Ένα – δύο… Ένα – δύο… Με λαμβάνεις Χιούστον;  Σου έχω ένα μήνυμα σε μπουκάλι γι απόψε (τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η σελίδα ξεκίνησε σαν ένα μήνυμα σ ένα μπουκάλι... έχω πρόβλημα και με τον προσανατολισμό τελικά!).  Πρόσεχε μόνο μη σε βρει κατακέφαλα και πάρεις λάθος το στρατί και μου ζητάς τα ρέστα μετά.

Νυχτερινή μου παρέα (στο λαπιτόπι μιλάω γιατί δεν σας κόβω να ξενυχτάτε εδώ τέτοιο βράδυ), ήρθα κι απόψε στα e-σκαλοπάτια σου να ξεγελάσω λίγο την αϋπνία μου και να βάλω κανένα καινούργιο τραγουδάκι γιατί έπιασε αράχνες το μαγαζί με τόση επανάληψη του Santana.

Πάνε 2μιση ωρίτσες που γύρισα από μια συναυλία και η μουσική ακόμη στ αυτιά μου βουίζει.  Όχι, δεν ξανάσμιξαν οι Polıce και έκαναν μια και μοναδική επανεμφάνιση στην Καλαμάτα όμως άκουσα μια τρισάθλια εκτέλεση (στο ενάμιση μέτρο, όσο και το ύψος της τραγουδίστριας που το φόνευσε… ναι μα το σταυρό που σου κάνω) του Roxanne και έτρεξα τώρα ν ακούσω το αυθεντικό για να ρθω στα ίσια μου.  Έτσι, μου προέκυψε και το αφιέρωμα στο αγαπητό Κεντρί και τους πάλε ποτέ Police.

Απόψε θα χρειαστώ πολλές φορές κάποιον να με «κεντρίσει» ή μάλλον καλύτερα να με τσιμπήσει για τα καλά μπας και με τον πόνο επανέλθω στη λογική και αναισθησία.

Το χω πει πολλές φορές και θα το ξαναλέω μέχρι να το εμπεδώσω.  Αυτό που άλλα λέω, άλλα μου λένε, άλλα καταλαβαίνω, άλλα θέλω και άλλα κάνω… είναι πραγματικά μια αξιοθαύμαστη case study για το πώς μπορεί κανείς να σου κάνει τσατάλια το νευρικό σου σύστημα και στο τέλος να βγαίνει και λάδι!!!

…………………………………………………………………………………………......................................................................................................

 

Τελικά κάτι έχω με την ώρα και με παίρνει σαν την κατηφόρα.  Δυόμιση ξεκίνησα να γράφω, πέρασαν άλλες δυο ώρες για να φτάσω εδώ.  Θα μου πεις είτε ότι έχω πρόβλημα με τις λέξεις είτε με το χρόνο.  Χμμ… απόψε με τα νεύρα μου έχω πρόβλημα και αν δεν το αναλύσω δεν θα μπορέσω να πάω για ύπνο… και πάλι… να κάθομαι δω να σ’ αραδιάζω ότι λαλακία μου χει κατσικωθεί και δεν λέει να ξεκουμπιστεί… δεν μου φαίνεται πρέπον τέτοια ώρα.  Γι αυτό λέω να σε καληνυχτίσω νυχτερινό μου φιλαράκι και να καθήσω να απολαύσω τη μουσική που σου ετοίμασα και σιγά σιγά θα χαλαρώσω που θα πάει;

 

Καληνύχτα ή μάλλον καλημέρα τώρα πια!

Μήπως είμαι η μοναδική που ζεσταίνεται;  Μήπως είμαι η μοναδική που βαριέται να κουνήσει ακόμη και μια τρίχα από τα κατάξανθα μαλάκια μου (λέμε τώρα);

Πάει ενάμισης μήνας από το βράδυ που είδα για πρώτη φορά αυτό το όνειρο.  45 μέρες πριν... λες και πάγωσε ο χρόνος σε κείνο το βράδυ.  Απόψε όμως είχε και μουσική και ήχους από φωνές ανθρώπων που δεν γνώρισα ακόμη. 


