Κυριακή μεσημέρι πια.  Ο ζεστός καφές έχει γεμίσει πολλές φορές το φλιτζάνι μου, οι εφημερίδες διάσπαρτες στον καναπέ και στο πάτωμα.  Ένα τριήμερο συννεφιασμένο και βροχερό φαίνεται να δίνει τη σκυτάλη σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. 

Διαβάζω, γράφω και σκέφτομαι πόσοι ακόμη να είναι στην ίδια κατάσταση.  Τα λατρεύω τα Κυριακάτικα πρωϊνά ακόμη και το χειμώνα.  Είναι η ώρα για πραγματική χαλάρωση και χουχούλιασμα κάτω από μια κουβερτούλα καρό.  Το τσιγάρο μου έχει χαλάσει τη γεύση και αναζητώ απεγνωσμένα κάτι να τη φτιάξει.  Πίνω ακόμη μια γουλιά καφέ όμως δεν βοηθάει αφού είναι σκέτος, μαύρος, καυτός.  Η ιδέα ότι στο ψυγείο μου κρύβεται μια Υγείας με αμύγδαλα με κάνει να αφήσω τη ζεστασιά του καναπέ και να τρέξω μέχρι εκεί.  Ένα δυο κομμάτια φτάνουν για να με γεμίσουν με ότι είχα ανάγκη αυτή τη στιγμή.  Υποκατάστατα θα μου πεις.  Όμως … ας μην τα αναλύουμε όλα, χάνουμε τα απλά και όμορφα.  Δεν συμφωνείς;

Είναι μέρες τώρα που  όλα είχαν τη γεύση ενός σκέτου καφέ.  Ακόμη και οι σκέψεις μου.  Γι αυτό θα αφεθώ στη γλυκόπικρη γεύση της σοκολάτας μου και θα σου πω με στόμφο ότι όλα στη ζωή την ίδια γεύση έχουν.  Μια πικρή και μια γλυκιά… και είναι τόσο όμορφη η άτιμη που συνεχώς ζητάς κι άλλη!!!

Καλημέρα σου είπα;  Ο καφές ακόμη αχνίζει και η κουβέρτα η καρό έχει χώρο … καλημέρα, χαμογέλα… κι αν θες έλα να μοιραστούμε και τη σοκολάτα.

 

 

Hello. How are you?
Have you been alright, through all those lonely lonely lonely lonely lonely nights
That's what I'd say. I'd tell you everything
If you'd pick up that telephone yeah yeah yeah

 

Ναι, εγώ είμαι, καλησπέρα.  Μήπως είναι αργά και ενοχλώ;  Ναι, είμαι μόνη και σκέφτηκα να σηκώσω το τηλέφωνο και να σχηματίσω τον αριθμό σου.  Μήπως να κλείσω;  Όχι, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω.   Απλά ήθελα να ακούσω τη φωνή σου.  Όχι δεν φταίει το τραγούδι που σε θυμήθηκα.  Αυτό απλά μου έβαλε το ακουστικό στο χέρι μου.

Πως ήταν η μέρα σου;  Ηρεμήσατε λίγο στο γραφείο;  Κι άλλο τσιγάρο ανάβεις;  Αν είναι αν σε αγχώνω να το κλείσω.  Πως ήταν η δική μου μέρα;  Μελαγχολική όπως ο καιρός.  Βρέχει τρεις μέρες τώρα και σταμάτησα να πηγαίνω στην παραλία.  Ήρεμα ήταν λοιπόν μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψα ότι το πορτοφόλι μου είχε κάνει φτερά μέσα από τη τσάντα μου.  Να στεναχωριέμαι;  Δε βαριέσαι;;; Τα λεφτά λίγα ήταν απλά βαριέμαι τη διαδικασία να ακυρώσω κάρτες, να βγάλω καινούργιες, ταυτότητα και τα ρέστα.  Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι οτι όποιος το έκανε, είχε στα χέρια του για λίγο τις φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και μετά το πιο πιθανό να τις πέταξε στα σκουπίδια;  Στα σκουπίδια το χαμόγελο μου με τα γυαλιά αλα Λένον;  Τεσπα… no money but still alive.

Τι πίνω;  Κρασί όπως πάντα.  Να βάλω μια γύρα;  Τι άλλο έκανα τις μέρες που δεν μιλήσαμε; No sex for sure.  Για αντιστάθμισμα έχω αδειάσει το πιο κοντινό ψιλικατζίδικο από όλες τις ΙΟΝ αμυγδάλου και τα παστέλια.  Τι άλλο;  Κόντεψα να βάλω φωτιά στο σπίτι γιατί αποκοιμήθηκα με το φαγητό στη φωτιά.  Τη γλύτωσα με κάτι μαυρισμένα ντουλάπια, ένα καμένο απορροφητήρα, μια λιγότερο καμένη κουρτίνα και πολλές τύψεις κι ενοχές για το τι μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν ξυπνούσα.  Τεσπα… no money, no sex but still alive.

Είσαι ακόμη εδώ;

Blue days black nights doowah doolang

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ψάχνω να βρω αν ξαστέρωσε λιγάκι.  And I wonder why the little things you planned ain't coming true.

Θα βάλω ακόμη ένα, θες;  Ναι, κόκκινο είναι.  Από τη περσινή γιορτή που δεν ήρθες.   Γιατί πίνω μόνη;  Γιατί ποτό και παρέα δημιουργούν παρενέργειες που αντενδεικνύονται στην κατάσταση μου.  Τι παρενέργειες;  Μπορεί πχ να σε πάρω τηλέφωνο και να μιλάω σε νεκρή γραμμή… Τεσπα, δεν έχεις όρεξη για κουβέντα… no money, no sex, not you but always alive and dreaming.

Take a look at me now cause it’s show time!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη καλώς σε βρήκα και πάλι μέρα μεσημέρι.  Είναι μια ακόμη Νυχτερινή εκπομπή από τα ηλεκτρονικά κύματα των spaces.  Όχι δεν έχασες το μπούσουλα και την ώρα.  Όχι δεν νύχτωσε ακόμη, όμως σήμερα με βρήκε το χάραμα με μια ψιλοίωση που με κράτησε σπίτι μαζί με τη μπουμπού μου, οπότε βρήκα ευκαιρία να τα πούμε νωρίτερα απ ότι συνήθως.

