς στα μάτια… φταίει που δεν μου δείχνουν αυτό που θέλω, διαφορετικά μόνο εκεί θα σε κοίταζα σ όλη μου τη ζωή.
Κάθεσαι και πάλι στον καναπέ, με τα χέρια επιδεικτικά ανοιχτά … το ξέρω ότι είσαι άνετος και το απολαμβάνεις που με κάνεις να σε κοιτάω με θαυμασμό όμως για όνομα του Θεού, λυπήσου με… με βλέπεις που ψάχνω μια αφορμή για να χωθώ στην αγκαλιά σου, μην κάθεσαι έτσι… κάνε κάτι…
Σηκώνεσαι, βγάζεις από το σακάκι σου ένα cd, μου το δείχνεις και με ρωτάς αν το θυμάμαι. Μου ζητάς να το ακούσουμε. Επιτέλους, θα το ακούσουμε μαζί. Είναι το cd που σου έγραψα με τη μουσική που μου αρέσει για να το ακούς τα βράδια που δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και να με σκέφτεσαι λιγάκι. Μου λες ότι κοιμάσαι κάθε βράδυ με αυτό και ότι είμαι στη σκέψη σου μαζί με αυτά τα τραγούδια. Λιώνω σε κάθε σου λέξη και πριν με δεις να δακρύζω χώνομαι στην αγκαλιά σου για να χορέψω μαζί σου σαν τις νιφάδες που πέφτουν ακόμη έξω.
Δεν θα κοιμηθώ απόψε, θα μείνω εδώ μέσα στην αγκαλιά σου να κοιτάω το χιόνι και το φως μέσα από το παράθυρο της κουζίνας να με τυλίγει ζεστά, σαν να είσαι εσύ… θα χορέψω λίγο ακόμη μαζί σου στους ρυθμούς του Marvin Gaye αυτή τη φορά που μου λέει ότι
When the night has come
And the land is dark
And the moon is the only light we'll see
No I won't be afraid, no I won't be
Just as long as you stand, stand by me
Δεν θα κοιμηθώ απόψε… μόνο θα σε ονειρευτώ με τα μάτια της ψυχής… αυτά μπορούν να σε βλέπουν όπου και να σαι...
Καληνύχτα καρδιά μου όπου και να σαι…
2月4日 Κάθε άνθρωπος
Κάποτε είναι καλός
Κάποτε είναι κακός
Κάποτε είναι γενναίος
Κάποτε είναι δειλός
Ανάλογα με τη δεδομένη στιγμή της ζωής του.
Τίποτα δεν είναι πιο εύκολο από το να κάνουμε λάθος... προβλέποντας τη μια ή την άλλη αντίδραση - συμπεριφορά του και να "εκπλαγούμε" από τα αποτελέσματα!
1月26日 Dreaming about the future and drinkin' on the past
Tinking about the things that been forgotten
Tryin' to remember and tryin' to forget
That my life is empty without you
Sayonara, close your eyes now little girl
Because tomorrow is hidin' a whole different world
Hold me now, you gotta guide me through the night
Hold me now, and make it last forever
Hold me now, be my guide just for a while
Hold me now, make my ice-cold blood turn warm
Talking about our friends in love, our friends with broken hearts
The one's I always keep forgiving
That funny angel shot a poison pointed dart
tonight I wanna keep on living
For your love, close your eyes now little girl
Because tomorrow's hidin' a whole different world
Hold me now, you gotta guide me trough the night
Hold me now, be my guide just for a while
Hold me now, make my ice-cold blood turn warm
Hold me now, make my ice-cold blood turn warm 1月23日
Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά μας, κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα...
Από την αρχή του κόσμου, οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και ενώνονται με γραμμές.
Γραμμές τηλεφώνου, γραμμές σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές…
Από την αρχή του κόσμου, καλύπτουμε αποστάσεις.
Τις καλύπτουμε με ένα άγγιγμα, με ένα φιλί, με μία αγκαλιά, με ένα ταξίδι και
μερικές φορές με πιο πρωτότυπους τρόπους.
Η διαδρομή δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά συνήθως αξίζει τον κόπο.
1月12日 ...................................
Πού να΄μαι
σ΄ένα ρολόϊ κολλημένος
στους δείκτες του παγιδευμένος
στιγμή έχω γίνει περασμένη
Που να΄σαι τώρα
που κρυώνω και φοβάμαι
μέσα στο σώμα σου εγώ θέλω
μόνο να΄μαι
μήπως ρωτάς κι εσύ αγάπη μου
πού να΄μαι ή απλά
με διέγραψες
Που να΄σαι απόψε
που οι τοίχοι ιδρώτα στάζουν
κι οι αναμνήσεις γύρω σαν θεριά
ουρλιάζουν
μήπως αγάπη μου οι αγάπες
σε τρομάζουν και δεν επέστρεψες
.............................................