Ψάχνοντας να βρω σπίτι για να στεγάσω το παιδί και το νέο ξεκίνημα μας, παρκάρω έξω από μια μονοκατοικία στην Κηφισιά.  Με κήπο και τεράστιους ευκάλυπτους και λεύκες να καλύπτουν όλο τον μαντρότοιχο.  Αναρρηχητικά φυτά καλύπτουν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψης του δυόροφου σπιτιού.  Η μικρή ξετρελαμένη με τον κήπο και κάτι που θυμίζει παιδική χαρά το πάλε ποτέ.
Ξεφορτώνω βαλίτσες και σακούλες με τρόφιμα.  Τρέχω στην κουζίνα να τακτοποιήσω.  Ανοίγω πορτοπαράθυρα για να αεριστεί το σπίτι.  Κοιτάω ένα τριγύρω και αρχίζω να καταστρώνω σχέδια για την ανακαίνηση και την τακτοποίηση της ζωής μας εκεί.  Είμαι τρελά χαρούμενη και τριγυρίζω γύρω γύρω ανακαλύπτοντας παλιά έπιπλα και γωνίες που θα γεμίσουν δημιουργικά την ώρα μου με τις εργασίες αναπαλαίωσης τους.
Έχει πάει μεσημέρι και γυρίζω στην κουζίνα για να ετοιμάσω ένα πρόχειρο γεύμα.  Το πρώτο μας γεύμα στο καινούργιο μας σπίτι.  Κοιτάζω από το παράθυρο της κουζίνας τη μικρή να παίζει στον κήπο.  Αναρωτιέμαι αν είναι φρόνιμο να την αφήνω μόνη της χωρίς να ελέγξω για πιθανους κινδύνους όμως οι χαρούμενες φωνές της διαλύουν για την ώρα κάθε μου ανησυχία.  Ψάχνω να βρω ένα τηγάνι και κοιτάζοντας γύρω γύρω, κατευθύνομαι προς τη μικρή αποθηκούλα που βλέπω στο βάθος της κουζίνας.  Ανοίγω κάποιες κούτες αλλά πουθενά.  Σπρώχνω μερικές άλλες και... μια κατεδάφιση από ράφια και κούτες έρχεται να με γεμίσει σκόνη και τρόμο.  Το ξύλινο πάτωμα αρχίζει να τρίζει και τελικά υποχωρεί δίπλα ακριβώς από τα πόδια μου.  Μερικά κουτιά πέφτουν μέσα.  Σαστίζω για μια στιγμή και οπισθοχωρώ, όμως επιστρέφω σύντομα μαζί με το μικρό φακό απο τη τσάντα μου.  Ξαφνικά από πίσω μου βρίσκεται και η μικρή.  Κοιτάμε γεμάτες φόβο και οι δυο τι βρίσκεται κάτω από το πάτωμα και με έκπληξη ανακαλύπτουμε ένα δωμάτιο που μοιάζει με γραφείο.  Μόνο που οι βιβλιοθήκες δεν ήταν γεμάτες με βιβλία αλλά με δίσκους βινυλίου.  Εκατομύρια δίσκοι τοποθετημένοι με ευλαβικότητα στις δεκάδες βιβλιοθήκες.  Κάνω το σταυρό μου και κατεβαίνω.  Πίσω μου και το παιδί.  Όλα γεμάτα σκόνη όμως κάτι οικείο υπάρχει στην ατμόσφαιρα και σιγά σιγά ο φόβος εξανεμίζεται.  Στο κέντρο του δωματίου κάτι που μοιάζει με ποδήλατο όμως είναι περίεργα κατασκευασμένο.  Είναι τοποθετημένο με τις ρόδες προς τα πάνω σαν κάποιος να το άφησε έτσι για να το επισκευάσει.  Ανάμεσα στις ακτίνες του σφηνωμένοι δίσκοι από τραγουδιστές και συγκροτήματα του 70 και του 80.   Βλέπω τον αγαπημένο μου και χωρίς δεύτερη σκέψη τον τραβάω προσεχτικά προς το μέρος μου.  Ανοίγω τη συσκευασία του και από μέσα πέφτουν γράμματα.  Ανοίγω κι άλλους και το πάτωμα γεμίζει από γράμματα.  Καθόμαστε κάτω και αρχίζω να διαβάζω μερικά.  Καθένα από αυτά και μια αγάπη που έκανε τον κύκλο της, μεσουράνησε και έσβησε μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού.  Παραλήπτης όλων ένας διάσημος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής αλλά και μπον βιβέρ που πέθανε κάπου στα μέσα του 80.  Τα μαζεύω ευλαβικά και τα πηγαίνω στο δωμάτιο μου.  Πρέπει να κοιμηθεί το παιδί πριν ασχοληθώ μαζί τους.
Έχει βραδιάσει, η μικρή κοιμάται από ώρα  και γω γυρίζω ακόμη ένα γύρω το σπίτι κάνοντας λίστες με τις εργασίες και τις επισκευές που πρέπει να γίνουν.  Σε κάθε μου βήμα όμως, ένα πράγμα υπερκαλύπτει τις σκέψεις μου...  εκείνα τα γράμματα.  Βάζω ένα ποτήρι κρασί και κάθομαι στο κρεβάτι κοιτώντας να τα βάλω σε μια χρονολογική σειρά.  Τα ρουφάω σχεδόν με βουλιμία.  Κάθενα και ένα ταξίδι στο παρεθλόν με μια μηχανή του χρόνου λίγο πειραγμένη.  Σε μια παράγραφο σταματώ.  Τα λόγια από το αγαπημένο μου τραγούδι... Μια γυναίκα που τα ψιθύρισε πάνω από αυτό το χαρτί, λέγοντας απλά ότι ... I did it my way...
Και τότε άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή του.  Καθόταν δίπλα μου στο κρεβάτι.  Με τον ίδιο τρόπο όπως και γω, κρατώντας ένα ποτήρι κρασί από το δικό μου.  Ζαλίστηκα.  Ανατρίχιασα.  Όμως παραδόξως πως... δεν φοβήθηκα...
και έτσι μας βρήκε το ξημέρωμα να ακούμε μουσική και να μου διαβάζει τα γράμματα... τα γράμματα που του είχαν στείλει εκείνες που πέρασαν και άφησαν το σημάδι τους στη ζωή του.  Εκείνες που λάτρεψε.  Την κάθεμια για ένα ξεχωριστό λόγο.  Μου μίλησε για τις φορές που τις πλήγωσε αλλά και για τις πληγές που δεν πρόλαβαν να κλείσουν και λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, άκουσα τη φωνή μου να τον ρωτάει... "Υστερα από αυτό συνέχισες;"  Μου χαμογέλασε, χάιδεψε τα μαλλιά μου και γαλήνια απάντησε " Φυσικά!"  "Είναι στο πετσί μας ποτισμένο να συνεχίζουμε εκεί που η ζωή φαντάζει μονόδρομος και η ελπίδα μια ακόμη ψευδαίσθηση."



Πριν από καιρό κάποιος με ρώτησε αν το πλάσμα που ζει στη σκιά του φεγγαριού είναι η θηλυκή ή η αρσενική ταυτότητα μου.  Σήμερα ξέρω την απάντηση και χαίρομαι που η πλευρά που με έκανε να χάσω την πίστη και την ελπίδα μου είναι αυτή που μέσα μου κρύβει ακόμη την τρυφερότητα, την πίστη και την ελπίδα.  Είναι ο Άνιμους και είναι το άλλο μου μισό.  Είναι ευαίσθητος και ονειροπόλος... και είναι ο άντρας που με ολοκληρώνει.

Άργησα μια μέρα αλλά δεν βολεύομαι με τίποτα στα ιντερνετ καφέ.  Δεν εμπνέομαι ρε παιδί μου.  Θέλω τη θέα μου, τη βολή μου, τη μουσική μου και το σαλεμένο μου μυαλό σε πλήρη ηρεμία (Θεός φυλάξη) για να μπορέσω να γράψω δυο αράδες εδώ μέσα.
Τι θα πούμε σήμερα;  θα σας πω για το πόσο bitch αισθάνομαι ώρες ώρες.  Πριν κάποιους μήνες, μια καλή φίλη μου δάνεισε ένα βιβλίο με τίτλο “why men love bitches” (φιλενάδα συγνώμη που στο χω κρατήσει τόσο καιρό θα στο στείλω σύντομα… promise).  Αν και δεν συμφωνώ με βιβλία που δίνουν τυποποιημένες και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας συμβουλές, αυτό που κράτησα από αυτό το βιβλίο και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα είναι οτι τελικά οι άντρες γουστάρουν τις γυναίκες που ξέρουν τι τους γίνεται, που πατούν και που βρίσκονται, τι θέλουν και πως το θέλουν  και που το διεκδικούν χωρίς (μα)μουνιές και κατινιές.  
Το έκανα σημαία μου λοιπόν και είπα σ όποιον αρέσω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω… και δεν το μετανοιώνω ούτε στιγμή.  Ας με πουν σκύλα, οτι δεν είμαι γυναίκα με Γ κεφαλαίο, οτι τα χω παρμένα και δεν ξερω γω τι άλλο.  Αυτό που ξέρω είναι οτι νιώθω καλά και μ αρέσω έτσι ακριβώς.  Βέβαια ακόμη κανένας άντρας δεν μου είπε μπράβο (κατά το βιβλίο) αλλά και οι γυναίκες ακόμη με κοιτάνε με μισό μάτι.  What the fuck???!!! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ακολουθείς το δρόμο της καρδιάς σου; Και όπως λέει ένα καρτουν που βλέπει η κόρη μου (βλέπε Μουλάν) “το καθήκον σου είναι προς την καρδιά σου”… όταν ακούς γυναίκες να σου λένε οτι και γω τα ίδια νιώθω αλλά δεν είναι λόγος για να φέρομαι έτσι… τότε σκυλιάζω πραγματικά.
Γι αυτό και σήμερα οι μουσικές μου επιλογές εμπνέονται από την Alanis Morissette τη γυναίκα που είπε οτι μπορώ να είμαι και σκύλα και ερωμένη, αμαρτωλή και αγία και ένα σωρό άλλα… λάθη ή σωστά όλα δικά μου κομμάτια και το χέρι στην τσέπη κρατάει σφιχτά το κομμάτι που ακόμη δεν έχει βρει το ταίρι του.
Δεν θα συνεχίσω περισσότερο γιατί μου λείπει το φεγγάρι, κάποιοι φίλοι που την έκαναν και αυτοί για διακοπές, μου λείπετε εσείς και η καθημερινή μας επαφή και μου λείπει μια νυχτερινή βόλτα στη θάλασσα… μαζί…
Καλό απόγευμα σε όλους και ελπίζω κάποια από τα κομμάτια να σας κρατήσουν καλή συντροφιά.