Απογευματινή λοιπόν η σημερινή εκπομπή και το θέμα μας … της Χαλιμάς τα παραμύθια ή αλλιώς πως από ένα τραγούδι του Phil Collins κατέληξα να κάνω συνειρμούς για παραμύθια και παραμυθάδες.

Ακόμη δεν έχει κρυώσει ο καιρός,

η μπαμπού πολυθρονίτσα φαντάζει σύννεφο με θέα του φεγγαριού το φως,

απόψε το βράδυ εκεί να βυθιστείς

σε σκέψεις ακατάστατες κι απόψε να χαθείς.

Και βυθίστηκα και άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει: Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινήσει…

Κάποτε τα παραμύθια μιλούσαν για πρίγκιπες και νεραΐδες, μάγους και ξωτικά, δράκους και γίγαντες και πάντα το τέλος ήταν happy.  Σήμερα το happy έγινε χαπάκι.  Άλλοτε παυσίπονο και άλλοτε αντικαταθλιπτικό.  Μα σήμερα περισσότερο τα παραμύθια μιλάνε για τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους που παλεύουν να ξεπεράσουν τις όποιες αδυναμίες τους μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας και της αυτοπραγμάτωσης.  Άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι όχι.  Άλλοι ξέρουν τον τρόπο και άλλοι πηγαίνουν στα τυφλά.  Μα όποιος μπει σ αυτό το ταξίδι, έχει συντροφιά τη βούληση και αργά ή γρήγορα θα βρει την Ιθάκη του.

My mama said
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
She said love don't come easy
But it's a game of give and take
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
Just give it good time
No matter how long it takes

 

Τα παραμύθια συνήθως μας τα αφηγείται η μαμά μας, το βράδυ πριν κοιμηθούμε.  Η δική μου πάλι είχε τόσα στο μυαλό της… ούτε και στιχάκια έφτιαχνε.  Καμιά φορά μόνο τραγουδούσε, όταν ήξερε πως δεν θα την άκουγε κανείς.  Τους παραπάνω στίχους όμως τους άκουσα πρώτη φορά από μια παιδική μου φίλη, εκεί στην εφηβεία.  Είχε έρθει για καλοκαίρι στο χωριό και μου έφερε σαν δώρο την τελευταία κασέτα του Phil Collins.  Μέσα στην κασέτα είχε ένα ένθετο με τους στίχους όλων των τραγουδιών, έτσι κατάφερα σιγά σιγά να τα αποστηθίσω και να τα λατρέψω όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τη λυρικότητα του λόγου τους.

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, σκέψου πως τραγούδια και παραμύθια μας αγγίζουν, κάνοντας την καθημερινότητα μας λίγο πιο ξεχωριστή.  Διαβάζεις ένα παραμύθι και από το δίδαγμα του μαθαίνεις πως να γίνεσαι ο πρίγκιπας του δικού σου παραμυθιού.  Ακούς ένα τραγούδι και οι στίχοι του σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε σημαδεύουν το παρόν σου.  Μα είναι και κάτι φορές που σου λένε πως κάτι έρχεται και σε προετοιμάζουν να το καλοδεχτείς ή όχι.

Γράφω αργά σήμερα (μεσημέρι ξεκίνησα και έχει φτάσει απόγευμα… ελπίζω να μην νυχτώσω).  Θέλω να είμαι σίγουρη γι αυτό που γράφω.  Συνήθως οι σκέψεις ξεχύνονται αυθόρμητα στην οθόνη μου όμως σήμερα… μάλλον μόλις χθες, συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς κάθε μου λέξη μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιον που τη διαβάζει.  Μέχρι χθες έγραφα για μένα αλλά δεν υπολόγιζα ότι κάποιος μπορεί να τα πάρει σοβαρά.  Το θέμα είναι ότι με τρομοκρατεί αυτή η σκέψη, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πρέπει να παίρνουμε το μάθημα μας από τη ζωή και όχι από τους άλλους. N’ est pas?

Και αφού μοιράστηκα το φόβο μου μαζί σου, ήρθε η ώρα να ξαναβυθιστώ στην πολυθρόνα τη μπαμπού και στις κρυφές, ακατάστατες σκέψεις μου.  Μέχρι την επόμενη φορά, ελπίζω η playlist που έβαλα στη κεντρική σελίδα να παίζει και να σου κρατήσει ευχάριστη παρέα.  Καλό σου βράδυ θα ευχηθώ και όμορφα παραμύθια στα όνειρα σου.  Όποιος κι αν είσαι, ότι κι αν θες εδώ...

Απόψε κάνε μου τη χάρη και προσπάθησε να κάνεις την εξής άσκηση: Αν έχεις κάποιον δίπλα σου ρώτα τον ξανά και ξανά και ξανά “Τι θέλεις;”.  Αν είσαι μόνος πήγαινε στον καθρέφτη και κάνε την ίδια ερώτηση στο είδωλο σου.  Χαζοψυχολομπουρδες θα πεις.  Ίσως, είναι όμως τόσο δύσκολο να μου κάνεις αυτή τη μικρή χάρη;  Αν μπορείς σε παρακαλώ να το κάνεις πρώτα και μετά να συνεχίσεις παρακάτω, διαφορετικά προχώρα σ άλλη γειτονιά.

Θέλω την αγάπη σου

Θέλω να ξέρω πως είσαι περήφανος για μένα

Θέλω την παιδική ηλικία που δεν είχα ποτέ

Θέλω να με αγαπάνε και να με σέβονται γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που θέλουν να είμαι

Θέλω την υγεία μου

Θέλω η ζωή μου να έχει νόημα

Θέλω να κατορθώσω κάτι

 

Θέλω να με αγαπάνε… Θέλω να με φροντίζουν και να μην νιώθω ανάπηρη να δεχτώ αυτή τη φροντίδα.  Αναπηρία στην καρδιά.  Άραγε μπορώ να ζητήσω επίδομα από την πρόνοια; 

Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα ότι απολογούμαι συνεχώς στα άτομα που αγαπώ.  Γιατί; Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα ότι απολογούμενη αποζητώ τη φροντίδα τους… και θύμωσα με τον εαυτό μου. Γιατί; Πριν λίγες μέρες πίστευα ότι είμαι τόσο δυνατή που μπορώ να δίνω χωρίς να παίρνω.  Θύμωσα γιατί ανακάλυψα ότι έχω ανάγκη αυτή τη φροντίδα.  Μα ακόμη περισσότερο θύμωσα γιατί τόσο χρόνια απολογούμαι συνεχώς.