Πού να΄σαι
σε ποιά αγκαλιά στριφογυρίζεις
ποιόν απ΄τους φόβους σου ξορκίζεις
λίγο να με σκεφτείς σε βρήκα
Είναι στιγμές που αυτό που δεν μπορείς να εκφράσεις με λόγια έρχεται ένα τραγούδι να στο βγάλει σαν καημό,
χαρά, λύπη, πόθο... μήπως θες να εξηγήσω τι βγάζει το συγκεκριμένο σε μένα; Καλη σου νύχτα ή μάλλον καλή σου μέρα τώρα πια!
12月28日 Είσαι με κάποιον επί κάποια χρόνια περνάς όμορφες στιγμές , άσχημες στιγμές που όλα είναι εμπειρίες….
Ακούς λόγια, ζεις ώρες απίστευτης χαράς και απίστευτης λύπης, ανυπομονησίας ελπίδας ….ότι θετικό μπορεί να νιώσει κανείς…
Και έτσι ξαφνικά μια μέρα… κάθεσαι στο απέναντι τραπέζι σε εκείνη την καφετερία ένα μεσημέρι και….και δεν μιλάτε καν…
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΕΙΑ
Άνθρωποι που ο ένας ανάσαινε την ανάσα του αλλού…αγκαλιά …σε χίλια διαφορετικά μέρη…
Άνθρωποι που δικαιολογημένοι από την ανωριμότητα και τον ενθουσιασμό της ηλικίας μιλάτε για πράγματα μεγάλα όπως « η αγάπη»
Αγάπη μου…δεν είναι έτσι η αγάπη…
η αγάπη…
αγάπη μου ….είναι να συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα και όταν στερέψει ο ερωτάς…
Κάνεις την καρδιά σου πέτρα και αντέχεις να λες… «θέλω να σαι καλά» αλλά να το ξέρω…όχι να το μαθαίνω….να μου το λες…!!!
Θα ήταν πιο ανώδυνο να ξερά ότι είσαι με κάποια άλλη παρά να σε συναντάω και να μην με χαιρετάς …σαν μην υπήρξα ποτέ για σένα!
Είχες πει ότι δεν θες να με χάσεις ποτέ ….είχες πει…!
Τελικά δεν καταλήγω πουθενά…μόνο να γράφω ακατάστατες σκέψεις …!
Γιατί? Ο Μορφέας μου θύμωσε εχθές τη νύχτα. Δε θέλησα να παραδοθώ στην αγκαλιά του. Προτιμούσα να χωθώ στη δική σου.
Κι εκείνος με τιμώρησε με αγρύπνια. Δε με πείραξε όμως. Καθώς ήμουν ξαπλωμένη οι χτύποι της καρδιάς μου έγιναν ένα με τους χτύπους του ρολογιού. Η νύχτα κύλαγε βασανιστικά. Άξαφνα ένοιωσα μια ανάσα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Ήταν η ανάσα σου. Αποκοιμήθηκα γλυκά... 12月19日
Άλλο ένα βράδυ παρέα με το pc μου. Μεσάνυχτα και ο ύπνος δεν λέει να με πιάσει. Τόσο ωραία βραδιά θα ήταν κρίμα άλλωστε να κοιμάμαι. Είναι ήδη μέσα Σεπτέμβρη. Πάει πέρασε και αυτό το καλοκαίρι, έχασα άλλη μια ευκαιρία να ζήσω ένα ανέμελο και ανέφελο καλοκαιρινό όνειρο. Συστήθηκα; Νομίζω πως όχι… παράληψη μου. Καλησπέρα. Είμαι η Φανή, 32 ετών, μητέρα ενός μικρού κοριτσιού 4 ετών και κατά φαντασία σύζυγος σε έναν κατά φαντασία ευτυχισμένο γάμο. Είμαι ιδιωτική υπάλληλος, γραμματέας – τρομάρα μου- και... Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Στην απέναντι πολυκατοικία είναι μια παρέα νεαρών που διασκεδάζει, τραγουδάει και γελάει και που βάλθηκαν να με ρίξουν στην κατάθλιψη απόψε… την τύχη μου… Ίσως μια άλλη φορά καταφέρω να σας συστηθώ πλήρως.