Απόψε η ζέστη με κάνει να χώνομαι νωχελικά μέσα στην πολυθρόνα και τα δάχτυλα αδυνατούν να ακολουθήσουν οποιαδήποτε εντολή.
Απόψε θα κάνω μια ζαβολιά και δεν θα αφιερώσω τη στήλη σε κάποιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη ή συγκρότημα .
Απόψε απλά θα αφήσω τη μουσική να μιλήσει για τη νύχτα και τη διάθεση μου.
Καληνύχτα... και αν κάποιος καταφέρει να πάει μέχρι το ψυγείο ας πιάσει κάτι παγωμένο και για μένα γιατί δεν με βλέπω να κουνιέμαι απο δω...

Πριν ενάμιση χρόνο ξεκίνησα να γράφω σ αυτή τη σελίδα μιλώντας για κάποιες στιγμές που πέρασα στο πίσω μπαλκόνι του πατρικού μου όταν ήμουν παιδί ακόμη. 
Ενάμιση χρόνο μετά, να μαι ξανά στο ίδιο μέρος και να αναπολώ όσα έγραψα τότε σ’ αυτή τη σελίδα.  Τελικά έχω κόλλημα με κάποια συγκεκριμένα μέρη.  Κολλάνε η ζωή μου και οι στιγμές μου γύρω από αυτά.  Στην Αθήνα ήταν το παράθυρο μπροστά από το νεροχύτη της κουζίνας που έχει θέα στον Υμηττό..  Εδώ είναι απλά το πίσω μπαλκόνι που έχει θέα… ένα ελαιώνα που περικλύεται από λόφους και χαμηλά βουνά. Χμμμ… τώρα που το καλοσκέφτομαι να γιατί κόλλησα μπροστά από το νεροχύτη μου… το βουνό έμεινε να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια ακόμη και αν ο ελαιώνας μεταλλάχθηκε σε μπετόν αρμέ!
Μέρες τώρα που δεν έχω δικό μου υπολογιστή, σκέφτομαι ότι έχω αφήσει το “παιδί”  μου παραμελημένο… και μια θλίψη… όχι… δεν είναι θλίψη… έλλειψη το λένε και ας μη θέλω να το παραδεχτώ. 
Απόψε όμως και το μπαλκόνι και η θέα και ένας ακόμη δανεικός υπολογιστής βρίσκεται ξανά στα πόδια μου και το μόνο που θέλω είναι να γράψω!!!
Να σας πω λοιπον λιγάκι για τη θέα μου.  Το χωριό μου βρίσκεται στους πρόποδες ενός καταπράσινου βουνού με δάσος του οποίου η βλάστηση είναι μοναδική στα Βαλκάνια.  Τελειώνοντας το χωριό, ξεκινάει ο ελαιώνας που φτάνει μέχρι το απέναντι βουνό.  Διάσπαρτα παντού ανάμεσα στις ελιές, που μοιάζουν περισσότερο με πράσινες τριόροφες πολυκατοικίες, βρίσκονται κυπαρίσσια από εκείνα με τα χοντρά και σκληρά κυπαρισσόμηλα… ωωω ναι… δική μας αποκλειστικότητα! Τόσο που αν έρθετε σε γάμο κατά δω… πολύ πιθανόν να τα νιώσετε στο κεφαλάκι σας την ώρα του Ησαϊα ακόμη και αν δεν είστε ο γαμπρός ή η νύφη!!!
Τι άλλο να σας πω;  χμμμ για τον ουρανό μας; το μοναδικό μέρος που μπορώ να δω τόσα πολλά αστέρια!!! Ακόμη και “ποτάμια” του Γαλαξία μπορείς να δεις όταν είναι καθαρός ο καιρός.  Θυμάμαι κάποιο καλοκαίρι που ο καύσωνας μας κρατούσε έξω από τα δωμάτια μας και ο παππούς μας έπαιρνε κρυφά να κοιμηθούμε μαζί του σ’ αυτό το μπαλκόνι… η απόλυτη καλοκαιρινή ανάμνηση.  Ένας παππούς που διάβαζε τ αστέρια και μεις 4 πιτσιρίκια που κάναμε τα πάντα για να μην κοιμηθούμε.
Αρκετά με την αναπόλυση.  Back to reality…  Απόψε είμαι εγώ, το τσιγάρο μου, ο υπολογιστής και η θέα και επειδή πάντα κάνω κάποιο παραλληλισμό με τραγούδια… το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι  “me and my monkey”.
Τελικά είναι ωραίο να γυρίζεις σπίτι ακόμη και αν δεν μπορείς να βολευτείς με τίποτε στις σκληρές και άγαρμπες καρέκλες της κουζίνας, ούτε και να συνηθίσεις στην ιδέα οτι αν και έφτασες στα 34 υπάρχει πάντα ωράριο εισόδου και εξόδου και οτι ακόμη και αν δεν σε πάρουν χαμπάρι οι γονείς σου, η κουτσομπόλα της γειτονιάς θα είναι αυτή που θα τους ενημερώσει την επόμενη μέρα για τις νυχτερινές σου δραστηριότητες!  Το μόνο που άλλαξε είναι οτι δεν χρειάζεται να κρύβω πια το τσιγάρο μέσα στις γλάστρες και στα παπούτσια του παππού!
Αρκετά για απόψε… ο μακ με έχει δυσκολέψει λιγάκι γι αυτό και λέω να σας αφήσω για την ώρα (πολύ πιθανόν να μην καταφέρω να βάλω και το βιντεάκι με το παραπάνω τραγουδάκι αλλά δεν πειράζει... καλή καρδιά).
Μια καληνύχτα και πολλά χαιρετίσματα από το πανέμορφο χωριό μου και τις δυο νυχτερίδες πάνω στη σκεπαστή του μπαλκονιού που μου κρατάνε συντροφιά.
  


Σημείωση: επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει και ίσως γιατί καμαρώνω σαν γύφτικο σκερπάνι για το χωριό μου, σκέφτηκα να ξαναμπώ σήμερα για να προσθέσω ένα σύνδεσμο όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από αυτό.  Δυστυχώς είναι μόνο για χρήστες του facebook, για όσους δεν έχουν λογαριασμό εκεί θα προσπαθήσω να επανορθώσω μια άλλη φορά.  Τα φιλιά μου σε όλους!!!
http://www.facebook.com/badges.php?bid=1887&status=updated#/group.php?gid=28345312150

Ξέρω πως τα πράγματα πολλές φορές αλλιώς τα αντιλαμβάνομαι, αλλιώς είναι και αλλιώς τα ερμηνεύω.  Παράλογο;  Για μένα καθόλου, για τους άλλους γύρω ίσως ναι.  Ένα παράδειγμα: η ομορφιά είναι υποκειμενική έννοια γιατί όσο και να προσπαθούμε να τη θέσουμε σε γενικώς αποδεκτά πλαίσια, ακόμη και αν βομβαρδιζόμαστε με άπειρα πρότυπα αυτής, για τον καθένα μας ισχύουν τα μάτια της κουκουβάγιας όταν πρόκειται για τα παιδιά του ή για το ταίρι του ή δεν ξέρω γω τι άλλο.  Άλλο παράδειγμα: η ερωτική διάθεση.  Για άλλους σημαίνει θέλω να ερωτευτώ, για άλλους είμαι ήδη ερωτευμένος/η και θέλω να το δείξω στο αντικείμενο του πόθου μου και για άλλους σημαίνει απλά ότι έχω διάθεση για το απόλυτο σεξ ακόμη και αν είναι one night stand ή το ασφαλές οφθαλμόλουτρο (με όλα τα παρατράγουδα) πίσω από μια οθόνη.  Τώρα θα μου πείτε τι κακό έχει το one night stand και το τονίζεις μ αυτόν τον τρόπο;  Τίποτα κακό απολύτως απλά… λέω γω τώρα σαν μικρή χαζή που είμαι… αν κολλήσεις καλά στο σεξ με κάποιον… αν ταιριάξουν τα σώματα και οι χημείες… δεν είναι λογικό να θες να το ξαναζήσεις και μια και δυο και εκατόν δυο φορές ακόμη;  Παράλογο; (ας απαντήσει κάποιος να μην κάθομαι δω στη σκιά μόνη και περιμένω σαν την Αστέρω)