Σήμερα πάλι μου είπαν ότι έχω φτάσει στο σημείο που πρέπει να αντλήσω χωρίς να μοιραστώ, χωρίς να δώσω… και βούλιαξα όχι στο θυμό αλλά στη θλίψη.  Και βάφτισα τη θλίψη αναπηρία.  Τι μένει;  Ή να την αποδεχτώ ή να την αποδιώξω.  Το πως δεν το ξέρω ακόμη.  Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου ακόμη.  Ελπίζω μόνο ο χρόνος να είναι με το μέρος μου.

Ελπίζω οι δικές σου απαντήσεις να είναι περισσότερο εποικοδομητικές από τις δικές μου.  Καλό σου βράδυ όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι, ότι κι αν θες εδώ.

… ανάσα

αφουγκράζομαι τη βοή από το κύμα που σκάει με ορμή στην παραλία.  Ο νοτιάς το φέρνει μέχρι την πόρτα μου.  Ο ήχος του εκκωφαντικός.  Τα μυστικά του ψιθυρίζει στην καρδιά μου και σιωπηλή τα αγκαλιάζω.  Trying to love you…

Γουλιά τη γουλιά το κόκκινο υγρό γεμίζει τον ουρανίσκο μου με τη χημεία των στιγμών που περνάνε και δίνουν τη θέση τους σε σένα.

Επιστρέφω στο κύμα… αφήνομαι να παρασυρθώ στον μανιασμένο αφρό του.  Από κάτω παφλάζει μανιασμένο όμως εγώ ήρεμη στην επιφάνεια του επιπλέω… όχι… ταξιδεύω.

 

Σ ένα χαρτί σημειωμένες λέξεις ακατάστατες όπως και οι σκέψεις μου.  Till we kissed, till we touched…  wasted opportunities… what we need the most.  Dovunque sei…

Φαντασιώσεις χαμένων ευκαιριών.  Απολογητικά φροντιζόμενη φτιάχνω παζλ με τις σιωπές και τα a dopo… Το τελευταίο που θυμάμαι είναι υποσχέσεις κοινών ονείρων που έσβηναν το ξημέρωμα.  Non riscordar mai di me… Ti voglio acanto a me la prossima volta … και ξεχάστηκε ακριβώς την επόμενη στιγμή.

Τα βράδια που λυσσομανάει ο αέρας και η ονειροπαγίδα δημιουργεί ήχους πανικού, κλείνω τ αυτιά και τα μάτια.  Σφιχτά.  Σκέφτομαι το ηλιοβασίλεμα που με ζέστανε πριν μήνα και κάτι… και βουλιάζω στον καναπέ για ακόμη ένα βράδυ.  Με τη μουσική σου να με νανουρίζει.  If I am gonna be down, I ll choose my own grave.

 

…. χωρίς ανάσα, όπου κι αν βρίσκεσαι…

Πως γίνεται πάνω που έμαθα να φτιάχνω playlist με κομμάτια από καλλιτέχνες που λατρεύω και πάω πω… “σσσσ, γατόνι είμαι”… να έρχεται το αντίστοιχο site και να κλειδώνει αυτή τη δυνατότητα, αφήνοντας μόνο τα video clip ελεύθερα (που όμως άλλοτε δεν παίζουν και άλλοτε είναι χάλια);  Τι θα κάνω τώρα εγώ η έρμη η μπλοκόβια; 

Σε απάντηση όλων όσων  θέλουν να με κάνουν να θυμώνω, κλαίω, φωνάζω, σιχτιρίζω, φασκελώνω… απόψε μπήκα για να πω ότι είμαι η Αγγελική και είμαι καλά(μια)!!!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, όχι δεν είμαι μια ακόμη ατιμασμένη κόρη, ραγισμένη καρδιά, μοναχική ψυχούλα, δαιμονισμένο αγγελάκι … και δεν ξέρω γω τι άλλο… παρμένη είμαι αλλά… αντί για να κλαίω τον πόνο μου, προτιμώ να το ρίξω στο τραγούδι και όποιος αντέξει!!!

 

και πάμε παρακάτω…

Απορώ όχι με την καρδιά μου, αλλά με την υπομονή μου και ενίοτε με τη νοημοσύνη μου (ξανθιά γυναίκα μόνη σκέφτεται… παράλογο;;;;)  Σήμερα έλαβα μια “φιλοφρόνηση” από ένα συνάδελφο (ναι, έπιασα δουλειά… αλλά αυτό σε άλλη εκπομπή)… Στη νομαρχία ήταν η μέρα σήμερα που ετοίμασαν τους σάκους με το υλικό για τα εκλογικά κέντρα.  Ένας χαμός στο διάδρομο.  Υπάλληλοι, σάκοι, κούτες, παρακουτές και ότι άλλο χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά (;) ένα εκλογικό κέντρο την αποφράδα μέρα.  Μια τέτοια μέρα λοιπόν, θα έπρεπε να μείνω στο γραφείο αμπαρωμένη γιατί έξω από αυτό γινόταν της επί χρήμασι εκδιδομένης γυνής το σιδηρούν κιγκλίδωμα.  Έλα όμως που με έπιασε κόψιμο…; τι να κάνω; να τα χωνέψω;  Βγήκα με τρόπο και τρόμο και ζητώντας συγνώμη δεξιά και αριστερά, προσπάθησα να βρω το δρόμο για το γνωστό μέρος.  Και εκεί που προσπαθούσα να περάσω με άλμα εις ύψος (και με χάρη ομολογουμένως) ένα σάκο, ο κύριος συνάδελφος που τον κρατούσε δεν με είδε και με πάτησε – έσπρωξε και βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο μάρμαρο να με κόβει κρύος ιδρώτας.  Η αλήθεια είναι οτι τον στραβοκοίταξα… όμως όχι μόνο συγνώμη δεν είπε αλλά με στόλισε κιόλας λέγοντας με στόμφο “δεν μας φτάνουν οι κακογ….νες, πλάκωσαν τώρα και οι αγ..τες”!!!  Και ερωτώ: Φταίω εγώ τώρα αν τον χ.σω πατόκορφα;  Δεν το έκανα όμως…Κυρία!!!  αντί για το στόλισμα που του αρμόζει, εγώ θα του αφιερώσω το επόμενο τραγουδάκι και ο νοών νοείτω που λένε και οι 300 μαζί.