Τι λέγαμε; Ααα ναι, για την αϋπνία μου και την κατάθλιψη που μου δημιουργεί η παρέα απέναντι γιατί αυτοί διασκεδάζουν και γω το μόνο που μπορώ προς στιγμή να κάνω είναι να τους ζηλεύω. Τι ζηλεύω; Μα φυσικά τη ζωντάνια, την ανεμελιά, τη δίψα για ζωή και τέλος το ότι αυτοί είναι παρέα και γω μόνη μου. Πως γίνεται να είμαι μόνη μου όταν στο διπλανό δωμάτιο βρίσκεται το πλασματάκι που θα έδινα και τη ζωή μου ακόμη για να είναι ευτυχισμένο και γερό και στο δικό μου το κρεβάτι υπάρχει ένας άντρας που αν και δεν θυμίζει σε τίποτε τον νεαρό εκείνο άντρα που ερωτεύτηκα και αγάπησα κάποτε είναι ακόμη εκεί για να μου θυμίζει ότι τελικά η μάνα μου είχε δίκιο που με έλεγε επιπόλαιη, παρόλο που εγώ δεν συμφωνούσα ποτέ μαζί της.
Πουτάνα μοναξιά… ποιος σου είπε ότι σε θέλω για παρέα μου; Τελικά έχουν δίκιο όσοι λένε ότι στη ζωή επιβεβαιόνται πάντα οι μεγαλύτεροι φόβοι μας. Και γω πάντα φοβόμουν μήπως μείνω μόνη μου, χωρίς μια συντροφιά και μια αγκαλιά. Χωρίς αγάπη.
Κάτι τέτοια βράδια λοιπόν, κάθομαι και αναπολώ το παρελθόν και σκέφτομαι αν άλλαζα κάτι τι θα ήταν αυτό και ποια κατάληξη θα είχα.
Σκέφτομαι περισσότερο τη ζωή μου από την εφηβεία και μετά. Μια εφηβεία που νομίζω ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ γιατί πολύ απλά βιάστηκα να μεγαλώσω. Και τώρα αυτό το κομμάτι της ζωής μου μου λείπει περισσότερο. Όμως δεν γίνεται να γυρίσω πίσω. Στην καλύτερη περίπτωση το μόνο που μπορώ είναι να την αναπολώ και στην χειρότερη να προσπαθήσω να την αναπληρώσω τώρα. Τώρα; Μα είμαι τρελή; Αλλά γιατί όχι; «Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τα ανοιχτά παράθυρα να τρίζουν ……. Γιατί είμαι αύρα εσπερινή που κάνει τα βρεγμένα φύλλα να…..». Κοίτα τραγούδι που βρήκαν να πουν τα κωλόπαιδα… σαν να με κοροϊδεύουν. Κοίτα εμείς ζούμε τη ζωή και συ τη βλέπεις να περνάει από μπροστά σου σαν ταινία. Σαν τις ρομαντικές κομεντί που βλέπεις κάθε λίγο και λιγάκι και στο τέλος κλαις γιατί ταυτίζεσαι με την ηρωίδα. Πάλι καλά, σταμάτησαν για λίγο. Άντε να ξαναβάλω τις σκέψεις μου σε τάξη.
Η εφηβεία. Η δική μου πορεία για την αναζήτηση της αλήθειας μου και της σημασίας της ύπαρξης μου σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτό σκεφτόμουν πάντα. Γιατί άραγε να ήρθα σ αυτή τη ζωή; Ποιος ο ρόλος που έπρεπε να παίξω σ αυτόν τον κόσμο; Τι έπρεπε να κάνω για να αφήσω το στίγμα μου σ αυτόν τον πλανήτη; Γιατί ήμουν και λίγο ψωνάρα. Δεν μπορούσα να δεχθώ ότι ήρθα για να παίξω βοηθητικό ρόλο. Ήθελα να έχω τον πρωταγωνιστικό, αυτόν που θα έκανε όλους και όλα να ασχολούνται μαζί μου.
Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό μου. Ο πατέρας ήταν αυστηρός και δεν επέτρεπε να είμαι έξω από το σπίτι μετά τις 9. Τι θλίψη που ένιωθα Θεέ μου, όταν έπρεπε να αφήσω τις φίλες μου στην καφετέρια για να γυρίσω σπίτι πριν επιστρέψει ο πατέρας από τη δουλειά και έχουμε πάλι φωνές και καβγάδες. Καθόμουν τότε, καλή ώρα σαν τώρα, στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού. Σ αυτό που είχε θεα στον κεντρικό δρόμο του χωριού και που μου επέτρεπε να ακούω τη μουσική, τα γέλια και τις φωνές των φίλων μου που είχαν μείνει πίσω. Να βλέπω τη ζωή από μακριά σαν παρατηρητής και να φαντάζομαι ότι το σκάω κρυφά το βράδυ και τρέχω να τους βρω.