Χθες βράδυ κουράστηκα με τα παράλογα και τα λογικά μου και είπα να διασκεδάσω την καρδιά και το πνεύμα, πηγαίνοντας θέατρο.  Πλύθηκα (η αλήθεια είναι μου χρειαζόταν… είχα να πλυθώ από μια φορά πέρυσι που έβρεξε) ντύθηκα, στολίστηκα, πήρα την καρδιά μου αλά μπρατσέτα και κάθισα πρώτο τραπέζι πίστα…  Το έργο σε παγκόσμια πρεμιέρα ανέβαινε μπροστά στα ματάκια μου και μόνο για πάρτη μου!  Η καρδιά μου να χασκογελάει σαν παιδί που το πήγαν πρώτη φορά στο τρενάκι… να χαρώ ή να το βάλω στα πόδια;  κάπως έτσι… Ηρέμισε καλή μου, της είπα και της θύμισα ότι το πνεύμα εκνευρίζεται όταν αυτή κάνει το χαζοχαρούμενο.  Αυτή εκεί, το χαβά της… ζηλεύεις, μου σφύριξε χαιρέκακα, που η παράσταση είναι για μένα… εσύ μείνε να κοιτάς αφ υψηλού παρέα με το σπαστικό της παρέας.  Το πνεύμα ανασήκωσε το φρύδι επιδεκτικά και μου χτύπησε τον ώμο φιλικά… σαν να μου έλεγε, καλέ μη δίνεις σημασία στο παρτσακλό… χαζό παιδί χαρά γεμάτο, περιμένεις κάτι διαφορετικό;  Η αλήθεια είναι ότι δεν το είπε όμως… απλά το υπέθεσα από το βλέμμα (οι ερμηνείες που λέγαμε πριν) όμως πριν προλάβω να εκφράσω την υπόθεση μου στους συνδαιτυμόνες μου, το άκουσμα από το κουδούνι του θεάτρου μου έκοψε τη φόρα και μαζεύτηκα στην καρέκλα μου περιμένοντας τα άλλα δύο μπας και αλλάξει το κλίμα στην παρέα.

Και ομολογώ πως άλλαξε αρκετά όταν εμφανίστηκε ο πρωταγωνιστής.  Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε αμέσως από το μεστό και άμεσο λόγο του, το άψογο υποκριτικό του ταλέντο -που δεν παρέπεμπε σε τίποτα ότι πρόκειται για ερασιτέχνη- και φυσικά… στα μελαγχολικά του μάτια που αναζητούσαν τη λύτρωση μέσα από τον χαρακτήρα που υποδυόταν!!! Έχω ένα κόλλημα με τα μάτια και η καρδιά μου το ξέρει καλά, γι αυτό και μου έκλεισε το μάτι μόλις πρόσεξε καλύτερα τον πρωταγωνιστή.  Αμήχανα άρχισα να ψάχνω γύρω τριγύρω για τα τσιγάρα μου… ένιωθα εντελώς άβολα με τα χέρια μου και έπρεπε να τα απασχολήσω κάπως για να μην προδοθώ.   Μόλις τα εντόπισα στο πλάι της τσάντας μου, δεν έχασα λεπτό πριν ρουφήξω λαίμαργα την πρώτη τζούρα… και μόνο τότε ανακάθισα πιο χαλαρά στην καρέκλα μου.  Ο πρωταγωνιστής όμως, όντας επιδέξιος ψυχολόγος – ψυχαναλυτής – θεραπευτής, κατάλαβε αμέσως το ποιόν του κοινού του και χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισε να αυτοσχεδιάζει… μιλώντας για σκιές που κυνηγούν το μυαλό μου σε κελιά και στεγανά, για ελεύθερες ψυχές που απολαμβάνουν τις στιγμές και το φως στις αυτόνομες και ανατρεπτικές καταστάσεις, για ζωές που ξεπλένονται στους χείμαρρους της απόλαυσης και της αυτοδιάθεσης… και έμεινα αποχαυνωμένη να κοιτώ το μεγάλο αυτό ερμηνευτή που εν τω μεταξύ είχε αφήσει την πρόζα και είχε περάσει στο μιούζικαλ.  Το ρεπερτόριο ακροβατούσε μεταξύ πειραματικής εθνικ μουσικής σκηνής και ροκ μπαλάντας.  Συνδυασμός που διαλύει ακόμη και τα πιο ψαγμένα πνεύματα… για να μην πω για τα νεύρα!

Το πνεύμα όλη αυτήν την ώρα παρακολουθούσε εκστατικό την πρωτοποριακή αυτή παράσταση σκουντώντας με που και που για να βεβαιωθεί ότι με είχε συνεπάρει εξίσου… ώσπου στο βάθος κήπος ακούστηκε ένα ροχαλητό!  Ήταν η καρδιά μου που είχε γύρει λίγο, μην μπορώντας να αντέξει την τόση ποιότητα.  Α ρε κουφάλα… σκέφτηκα χαμηλόφωνα… εσύ μόνο με το καψουροσκυλάδικο συγκινείσαι.  Και μετά μου λες ότι η παράσταση απόψε ήταν για πάρτη σου!!! Τρομάρα σου!!!  Σε κλάσματα της κοπάνησα μια κλωτσιά κάτω από το τραπέζι μπας και ξυπνήσει το βόδι αλλά το μόνο που πήρα ως απάντηση ήταν ένα μακρόσυρτο ροχαλητό και τη διαταγή να την ξυπνήσουμε όταν τελειώσει ο λαλάκας την παρωδία.  Ο λαλάκας όμως ήταν πολύ πιο καπάτσος από εμένα… και μόλις αντιλήφθηκε το χαμένο κοινό, μεταπήδησε στο δράμα και ωωω του θαύματος… ξύπνησε η μοσχάρα!!!

Το έργο συνεχίστηκε για αρκετή ώρα σ αυτό το μοτίβο.  Κάθε φορά που κάποιος από τους τρείς μας έχανε στιγμιαία την προσοχή του, ο πρωταγωνιστής προσάρμοζε την παράσταση αρνούμενος να παραιτηθεί από το ενδιαφέρον κανενός μας.  Είχα ακουμπήσει το κεφάλι πάνω στο χέρι, φανερά απορροφημένη από το έργο, όταν άκουσα μια παρωδία ερωτικής εξομολόγησης να ψιθυρίζεται στ αυτιά της καρδιάς και εκείνη με το στόμα ανοιχτό να καταπίνει σαν άλλες μύγες τα λόγια του μαέστρου.  Συναγερμός σήμανε στο διπλανό μου κάθισμα και το πνεύμα ανήσυχο άρχισε να καταστρώνει σχέδια για να γλυτώσει την ονειροπαρμένη από ένα ακόμη στραπατσάρισμα.  Τα πλάνα μας συνέπεσαν σε πολλές φάσεις όμως κάθε προσπάθεια έβρισκε ντουβάρι χοντρό απέναντι γιατί πολύ απλά η καρδιά είχε ήδη παραδοθεί στον ονειρικό πρωταγωνιστή.  Μάταια έβριζα και έσκουζα από την άλλη μεριά, μήπως και γίνει αντιληπτή η φάκα που είχε στηθεί για τη δόλια την καρδιά.