 

Αυτά για την ώρα και την κάνω για το κρεβατάκι μου γιατί ακόμη και τα βιντεάκια έχουν βαλθεί να μου διαλύσουν ότι έχει απομείνει από αυτό που άλλοι ονομάζουν νευρικό σύστημα και γω απλά περιφέρω σαν τα κρόσσια που μας μείναμε από μια στολή του αείμνηστου.

Καλό ξημέρωμα να έχουμε και καλή δύναμη σε όσους τρώνε ή τρώγονται με τα ρούχα τους… καλό ξημέρωμα και σε σένα, όπου και να σαι.

Κάποτε στη Μεσοποταμία, ένας Χαλδαίος μάγος, ένας Έλληνας φιλόσοφος – μαθηματικός και ένας Πέρσης στρατιωτικός ένωσαν τον τότε γνωστό κόσμο μέσα από την αναζήτηση του Εν και των μυστικών της ζωής, πάνω σ ένα ζιγκουράτ και κάτω από μια ολική έκλειψη ηλίου.

Κάποτε οι άνθρωποι συζητούσαν.  Τώρα απλά ανταλλάσουν μηνύματα στα κινητά ή στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Πάντα η φυγή αφήνει ερωτηματικά σ αυτούς που μένουν πίσω όμως είναι φορές που η επιστροφή είναι ακόμη πιο οδυνηρή.   Delete στις αναμνήσεις δεν μπορείς να κάνεις που να χτυπάς τον απαυτό σου κάτω ολημερίς κι ολονυχτίς… όμως μπορείς κάλλιστα να πεις ένα “όχι, ευχαριστώ” και να κλείσεις την πόρτα πίσω σου.

Υπάρχουν ερωτήσεις που αν τις ξεστομίσεις μετά θα είναι αργά για να πεις ότι με πλήγωσε αυτό που έλαβα σαν απάντηση.  Οπότε ίσως να είναι καλύτερα να σκεφτείς αν μπορείς να αντέξεις μια ενδεχόμενη μη επιθυμητή απάντηση.

Το να φτάνει το χαμόγελο στα μάτια είναι αγώνας δρόμου με αντίπαλο τη βούληση.  Και άλλες φορές είναι σαν τη σκιά μας, εξαρτάται από πιο σημείο τη βλέπεις και την γωνία που σχηματίζει το φως με το αντικείμενο που φωτίζεται.

Στη διαδρομή προς το αύριο, η σιωπή είναι η αφετηρία και το τέλος ταυτόχρονα και κερδισμένος είναι αυτός που ξέρει να την αφουγκράζεται.

Εκείνες οι δυο αυλακιές στο μέτωπο πως θα καθαρίσουν μου λες; 

Να κάθομαι στην σκιά του πλάτανου και να διαβάζω τα άνθη του κακού (του Μποντλέρ) περιμένοντας το υπεραστικό για την επόμενη πόλη που στην ζωή μου δεν είχα ξαναδεί - μαγική κι αυτή σαν την περιπλάνηση σ' ένα παλιομοδίτικο μηχανοκίνητο καραβάνι τσίρκου μ' όλα τα παράξενα να ξεπροβάλλουν από τις άπειρες γωνίες του...  γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις…

Η μέρα κύλισε απρόσμενα βαρετά και πανομοιότυπα με την προηγούμενη μέχρι που το τηλέφωνο χτύπησε σε ένα ευοίωνο ρυθμό.  Μετά το “καληνύχτα σας” το σπιτικό τσίπουρο γέμισε 2-3 γύρες τα ποτήρια και στο τέλος ένα ελαφρύ αλληθώρισμα μας έκανε να χωθούμε νωχελικά μέσα στις μαξιλάρες του παραγεμισμένου καναπέ.  Ώρα για νάνι;  Στο βάθος κήπος μουσική από το πλησιέστερο παραλιακό μπαράκι με βάζει σε σκέψεις.  Να ξεραθώ ή να το κόψω ποδαράτο για την παραλία;  Κι αν πιω πως θα μαζευτώ μετά σπίτι;  Θα με βγάλει το gps ή θα θέλω ξεναγό-συνοδό σαν αυτούς που χρησιμοποιούν τα ταξιδιωτικά γραφεία για τα γκρουπάκια του Αμαζονίου;  Άσε, θα πάρω το αυτοκίνητο και δεν θα πιω στάλα αλκοόλ… στο λόγο μου.

Ντουζάκι στα γρήγορα, βάψιμο ελαφρύ, σανδαλάκια παντός καιρού, άρωμα μετρημένο με το καντάρι και φτου ξελεφτερία με υφάκι που πας ρε καραμήτρο ξεβράκωτος στ αγγούρια;

Το πάρτι στο μπαράκι πριβέ και το μπλαζέ τουπεδάκι δεν περνάει στον κρεμανταλά της πόρτας.  Χεστηκα… πάμε βουνό καρδιά μου να πάρουμε αέρα.  Πρώτη στροφή, δεύτερη, τρίτη… ζαλίστηκα ή όλα είναι κλειστά;  Φύγαμε για κέντρο… όλο και κάποιοι φοιτητές θα χουν βιαστεί να χτυπήσουν κάρτα στα στενά του.  Παρκάρω και παρατηρώ παρέες τύπου μπουλούκι σε υπερδιέγερση να βγαίνουν από κάθε στενό και να κατευθύνονται προς την ίδια κατεύθυνση.  Χαρά που πήρα!!!  Ακολουθώ με ύφος μπλαζέ τα μπουλούκια μέχρι που στρίβοντας από την εκκλησία γέμισε το μάτι μου από τυπάκια που έψαχναν να συνεχίσουν τα καλοκαιρινά πράσινα, κόκκινα, κίτρινα σφηνάκια στα μπαράκια της περιοχής… και ως δια μαγείας… το στυλάκι το μπλαζέ πάει περίπατο και η καρδιά μου αρχίζει να στροφάρει με ιαχές για οπισθοχώρηση.  Ο εγωισμός τσιρίζει συνέχισε και η λογική άει χάσου μυρμηγκάκι που θες και ποτάκι.