Και τα μεσημέρια που ενώ το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι με την παρέα μου στην παραλία και να παίζω με τον ήλιο, τη θάλασσα και τα αγόρια, εγώ το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι πάλι σ αυτό το μπαλκόνι και να περιμένω να τους δω να περάσουν για να ακούσω μια κουβέντα και να καταλάβω πως πέρασαν. Και έτσι να αρχίσω να πλάθω ιστορίες στο μυαλό μου ότι τάχα είχα κάνει αυτό και εκείνο και είχα περάσει τέλεια μαζί τους.
Ύστερα, για να μη με πιάσουν τα κλάματα πήγαινα στο δωμάτιο μου και χωνόμουν στα βιβλία μου ζητώντας εκεί να ζήσω ότι οι άλλοι μου στερούσαν και να πλάσω πολλές φορές το δικό μου εικονικό σύμπαν όπου όλοι και όλα περιστεφόντοσαν γύρω μου και που επιτέλους ζούσα τη ζωή όπως εγώ την ήθελα. Τότε ήταν που τα δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου και οι λυγμοί με λύτρωναν και με οδηγούσαν σιγά σιγά στην αγκαλιά του ύπνου και του ονείρου. Και κάπως έτσι με έβρισκε πάντα το ξημέρωμα να είμαι πλακωμένη από το βιβλίο που διάβαζα το βράδυ και να μην μπορώ να πάρω ανάσα γιατί η χαζή το άφησα και έπεσε στο πρόσωπο μου. Την άλλη μέρα ξανά τα ίδια μέχρι να περάσει το καλοκαίρι και να ανοίξουν τα σχολεία όπου εκεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατάφερνα πάντα να περνάω καλά......................................................................................................................................................... 12月18日
Στην απέναντι πολυκατοικία μια παρέα, συντροφιά με μια κιθάρα, τραγουδάει «βράδυ Σαββάτου και συ ‘σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι και τι να λες….». Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά ήρθες εσύ στο μυαλό μου. Τι να κάνει άραγε απόψε; Σε τι ερωτικά παιχνίδια έχει αφεθεί; Μετά ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάω τις φωτογραφίες που μου έστειλες. Προσπαθώ να τις δω αποστασιοποιημένα και να μην επιτρέψω τον εαυτό μου να μπει στο τριπάκι να σε σκεφτεί ερωτικά. Μάταια όμως… Σκέφτομαι όλα τα «παιχνίδια» που έχουμε κάνει τις τελευταίες μέρες και αυτά που θα κάνουμε αν καταφέρουμε να το συνεχίσουμε χωρίς να ξενερώσουμε (γιατί για να πω την αλήθεια έχω την τάση να αναλύω τόσο πολύ τα πράγματα και τις σκέψεις μου που άλλες φορές καταλήγω να ξενερώνω και άλλες φορές κάνω τον άλλον να ξενερώσει). Σκέφτομαι, λοιπόν όλα αυτά (ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να φέρω τη μορφή σου στο μυαλό μου) και αμέσως νιώθω να … και να δω τι θα κάνω απόψε στην κατάσταση που είμαι…
Νομίζω στο είπα και τις προάλλες… σε ζηλεύω που μπορείς να ζεις με αυτόν τον έντονο τρόπο τη ζωή σου. Νομίζω ότι ζεις την ζωή που δεν έζησα.
Ακόμη λοιπόν και έτσι, μέσα από τις ιστορίες που φτιάχνουμε και που με κάνεις να τα ζω και γω… χαίρομαι που σε γνώρισα και που ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικτυακή σχέση… αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.
Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και να 'σαι και φυσικά να περνάς ακόμη καλύτερα μέσα σε όποια/ες αγκαλιά/ές και να 'σαι…
Φιλάκια πολλά και μια γλυκιά καληνύχτα
|
工具 
...++%ce%95%ce%b9%cf%83%ce%ad%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5+%ce%bc%ce%b5+%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae+%cf%83%ce%b1%cf%82+%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%8d%ce%bd%ce%b7!!!+%e7%9a%84%e6%97%a5%e5%bf%97+%e2%80%94+Windows+Live&referrer=){kind=small}