Πήρα το πνεύμα μου αγκαζέ και παραιτήθηκα από κάθε άλλη προσπάθεια να την συνετίσω.  Άσε την, είπα, είναι θέμα χρόνου να φέρει τα μούτρα της κατεβασμένα και στραπατσαρισμένα… ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει… και κάτι μου λέει ότι  η συγκεκριμένη παράσταση δεν θα έχει δεύτερη αυλαία!

I can get no… satisfactioooooooooon

Cause I try and I try… to be the

Angie with no loving in our souls and no money in our coats

You can’t say were satisfied

But Angie, Angie, you can’t say we never tried

 

Απόψε θα καταχραστώ τη φιλοφρόνηση κάποιων φίλων που με λένε Νυχτερινή Εκπομπή γιατί πολύ απλά απόψε θα ήθελα να ξαναβρεθώ πίσω από ένα πειραγμένο πικάπ και μια ξεχαρβαλωμένη αυτοσχέδια κονσόλα και να ρθω κοντά σας όχι μέσω της οθόνης αλλά της μουσικής και του ήχου της φωνής μου μέσα από το ραδιόφωνο σας.  Πολλά θέλω εεε;  Μπααα δεν νομίζω… απόψε θα ήμουν καλή παρέα πιστεύω.  Από φωνή καλά τα πάω αρκεί να μην τραγουδάω.  Από μουσική ίσως να μην γνωρίζω πολλά αλλά υπάρχει πάντα καλή διάθεση και όρεξη για να μάθω.

 

Απόψε η βραδιά είναι αφιερωμένη στην κόρη μου που μου έκανε το πιο όμορφο δώρο.  Απόψε έμαθα ότι μπορείς να μιλάς ακόμη και σε ένα πεντάχρονο κοιτώντας το στα μάτια με λόγια που βγαίνουν από την καρδιά σου και αυτά τα λόγια, όσο σκληρά και να ακούγονται μπορούν να γίνουν κατανοητά και αποδεχτά γιατί είναι αληθινά.  Απόψε κατάλαβα ότι η αλήθεια ελευθερώνει και για πρώτη φορά στη ζωή μου κάποιος με αποδέχτηκε γι αυτό που είμαι… και Θεέ μου… είναι ότι πιο όμορφο έχω νιώσει μέχρι τώρα. 

Νυχτερινέ μου επισκέπτη και παρέα, απόψε θα θελα να μπορώ να σε ακούσω και να μου πεις τι λένε για σένα τα τραγούδια που επέλεξα.  Σίγουρα έχω να γεμίσω οθόνες με αυτά που λένε σε μένα όμως απόψε θέλω να μάθω για σένα.  Αν αγάπησες, αν χώρισες, αν δάκρυσες, αν χόρεψες ή αν έτρεξες με τη μουσική να ξεχειλίζει το αμάξι και την καρδιά σου κάπου σε κάποια παραλιακή αισθανόμενος/η ότι είσαι μια ακόμη rolling stone! 

Πριν μερικά βράδια, επιστρέφοντας από μια μικρή απόδραση κοντά σε φίλους αγαπημένους, βρέθηκα στο κατάστρωμα ενός πλοίου παρέα με τον εαυτό μου, το τετράδιο με τις ακατάστατες σκέψεις μου, την απέραντη θάλασσα και το ολόγιομο φεγγάρι.  Γέμισα το τετράδιο με ότι η βραδιά και το φεγγάρι μου υπαγόρευαν και μετά τα έστειλα στη θάλασσα για να τα ταξιδεύσουν μαγικά σε μέρη και καρδιές που δεν έχω ακόμη πατήσει… και γαλήνεψα τόσο που ήταν σαν να είχα κάνει το γύρο του κόσμου 10 φορές και ακόμη παραπάνω… αυτό που μένει τώρα είναι να δω ποιοι θα πάρουν το μήνυμα και σε πόσες καρδιές θα φτάσει… ως τότε… θα περιμένω τις σκέψεις σου νυχτερινή μου παρέα και ελπίζω η μουσική να σε ταξιδέψει για τα καλά σε ότι η καρδιά σου και η βραδιά προστάζει.

 Για την ώρα… απλά καληνύχτα

 

 

 

 

 

 

   

Έχει μια ζέστη απόψε… κάτι σαν κουφόβραση… και το κεφάλι μου βαρύ κάνει ταξίδια ακροβατώντας στη χαρμολύπη.

Ακόμη ένα βράδυ παρέα με την αγαπημένη μου φωνή και την ίδια ώρα πάνω κάτω, πάντα το ίδιο τραγούδι.

Μου λέει ότι ξόδεψα χρόνια περιμένοντας τη δεύτερη ευκαιρία και το διάλλειμα που θα φέρει την ηρεμία.  Για τη γμνη την συνήθεια μου να θεωρώ ότι δεν είμαι ποτέ αρκετή και για το πόσο δύσκολο γίνεται το τέλος της ημέρας όταν νιώθεις τις φλέβες άδειες.  Έτσι κουρασμένη από την ευθεία γραμμή της ζωής μου αναζητώ τη γαλήνη στην μορφή ενός αγγέλου, μακριά από εδώ, δραπετεύοντας για μια τελευταία φορά στους σκοτεινούς και κρύους τοίχους ενός ξενοδοχείου.

 

Θέλω να ουρλιάξω αλλά ποιον να τρομάξω;  Δεν είναι μόνο η θλίψη που κατοικεί μέσα μου… υπάρχει και το φως της λιακάδας μου που τρεμοπαίζει.  Σε χαλεπούς καιρούς αναζητά το θαύμα μα το κλέβει για άλλη μια φορά η απομυθοποίηση των αισθημάτων που μετουσιώνονται σε ανάγκες.

 

Γυρίζει η σκέψη μου σε λέξεις που με προτρέπουν να εκφράσω ότι έχω ανάγκη για φροντίδα και …. Εκείνη τη λέξη που έχω ξεγράψει από το λεξιλόγιο μου.

«Φρόντισε με»… «δωσ’ μου το λιμάνι σου να κρυφτώ»… αρνείται το στόμα να το προφέρει… χρόνια πολλά έμαθε η καρδιά να μην ζητά μόνο να δίνει… γι αυτό θα το αρθρώσω δυνατά για να τ’ ακούσω… να με φροντίσω!!!

Δεν υπάρχει θεραπεία… παραιτούμαι… Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει, άλλη μια φορά θα πληγωθώ

Κοιτάζω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη.  Φευγαλέα.  Όχι γιατί δεν έχω χρόνο για καλλωπισμούς και φτιασιδώματα αλλά γιατί φοβάμαι αυτό που θα μου δείξει.  Σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 54 και ξέρω πως ο χρόνος και η «καλοπέραση» θα έχουν αφήσει αμείλικτα σημάδια πάνω του.