Λιονταρίνι γαρ… συνέχισα…  Μαζεύω όσα αποθέματα εγωισμού και κουράγιου μου έχουν απομείνει και σκαρφαλώνω στο πρώτο διαθέσιμο σκαμπό που μένει αδειανό (που αλλού;) δίπλα στο ηχείο.  Παραγγέλνω κάτι δυνατό γιατί με την καρδιά να χτυπάει στους ρυθμούς του ταμ ταμ, το τσίπουρο εξατμίστηκε σε χρόνο ντε τε.  Ανάβω τσιγάρο, βαθειά εισπνοή και στρίβω το σώμα προς το πλήθος… ΛΑΘΟΣ!!! ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!!!

Στην αρχή λέω… μπα… η ιδέα μου είναι.  Αλλάζω πόδι και ξανακοιτάω σαν διοπτρα γυρω γυρω (αν μπορουσα θα εκανα 360 μοίρες στροφή).  Λίγα ζευγάρια, άπειρες πολυπληθής και ανομοιογενείς παρέες φοιτητών και μη που κάνουν ανασκόπηση των καλοκαιρινών διακοπών ανά την υφήλιο.  Και τότε το πρόσεξα για πρώτη φορά.  Εκείνος ο ψηλός ο μουσάτος με το λινό πουκάμισο και το φιρμάτο τζιν… γυρίζει με κοιτάει και μετά σιγοψυθιρίζει στο αυτί της χοντρής που κουνιόταν δίπλα του.  Σε δευτερόλεπτα, μια καστανή ευφάνταστη νεανίδα απροσδιορίστου ηλικίας, φορτωμένη με χαϊμαλιά από τη Γη του Πυρός έως τα βάθη της Μογγολίας με κοιτάει ομοίως και παρομοίως ψιθυρίζει στο αυτί της διπλανής ξανθομαλλούσας κοπελιάς που χε καταπιεί κλαρίνο.  Χωρίς υπερβολή, στο πρώτο δεκάλεπτο το μισό μαγαζί είχε κάνει την ίδια κίνηση.  Ο μπάρμαν, στο πνεύμα κι αυτός, έρχεται στο μέρος μου προτείνει 2 σφηνάκια… σκύβει με μεγάλο άγχος και κατανόηση και ψιθυρίζει… μοναχούλα;  Να το πιω ή να το πω;  Καταπίνω για αρχή τα λόγια μου και κατεβάζω και τα δυο σφηνάκια πριν προλάβει να πάρει το δικό του.  Αφήνω τα λεφτά κάτω από τα σφηνοπότηρα και ξεκαβαλάω με ορμή προσέχοντας μην γκρεμιστώ και καταφέρω έτσι να γυρίσει και το υπόλοιπο μαγαζί. 

Έχουμε και λέμε… σαν σερβιτόρα δεν μπορώ να δουλέψω γιατί είμαι ενήλικη… ποτό δεν μπορώ να πιω μόνη για τον ίδιο λόγο.  Μήπως υπάρχει μια θεωρία συνομοσίας για τους άνω των 30 και δεν το χω πάρει χαμπάρι;  Μήπως η γενιά των 20 έχει καβαλήσει το καλάμι και θεωρεί οτι οι υπόλοιποι είναι για το πλησιέστερο καπι και δικαίωμα ουδένα δεν έχουν σε κοινωνική ζωή;  Μήπως πάλι οι γυναίκες δεν μπορούν να βγουν μόνες χωρίς να ανάψουν την ταμπέλα από νεον… γυναίκα μόνη δεν ψάχνει; 

Ότι και να ναι πολύ με τσάντισε και οι ρυτίδες στο μεσόφρυδο έχουν γίνει σαν τ αυλάκια για το πότισμα που χει στα περιβόλια ο πατέρας μου… και αυτό με τσαντίζει ακόμη χειρότερα.

Πάνε τώρα μέρες (εβδομάδες πες καλύτερα) που ο πΟΤΕς με είχε στο περίμενε για να μεταφέρει μια ρημάδα γραμμή.  Ήρθε όμως η αποφράδα μέρα που το όνειρο έγινε πραγματικότητα, η αποτοξίνωση επέτυχε (δεν υπέκυψα σε ιντερνετ καφέ), ο ασθενής κόντεψε να κλατάρει από την πίεση (όχι της κύστης πάντως) και συ καλέ μου νυχτερινέ επισκέπτη αφού τα έβαψες άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε (καραβάκια στο αιγαίο να μας δίνανε καλέ) που δεν με είδες τόσο καιρό να σου τα πρήζω ποικιλοτρόπως… ήρθε η ώρα να μάθεις (εξ ου και η καούρα που έχεις από το πρωί) που χάθηκε το παρδαλό κατσίκι, ή αλλιώς αγγελουδάκι, ή όπως αλλιώς το χεις φαντασιωθεί το θεματάκι.

Αν θυμάμαι καλά τρεις εβδομάδες έλειψα και γίνανε δω μέσα τα Σόδομα και τα Γόμορρα (έχω τους σπιούνους μου εγω… αμ πως!!!)  Όλα τα μαθα λοιπόν… και να δω που να πρωτοτρέξω να μαζέψω τα σπασμένα.  Συγχωρέστε με για την αργοπορία του κέντρου ανάνηψης και καταστολής των καρδιοπαθιών, όμως ένα κορμί είχαμε και αυτό το χάσαμε πατριώτη μαζί με τους καμένους κορμούς των δέντρων που αποψιλώθηκαν στην Αττική.  Την υγειά μας να χουμε (που λέει ο λόγος) και πάμε παρακάτω.