Δουλειά, δουλειά, δουλειά… από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου δουλεύω για να κερδίσω το ψωμί μου.  Δέκα χρονών ήμουν όταν ο «καλός» μου ο πατέρας με έβγαλε από το σχολείο για να ασχοληθώ με την οικογενειακή επιχείρηση, τα πρόβατα, όσο αυτός θα γύριζε ανέμελος με τις φιλενάδες του και θα κατασπαταλούσε το βιός μας για να κάνει το κέφι του.

Άντρες παιδί μου.  Όλοι ίδιοι και απαράλλακτοι.  Άλλος πίνει, άλλος παίζει, άλλος ξενοπηδάει και άλλος περνάει ένα δυο χέρια ξύλο την οικογένεια για να κρατάει τα ινία και την αρχηγία.  Να ξέρεις ποιος είναι ο αφέντης βρε αδελφέ.

Θυμάμαι τη μάνα μου που μου έλεγε… η γυναίκα κρατάει το σπίτι Νίτσα μου… κάνε εσύ τη δουλειά σου και κοίτα τα παιδιά σου και μην του δίνεις σημασία, χειρότερο μπορείς να βρεις… καλύτερο όχι!

Και αυτό έκανα για χρόνια πολλά.  Έσφιγγα τα δόντια για να μη με δουν ότι κλαίω κάθε φορά που ο δικός μου άντρας γύριζε χαμένος στα χαρτιά, ξέροντας ότι την επόμενη μέρα δεν θα είχα μούτρα για να ζητήσω ακόμη μια φορά ψωμί μπιστιού για να ταΐσω 6 στόματα.  Έχωνα τα νύχια μου στις χούφτες μου μέχρι να ματώσω για να μην φωνάξω από απόγνωση κάθε φορά που κάποιος καλοθελητής μου έλεγε τα «κατορθώματα» του προκομμένου μου με τις τουρίστριες τα καλοκαίρια.  Και γύριζα το πρόσωπο από την άλλη μεριά σαν καλή χριστιανή όταν τα χαστούκια πέφτανε σύννεφο κάθε φορά που κάποιος ή κάτι τον έθιγε.

Μέχρι που έφτασε εκείνο το πρωί.  Για μια ψήφο… έφαγα χώμα και χόρτα στον κήπο όταν μου κόλλησε το πρόσωπο στη γη επειδή πήρα ψηφοδέλτιο από τον πατέρα μου για να ψηφίσω κάτι αντίθετο από αυτό που ο «κύρης» μου πρόσταζε… και σας έβλεπα 4 ψυχούλες να κλαίτε και να ουρλιάζετε από απόγνωση γιατί ο μπαμπάς για ακόμη μια φορά χτυπούσε τη μαμά.  4 είπα;  3… γιατί θυμάμαι ακόμη με πόση περιφρόνηση με κοιτούσες εσύ… η μεγάλη μου.  Περιφρόνηση γιατί δεν είχα το κουράγιο να αντισταθώ.  Και θυμήθηκα τότε την κουβέντα που μου έλεγε η γιαγιά μου… «το στραβό το ξύλο μόνο η φωτιά το ισιώνει». 

Σ αυτήν την περιφρόνηση βρήκα το κουράγιο που μου έλειπε και άφησα τη φωτιά να κάψει όλα όσα μου είχαν μάθει μέχρι τότε.

Νύχτα ήταν όταν σας πήρα και τα 4, με τις πυτζάμες ακόμη και σας έχωσα στο ταξί για να φύγουμε μακριά… και νύχτα ήταν ακόμη όταν κυνηγημένες και οι 5 φτάσαμε σ εκείνο το δυαράκι της θειάς σου στην Πλάκα.

Οι πρώτες μέρες γεμάτες αντάρα και πανικό.  Απειλές και αστυνομία να πηγαινοέρχεται.  Ο Θεός να την αναπαύει εκείνη τη γυναίκα που μας έδωσε άσυλο και μια ευκαιρία στον ήλιο.

Μετά τις πρώτες μπόρες, άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα λίγος ήλιος με δόντια.  Θυμάμαι που έψαχνα για δουλειά όμως κανείς δεν με έπαιρνε στη δούλεψη του γιατί δεν είχα ούτε το απολυτήριο του δημοτικού.  Θυμάμαι που η θειά σου σας έφερνε ρούχα από την εκκλησία και σεις κλαίγατε γιατί δεν θέλατε να τα φορέσετε όμως δεν είχατε και άλλα να βάλετε.  Θυμάμαι όμως και πως για πρώτη φορά γελάγαμε και περνάγαμε λίγο χρόνο μαζί χωρίς φωνές και γκρίνια και πόσο αυτό φαινότανε στα πρόσωπα σας.  Να ξέρες πόσο κουράγιο μου έδινε όταν σε έβλεπα να χαμογελάς…

Χαμόγελο που έγινε γέλιο όταν η θειά σας μας είπε ότι θα με έπαιρναν για δουλειά σαν καθαρίστρια στο πολυκατάστημα που δούλευε.  Πήγαμε για πρώτη φορά βόλτα και οι 5 στο Ζάππειο… θυμάσαι;

Τον πρώτο χρόνο δούλευα διπλή βάρδια για να μαζέψω λίγα στην άκρη να πάμε σε δικό μας διαμέρισμα.  Θυμάμαι που μόλις τελείωνες το σχολείο, ερχόσουν με τα πόδια στην Ομόνοια για να με βοηθήσεις να τελειώσω πιο γρήγορα και καμάρωνα όταν σε έβλεπα να ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι, χωρίς να κουράζεσαι ή να ντρέπεσαι που σε έβλεπαν να καθαρίζεις.

Είχες τσαγανό κοριτσάκι μου… και αγύριστο κεφάλι που με έφερε σε απόγνωση όταν μου ανακοίνωσες ότι έπιασες δουλειά ως σερβιτόρα σε κεντρικό ξενοδοχείο για το καλοκαίρι.  Ήσουν μόλις 15 και βιαζόσουν να μεγαλώσεις.

Ήταν μεγάλη ανάσα όμως… και αυτή σου η κίνηση μας επέτρεψε γρήγορα να νοικιάσουμε ένα δικό μας διαμέρισμα και να είμαστε αυτόνομες πια… οι 5 μας.

 Όσο εγώ δούλευα, εσύ είχες αναλάβει τις αδελφές σου και τα απογεύματα πήγαινες στη δουλειά.  Πάντα και η θεία από κοντά…

Το δεύτερο χρόνο εσύ πια στο λύκειο και οι μικρές ακόμη στο δημοτικό.  Μια μέρα ήρθες και μου έφερες ένα χαρτί να υπογράψω και σάστισα μα το Θεό… με είχες γράψει να τελειώσω το δημοτικό σε νυχτερινό σχολείο και δεν το διαπραγματευόσουν.  Εκείνο το απόγευμα μου έδωσες τη ζωή μου πίσω κοριτσάκι μου!!!

 

Γυρίζω πίσω στον καθρέφτη και κοιτάω τη γυναίκα απέναντι μου.  Μοιάζει σκαμμένο από τον ήλιο και την κούραση το πρόσωπο της όμως τα μάτια της λένε ότι κάθε γραμμή είναι και μια νίκη, ένα παράσημο που η ζωή της έδωσε για κάθε μάχη που έδωσε με αξιοπρέπεια και την κέρδισε.  Τίποτα δεν χαρίζεται σ αυτήν την ζωή όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την ικανοποίηση και την επιβεβαίωση που παίρνει αυτή η γυναίκα καθημερινά από τα μάτια σας.  

Μάθημα πρώτο... καλύτερα ένα τέλος με πόνο παρά ένας πόνος δίχως τέλος.