Θα αναρωτιέσαι τι έγινα λοιπόν αυτές τις δυο εβδομάδες (μην ξύνεσαι σε βλέπω)… Για να μην φλυαρώ (φωτιά να ρίξει να με κάψει αν το θέλω)… αποφάσισα να σου παραθέσω 5 χαρακτηριστικές βραδιές και όπως τις έζησα στην αυλή … ποια αυλή; εν καιρώ θα καταλάβεις… για την ώρα… καλή σου μέρα επισκέπτη μου, καλώς με βρήκες και πάλι (τρελό καρναβάλι) και καλό κουράγιο σε όποιον δεν αντέχει πάνω από 200 λέξεις (που έχω ήδη ξεπεράσει).

 

 

Αν(-)αυλή(-)ζώντας (1)

Ασύρματη σύνδεση πουθενά στην περιοχή.  Ανακάθομαι στη μπαμπού πολυθρόνα και βουλιάζω μέσα της.  Η νύχτα ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς και γω αναδιπλώνομαι για να βρω τους δικούς μου.

Το σπίτι απόψε μας υποδέχεται για να γίνει σπιτικό.  Κούτες ακόμη διάσπαρτες γύρω γύρω και η μυρωδιά από καινούργια και παλιά αντικείμενα αναβλύζει από παντού. 

Ξαναγυρίζω στην πολυθρόνα τη μπαμπού, εκεί στον κήπο.  Όνειρο ζω.  Ένας κήπος όπως αυτός που πριν κάποιους μήνες με υποδέχτηκε στο όνειρο μου.  Οι ελιές ένα τριγύρω δημιουργούν ένα φυσικό προστατευτικό τείχος και το γκαζόν με τα λουλούδια μυρίζουν ακόμη από την απογευματινή βροχή.  Στο βάθος η πόλη βουίζει ακόμη.  Αναμοχλεύει τα δρώμενα της ημέρας και ζυμώνει αυτά που θα φέρει η νέα με το ξημέρωμα.

Στο τραπέζι δίπλα, ένα πιάτο με καρπούζι και φέτα μου κλείνει το μάτι ενώ για πρώτη φορά εδώ και βράδια, στο τασάκι μετράω μόλις τρια αποτσίγαρα.

Απόψε ήρεμη θα κοιμηθώ… και το χρειάζομαι πόσο;

 

 

Αν(-)αυλή(-)ζώντας (2)

Και τι ζητάω; Οχι, στον παράδεισο δεν θέλω να πάω (εκτός και αν έχει βάρδια στην πύλη το πρωινό τεκνό στην παραλία).  Μεγάλη γυναίκα πια, με μασέλα ή οχι χρατσα χρουτσα χρατσα χρουτσα θα το κατάφερνα το λουκουμάκι γάλακτος με άρωμα καρύδας.  Άλλα δεν είναι της ώρας και για να μην ξεφύγω (από τώρα) από το θέμα, καλύτερα να επανέρθω στο αρχικό μου ερώτημα. Ζητάω πολλά; Όχι πες, που μου το παίζεις και ομοιοπαθής. 

Σπίτι με κήπο - έχω, το φεγγάρι στην αυλή μου και για πάρτη μου κάθε βράδυ - το έχω, τον κουβά μου που κουτσά στραβά μου κάνει όλα τα χατίρια και με πάει τσάρκα όπου τραβάει η ψυχούλα μου -το έχω, το βλαστάρι μου που μου θυμίζει κάθε ώρα και στιγμή οτι βιάστηκα να γίνω μάνα – το έχω… δουλειά δεν έχω και τα χω πάρει στο κρανίο. 

Ανοίγω την εφημερίδα και διαβάζω αγγελίες.  Από τις 30, οι 10 θέλουν τυλιχτές πίτας (!!!), οι άλλες 10 θέλουν delivery που να χει δικό του μηχανάκι και οι υπόλοιπες δέκα… από μπάρα και μπουφέ έως σερβις και λάτζα.  Καλά, που ήρθα;  Αυτή η πόλη μόνο από τα καφέ, τις ψησταριές και τα ιντερνετ καφέ ζει;  Άλλες επιχειρήσεις δεν υπάρχουν;  Και άντε και πήγα για σερβιτόρα… αμ δε που θα με πάρουν;;;!!!  Πρώτον, έχω παιδί και δεν θα μπορώ να δουλεύω βράδυ.  Δεύτερον, έχω άντρα (έστω και πρώην) και δεν θα μπορούν με άνεση να μου βάζουν χέρι.  Τρίτον και κυριότερο, είμαι άνω (μα πολύ πιο άνω) των 20 οπότε δεν μπορώ να κουνήσω την ουρά μου και να τραβήξω κόσμο στο μαγαζί.  Τώρα θα μου πεις, αφου δεν την κουνάς τι τη θες τη ρημάδα;  Ίσως να χει πάθει αγκύλωση, ίσως επειδή ήταν σε αδράνεια σχεδόν μιαμιση δεκαετία τώρα (και όπως λέει η θεωρία της εξέλιξης- οτι αφήνουμε μας αφήνει), όσο και να προσπάθησα να τη θέσω σε λειτουργία δεν κατάφερα οχι μόνο να πείσω τους υποψήφιους εργοδότες αλλά και εμένα την ίδια.

Άσχετο… αν ζητήσω μια καινούργια ουρά, πιο εξελιγμένο μοντέλο από τη δικιά μου, λες να καταφέρω να πιάσω δουλειά έστω και στη λάτζα;

Μέχρι πριν λίγο καιρό, όταν με ρωτούσαν τι κάνω απαντούσα με τη φράση της Ντένις Μαρκορά από τους “Δυο Ξένους”… – Θραύση και εντύπωση!!! Τώρα πια αν με ρωτήσουν τι κάνω θα πω μόνο το πρώτο και θα μιλάω για το κεφάλι μου!!!