And now, the end is near;
And so I face the final curtain.
My friend, Ill say it clear,
Ill state my case, of which Im certain.
Ive lived a life thats full.
Ive traveled each and evry highway;
And more, much more than this,
I did it my way.
Regrets, Ive had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.
I planned each charted course;
Each careful step along the byway,
But more, much more than this,
I did it my way.
Yes, there were times, Im sure you knew
When I bit off more than I could chew.
But through it all, when there was doubt,
I ate it up and spit it out.
I faced it all and I stood tall;
And did it my way.
Ive loved, Ive laughed and cried.
Ive had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that;
And may I say - not in a shy way,
No, oh no not me,
I did it my way.
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught.
To say the things he truly feels;
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows -
And did it my way!

 

Αν έβαζα ένα τίτλο σ αυτό που θέλω να ονομάσω ζωή θα έλεγα “my way”, αν συρρίκνωνα τη ζωή που θέλω να ζήσω σε ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν ο ύμνος της. Και αν μπορούσα να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν το μόνο που θα ήθελα θα ήταν να βρεθώ κοντά στον αγαπημένο μου Franky.

Την πρώτη φορά που το άκουσα ήμουν δεν ήμουν 6 ετών. Από ένα 45αράκι του πατέρα μου. Και από τότε έμελε να με ακολουθεί τόσο το τραγούδι όσο και η φωνή του αγαπημένου μου.

Σήμερα δεν θα τολμήσω να πω περισσότερα για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη… γιατί πολύ απλά, τα λόγια είναι περιττά.

Θα ήθελα μόνο να αφιερώσω τη λίστα αυτή σε δυο άτομα. Ο πρώτος είναι ο πατέρας μου που με έμαθε να αγαπώ τη μουσική του και ο δεύτερος είναι … δεν θα το πω… ξέρει αυτός.

Ελπίζω να σας κρατήσει ευχάριστη παρέα αυτή η λίστα.

Καληνύχτα

 

Πριν λίγο άκουγα τον αγαπημένο μου σταθμό και κάποια στιγμή πήρε το αυτί μου τον παραγωγό να λέει ότι «πάντα έχουμε ανάγκη για μια μουσική αγκαλιά μέσα στη νύχτα».  Είναι λες κατάλοιπο των νανουρισμάτων που ακούσαμε ή δεν ακούσαμε στη βρεφική ηλικία; Εδώ η κόρη μου φτάνει σε λίγο στα 6 και είναι βράδια που δεν κοιμάται αν δεν της πω το δικό μας νανούρισμα.

Από την μια η μουσική και από την άλλη η αγκαλιά.

Έχει πάει 2 το ξημέρωμα και ακόμη κοιτάζω κάποιες τελευταίες κουβέντες που αντάλλαξα με ένα φίλο που θεωρεί την αγκαλιά ότι είναι το μόνο που αξίζει. Έπαψε εδώ και καιρό να πιστεύει σε αγάπες και έρωτες και κατέληξε να γίνει μισάνθρωπος και είρωνας απέναντι στις ιδιαίτερες ανάγκες των συνανθρώπων του. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί μια αγάπη τον πρόδωσε.

Τον κοιτάζω να μου γράφει για γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του ακόμη και με τη μορφή μια εικονικής επαφής που πάει κι έρχεται ανάλογα με την «ιδιαίτερη ανάγκη» που βιώνει κάθε φορά. Άλλοτε είναι η μοναξιά μιας ρουτινιασμένης ζωής, άλλοτε η ανάγκη για λίγη περιπέτεια, άλλοτε κάποια σεξουαλική επιθυμία.

Τον κοιτάζω να μιλάει αποστασιοποιημένα λες και τίποτα από αυτά δεν τον ακούμπησε. Λέει ένα “what the fuck” και απορεί γιατί οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Δεξί κλικ, blog contact & delete…

Πάω κι έρχομαι μπροστά από την οθόνη μου και αναρωτιέμαι που με έχει κατατάξει. Όχι ότι έχω ανάγκη μια ακόμη ταμπέλα αλλά τελευταία μαθαίνω να βάζω όρια στις πάσης φύσεως επαφές μου. Αυτό που δεν έχω μάθει ακόμη είναι να αναγνωρίζω τις δικές μου ιδιαίτερες ανάγκες και συχνά πυκνά μπουρδουκλώνομαι … χμμ μικρή είμαι ακόμη … θα μάθω…

Ξαναγυρνάω στην αξία της αγκαλιάς. Let’s talk about it… ανοίγω τα χέρια και βάζω κάποιον κοντά στο μέρος της καρδιάς δείχνοντας του πόσο σημαντικός είναι. Άλλοτε πάλι προσφέρω προστασία και θαλπωρή. Και είναι και κάτι αγκαλιές που κάνουν το χρόνο να σταματά, τα σώματα να ενώνονται σε μια άλλη διάσταση και όλα μοιάζουν σαν να γύρισες σπίτι. Πρόσφατα διάβασα ότι κάποτε δεν υπήρχε διαχωρισμός στα σώματα. Υπήρχε ένα ον με δυο κεφάλια, ένα κορμό, μια καρδιά, τέσσερα χέρια και πόδια και τα δυο γεννητικά όργανα μαζί. Οι Θεοί ζήλεψαν κάποια στιγμή τη δύναμη και την ικανότητα αυτού το όντος και το χώρισαν στα δυο φτιάχνοντας τον άντρα και τη γυναίκα. Από τότε τα σώματα αυτά αναζητούν το ένα το άλλο για να βιώσουν ξανά την ολοκλήρωση… Άραγε μια αγκαλιά είναι ικανή να το πραγματώσει;

Γυρίζω το χρόνο πίσω και αναπολώ αγκαλιές και τείνω να συμφωνήσω ότι τελικά η αγκαλιά είναι αυτό που αξίζει σε κάθε επαφή ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη ανάγκη που την προκαλεί.

Ηρέμησα τώρα και νομίζω ήρθε η ώρα να κουρνιάσω στην αγκαλιά του κρεβατιού μου… αυτό θα με δεχτεί όποια ανάγκη κι αν έχω απόψε.

 

 

 

Καληνύχτα

Μιλάω για μένα και ντύνω τις λέξεις μου με μουσική.  Έτσι η μουσική μιλάει για μένα.

Από σήμερα λοιπόν, η σελίδα αυτή εκτός από τις ακατάστατες σκέψεις μου και τη λίστα του ακαταλόγιστου, θα φιλοξενεί μια εβδομαδιαία λίστα – αφιέρωμα σε έναν αγαπημένο μου καλλιτέχνη με σκοπό να σας συνοδεύει μελωδικά κατά την παραμονή σας στο blogoσπιτο μου.

Όσοι με ξέρουν καλά, θα περίμεναν αυτή η ενότητα να ξεκινήσει με τι άλλο παρά τον λατρεμένο μου Franky.  Όμως προτίμησα να αρχίσω με το Robbie Williams για δυο κυρίως λόγους.  Αφενός αποτελεί εφηβική μου παράκρουση ως μέλος του συγκροτήματος Take That και αφετέρου γιατί όταν χρόνια αργότερα σε σόλο καριέρα αποφάσισε να διασκευάσει swing κομμάτια του παρελθόντος, έδωσε νέα πνοή αλλά και άριστη ερμηνεία στα τραγούδια του Franky.