Άσχετο… ο επαγγελματισμός με την ηλικία συμβαδίζει ή την εξωτερική εμφάνιση;

 

 

Αν(-)αυλή(-)ζώντας (3)

Νυχτώνει σιγά σιγά.  Ο χρόνος μοιάζει να χει σταματήσει στην αυλή και οι φωνές των παιδιών αρχίζουν να καταλαγιάζουν αποκαμωμένα από την κούραση της ημέρας.  Και κει που τα παιδιά αράζουν στον καναπέ έτοιμα να ξεραθούν μαζί με τις λάσπες στα πόδια τους, τα “κορίτσια” της γειτονιάς βγαίνουν τσάρκα στη δροσούλα.  Παίρνουν τα μπαστουνάκια τους (αυτοσχέδια και μη), τις εσάρπες τους και στρογγυλοκάθονται λίγο πιο δίπλα για να αρχίσουν το κους κους και την ανασκόπηση της ημέρας.  Τρία κορίτσια γεμάτα δροσιά και χάρη που θα ζήλευε κάθε κουρασμένο παλικάρι.  Η κυρά Τότα η Μανιάτισσα.  Η αυστηρή της παρέας.  Νοικοκυρά και λιγόλογη όμως αφήνεται να παρασυρθεί σε χασκόγελα όταν η πιο πεταχτούλα, η κυρά Κούλα η τσαχπίνα, αρχίζει τα σόκιν πειράγματα.  Και από κοντά και η κυρά Ευσταθία η καφετζού της παρέας.  Τις κοιτάω με την άκρη του ματιού και βουλιάζω μέσα στην πολυθρόνα για να μην με πάρουν χαμπάρι και χαλάσω την παρέα τους.  Κλείνω το mp3 και κρύβομαι πίσω από τον Yalom.  Καμουφλάρομαι για να τις απολαύσω εν αγνοία τους.

“Δεν είμαι πολύ καλά σήμερα.  Παρόλο που πήρα το χάπι της πίεσης το πρωί έχω ένα φούντωμα και μάλλον θα μ ανέβηκε η πίεση”, λέει η κυρά Τότα.  “Άντρα θες βρε, γι αυτό και έχεις φουντώματα” σχολιάζει η κυρά Κούλα και τα τρια κορίτσια μας γελάνε μέχρι δακρύων… μαζί και γω που δεν κατάφερα να κρατηθώ… και έτσι με πήραν χαμπάρι. 

Πήρα λοιπόν το κρασάκι μου, κέρασα και τα κορίτσια από ένα ποτηράκι στην καθεμία… και αρχίσαμε τη κουβεντούλα οι φιλενάδες.  “Θυμάσαι, κυρά Αγγελική μου τα παιχνίδια που είχαμε εμείς;  Την καραβάνα και τη τζατζαρία;”  Κόκκαλο εγώ… να θυμάμαι; Έμεις;… Εγώ κι αυτές δηλαδή ένα πράμα;  Να τσιρίξω;;; Γούρλωσα λίγο τα μάτια και έβαλα τα γέλια τελικά… “κυρά Κούλα μου, δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζατε εσείς πριν 70 χρόνια αλλά πριν 30 που ήμουν εγώ παιδάκι, δεν τα ξέραμε αυτά που λες…”  Σάστισε για λίγο η καημένη και μετά το γάργαρο γέλιο και των τριών τους με έβγαλε από τη δύσκολη θέση.  “Λίγο το χα και το χασα κυρά Αγγελική μου… ίσα κι όμοια σ έκανα παιδάκι μου… μπα σε καλό μου!!!  ευτυχώς που φοράω την πάνα μου σήμερα αλλιώς θα είχαμε διαρροές βραδιάτικα!!!”  και να τα χάχανα και τα πειράγματα από τις άλλες.  “Βρε ξέρεις τι είναι;  Που χω καιρό να δω χαρά στην αυλή μου…”  Ξαναγουρλώνω τα μάτια και ακούω δυνατά τη σκέψη μου… “Δεν μπορεί να το άκουσα αυτό… κάποιο λάθος έκανα…”  Όμως πριν προλάβω να ρωτήσω η κυρά Ευσταθία συμπλήρωσε με στόμφο…”Καλέ κυρά Κούλα μου, μια βόλτα να βγεις με την κυρά Αγγελική και να δεις πόσα τεκνά θα σου βρει αυτή!!!”  Γελάνε οι άλλες, κάγκελο εγώ!!!!  και κει που αρχίζω να ψιλοιδρώνω γιατί δεν τα βγάζω πέρα με τις κοριτσούδες… με σώζει σαν από μηχανής θεός η φωνή του κυρ Στράτη που από το διπλανό σπίτι ακούει και καμαρώνει την κυρά του (την Κούλα ντε).  “Ποιος σου είπε να τις ποτίσεις κρασί τις καρακάξες βρε Αγγελική μου;  Αυτές είναι ικανές να κολάσουν και μητροπολίτη, φαντάσου εσύ τι θα πάθεις αν συνεχίσεις να κάνεις παρέα μαζί τους!!!”

Και με τούτα και με κείνα συνεχίσαμε τη κουβεντούλα μέχρι τη μια τα μεσάνυχτα.  Τους πήρα και την πίεση, τους έφερα και τα χαπάκια τους, με βάλανε να τους υποσχεθώ ότι του χρόνου το καλοκαίρι θα της πάρω (πρώτα ο Θεός) ταξιδάκι στην Κέρκυρα να προσκυνήσουν τον Άγιο (βοήθεια μας) και στο τέλος τις συνόδευσα μέχρι τα σπίτια τους για να σιγουρευτώ ότι δεν θα ξεστρατίσουν για καμιά μπαρότσαρκα.

Και έμεινα μόνη στην αυλή μέχρι το ξημέρωμα, να εύχομαι να χω τη ζωντάνια τους και τη θέληση για ζωή όταν και αν ποτέ φτάσω στην ηλικία τους.

 

 

Αν(-)αυλή(-)ζώντας (4)

Πανσεληνιάζομαι… οχι δεν στο λέω για νέο.  Το ξέρεις καλά ότι κάτι τέτοια βράδια το πρόσωπο μου παίρνει το σχήμα και το χρώμα του φεγγαριού.

… και στο μονοπάτι που αφήνουν οι αχτίνες του στο νερό ένα τσιγάρο σιγοκαίει παρέα με εκείνον που Θεό δεν πιστεύει. 