Αν και με προσωπική ζωή που ακροβατεί στα όρια από τη χρήση αλκοολ και ουσιών, καταφέρνει με κάθε του δουλειά να μου γεμίζει τις μπαταρίες του ρομαντισμού και μια ενέργεια που με κάνει να θέλω να σηκωθώ να λικνιστώ στους ρυθμούς του.

Μια καλημέρα σε όλους και τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν σήμερα.

 

 

 

Πριν λίγο καιρό, κάποιος ρώτησε αν προτιμάμε την ημέρα από τη νύχτα. Μου φάνηκε αδιανόητο τότε πως μπορεί κανείς να ζει στο σκοτάδι ενώ ο ήλιος και το φως της ημέρας είναι η κινητήρια και ζωοδότης δύναμη για κάθε πλάσμα σ αυτόν τον πλανήτη.

Η απάντηση μου τότε ήταν η εξής: «Έγραψα προχθές αυτό που λέει ο σοφός λαός... "όποιος βράδυ περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί". Έλα όμως που με γοητεύει η άτιμη η νύχτα;;!! Άλλα πράγματα μπορώ να κάνω τη μέρα και άλλα όταν πέσει το σκοτάδι (αρκεί βέβαια εγώ να είμαι στο φως, ξηγημένα πράγματα... το απόλυτο σκοτάδι μου δημιουργεί φόβο και κατάθλιψη). Έτσι λοιπόν, μου είναι απαραίτητα και τα δυο γιατί το καθένα μου προσφέρει κάτι διαφορετικό.

Αυτό που δεν θα μπορούσα να κάνω όμως (με καμία δύναμη), είναι να δουλεύω νύχτα και να κοιμάμαι μέρα. Το βιολογικό μου ρολόι διαμαρτύρεται όταν το κάνω αυτό... οπότε δεν το αλλάζω (παρόλο που πολλές φορές ξενυχτάω είτε γράφοντας, είτε διαβάζοντας, σπανίως διασκεδάζοντας).»

 

Συνεχίζοντας την αναζήτηση για τις αλλαγές που θέλω να κάνω στη σελίδα μου για να με εκφράζει όσο το δυνατόν περισσότερο, ξεκίνησα με την εικόνα που χρησιμοποιώ ως σκηνικό (αλλιώς background) και σήμερα κατέληξα σ αυτήν εδώ του φεγγαριού για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί είναι δώρο από έναν πολύ καλό μου φίλο, ερασιτέχνη φωτογράφο, που ευελπιστεί κάποια μέρα να γίνει διάσημος και έτσι η φωτό αυτή θα αξίζει ακόμη περισσότερο (αυτή είναι η δική του άποψη, γιατί για μένα η φωτογραφία αυτή είναι ανεκτίμητη γιατί είναι δικό του δώρο σε μένα). Ο δεύτερος λόγος πηγάζει και απαντιέται από το ερώτημα που τέθηκε πριν. Αναλογίστηκα πόσες φορές έχω μείνει ξάγρυπνη το βράδυ εξαιτίας κάποιας ιδέας ή συναισθήματος που ήθελα να εκφράσω – μοιραστώ μέσα από αυτό το χώρο και η απάντηση είναι ότι ως επί το πλείστον τα βράδια είναι αυτά που οδηγούν τα βήματα μου σε δημιουργικές περιπλανήσεις.

 

 

Έχω περάσει βράδια με το σαλεμένο μου μυαλό να πλάθει ιστορίες ή διαλόγους κάτω από το φως του φεγγαριού.

Έχω περάσει βράδια κοιτώντας το και ψάχνοντας να βρω το πρόσωπο που καθρεφτίζεται σ αυτό και που θα με έκανε να νιώσω την ασφάλεια και τη σιγουριά που σου δίνει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο όταν αμφιταλαντεύεσαι σε τεντωμένο σκοινί.

Και έχω περάσει βράδια απλά ζητώντας τη γαλήνη που το φως του προσδίδει σε όσους έχουν την καρδιά στη σκιά του. 

Έτσι κατέληξα λοιπόν ότι είμαι ένα πλάσμα της μέρας που το βράδυ μεταμορφώνεται πίσω από τη σκιά του φεγγαριού.

Απόψε δεν θα πω περισσότερα για μένα, θα αφήσω μόνο το φεγγάρι να μιλήσει και το ποτάμι που κυλάει επάνω του να μας παρασύρει μελωδικά εκεί που η καρδιά του καθενός γαληνεύει και ονειροβατεί.

 

Καληνύχτα.

 

 

Τα γυρίζω απο δώ, τα γυρίζω απο κει… συχτιρίζω και σφυρίζω.  Ανάβω τσιγαράκι και ντουμανιάζω το σπίτι μεσημεριάτικα.  Κατα τ άλλα το πιάτα στοίβα στον νεροχύτη, η σκούπα μεσ τη μέση μαζί με τον κουβά.  Τα ρούχα περιμένουν να απλωθούν απο μόνα τους και το μαγιό που μόλις χθες πήρα μου κλείνει το μάτι και μου βάζει ιδέες για την παραλία.  Βρε λες;

Τα είπα πριν και ξεθύμανα οπότε τι μου μένει;  Να τα ρίξω στον κόκορα και να θυμηθώ μια ψυχή που έλεγε… “σούζι τρως… και ψεύδεσαι και τρως!!!”

Και επειδή έχω όντως στενάχωρη καρδιά (απο το φαϊ είναι) θα πω κι ένα τραγουδάκι … και θα το αφιερώσω φυσικά σε μια άλλη στενάχωρη καρδιά

(δεν ξέρει τι θέλει το Ηράκλειο; βρε ουστ απαδα!!!)

 

 

 

 

 

υ.γ.: δεν σου θίγουμε την πόλη οκ; την αγαπάμε αλλά… κάπου πρέπει να τα πουμε βρε αδελφέ!

 

 

 

Εξ αφορμής το χθεσινό σχόλιο του γιατρού "τα δέντρα πεθαίνουν όρθια", θυμήθηκα αυτό το βιντεάκι που είχα βρει στο youtube.

Σκέφτηκα οτι και γω το ίδιο θα ήθελα, οχι τίποτε άλλο αλλά για να μην νιώσω φόρτωμα στο/στα παιδιά μου.  Άλλα δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να αρνούμαστε οτι πολλές φορές καλούμαστε να φερθούμε σ αυτούς που μας έφεραν στη ζωή, όπως αυτοί τον καιρό που κάναμε τα πρώτα μας βήματα στη ζωή.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου στην ίδια στέγη συνυπήρχαν 4 παιδιά, οι γονείς, παππούς και γιαγιά (του μπαμπά) και δυο προγιαγιάδες!

Τοσο ο παππούς όσο και οι προγιαγιάδες, στο τέλος της ζωής τους χρειάστηκαν τη φροντίδα μας ακόμη και για τα πιο απλά και αυτονότητα.  Και πάντα ήταν κάποιος από εμάς δίπλα τους για να τους επιστρέψει λίγη απο την αγάπη και τη φροντίδα που μας είχα δώσει αυτοί.

Τι θέλω να πω… τίποτα σπουδαίο… απλά σκέφτομαι και σήμερα τη μαμά μου που ίσως έρθει κάποια στιγμή σ αυτή τη θέση και φοβάμαι οτι δεν θα είμαι κοντά της για να της κρατήσω το χέρι όπως αυτή το δικό μου.

Μια καλημέρα και ευχές για καλή και δημιουργική εβδομάδα σε όλους… και γιατρέ… σ ευχαριστώ που μου το θύμησες.