Παράξενο δεν είναι πως συνταιριάζουν μια ονειροπαγίδα, μια γάτα, ένας άθεος και το φεγγάρι;

(σημείωση: να ξαναδιαβάσω “Ο Βασιλιάς, ο Σοφός και ο Γελωτοποιός”, Shafique Keshavjee – Σε μια αναμέτρηση για την αιώνια Ομορφιά και την απόλυτη Σοφία, συναντιούνται ένας εβραίος, ένας μουσουλμάνος, ένας ινδουϊστής, ένας βουδιστής, ένας χριστιανός και ένας άθεος. Ποιος θα βγει νικητής από αυτήν την αναμέτρηση;)

 

 

 

Αν(-)αυλή(-)ζώντας (5)

Μεταξύ μπύρας, της λυγαριάς, των δαχτυλιδιών που σου φαγε, του σαλαμακίου που έχω τσακίσει, του τηλεφώνου που έχει κολλήσει στο αυτί μου σαν χανζαπλαστ, της βροχής  και του αστραπόβροντου που πέφτει με το καντάρι στην άλλη μεριά του ακουστικού και του ηλιοκαμένου του δέρματος μου από την παρατεταμένη ηλιοθεραπεία (βλέπε καταραμένη ανεργία)… έχω να προσθέσω μόνο ότι ήταν μια πάρα πολύ εποικοδομητική συνομιλία – κλαυσίγελος που θα σου μείνει αξέχαστη όχι για τίποτε άλλο αλλά για να μάθεις να μην ξαναπροσποιηθείς ότι με ξέχασες μέσα στη ζάλη και στην παραζάλη του honda, της δουλεμένης βλαχάρας και του τηλεφώνου που έσπασε (στο κεφάλι σου θα σπάσει το επόμενο να είσαι σίγουρος).

Εν το μεταξύ η κυρά Κούλα έχει αλλάξει ρεπερτόριο και από την καημένη τη λυγαριά έχει βαλθεί να ξεκάνει και τα πουκαμισάκια τ αμερικάνινα, στο τσιμέντο στα πλακάκια πως χτυπάν τα τακουνάκια… (μαζί και η ζουζούνα για να κρατάει το ρυθμό)…

Είπες τίποτα; ναι, οι κυρίες της αυλής κυριούλη μου… εμείς να ξεμαλιαζόμαστε για το ποια θα βγάλει το καλύτερο τεκνό (με τη μασέλα βεβαίως βεβαίως) και συ σαν άλλος Ηλιόπουλος να βάφεις το κωλαράκι του μωρού με τη μαύρη μπογιά γιατί μας τελείωσαν τα φράγκα για να του πάρουμε πάνα βρακάκι.  αυτά…. ουλα ουλα ουλααα

Απόψε είναι το τελευταίο βράδυ σε τούτο το μπαλκόνι.  Απόψε γεμίζω οχι μόνο τις βαλίτσες μου αλλά και τις μπαταρίες μου για ένα καινούργιο ξεκίνημα.  Αύριο θα κλείσω την πόρτα σε 14 χρόνια κοινής συμβίωσης και θα ανοίξω μια άλλη που ακόμη δεν ξέρω τι θα κρύβει από πίσω.
Για λίγες μέρες και μέχρι να γίνει η μεταφορά του τηλεφώνου δεν θα έχω πρόσβαση στο ίντερνετ και στις σελίδες σας (εκτός κι αν βρεθεί κανένας καλός γείτονας να με συνδράμει με την ξεκλείδωτη γραμμή του).
Μέχρι να έχω ξανά δική μου σύνδεση, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω τον καθένα ξεχωριστά για τις στιγμές που έχουμε μοιραστεί.  Για τα γέλια και τα δάκρυα μας, για τους προβληματισμούς και τις αγωνίες μας.
Μα περισσότερο απόψε, θα ήθελα να ευχαριστήσω δυο φιλαράκια που βρίσκονται δίπλα μου μερα νύχτα και που πριν λιγο καιρό, μου έκαναν δώρο αυτό το λαπιτόπι για να γεμίζω τις οθόνες τους με τις ακατάστατες σκέψεις μου (ωωω ναι, είναι μαζόχες τα φιλαράκια μου).  Το μεγαλύτερο δώρο τους βέβαια δεν είναι αυτό αλλά η φιλία τους και αισθάνομαι τυχερή που τους έχω στη ζωή μου.  Γιάννη και Χριστιάννα σας ευχαριστώ και είναι τιμή μου που σας γνώρισα.
Θα ήταν άδικο να πω οτι μόνο αυτοί οι δυο βρίσκονται πραγματικοί φίλοι όμως απόψε είναι η ώρα να μιλήσω μόνο γι αυτούς.
Μια καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους και εις το επανειδείν.  Να περνάτε όμορφα οπου κι αν βρίσκετστε, παρέα με τους αγαπημένους σας.

 

“Ακούω στο ράδιο σιγανά, τραγούδι που μιλά, για όσα εμείς δε λέμε ανοιχτά…”  Εγώ και ο εαυτός μου απόψε πρέπει να μιλήσουν για όσα τις υπόλοιπες 364 μέρες ξεχνάμε.  “Μοιάζει το να μαστε μαζί, απάτητη κορφή και ποιος μπορεί ν αντέξει ν’ ανεβεί…”  Κάθε κορυφή είναι και μια επιθυμία που μόλις πραγματοποιηθεί το ανικανοποίητο ξαναχτυπά και μας χτυπά αλύπητα… να μην ησυχάζουμε ποτέ, κανείς από τους δυο μας.  Η πίστη γίνεται βούληση και η κορυφή το όλον … μόνο που το τίποτα μας περιμένει κάθε φορά εκεί… γιατί να είναι τόσο δύσκολο να γαληνέψει η ψυχή και το πνεύμα ταυτόχρονα;

‘Εδώ είναι το λάθος σου μα εδώ και το σωστό, ρούχο κλεμμένο σ΄ έχω απάνω μου καιρό, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό..,”  Κρύψου να μη σε δω και σ αγαπήσω εαυτέ μου…  “Εδώ δε φεύγεις εύκολα από κάτι αληθινό, ούτε απ΄το ψέμα που έχω ανάγκη να σου πω, εδώ που φτάσαμε να παίζουμε κρυφτό…”  Βγαίνω και τα φυλάω πάλι εγώ…

“Μέρες περνώ και δεν περνώ, το στόμα μου στεγνό και ίσως απ΄ τη δίψα να πνιγώ.  Κοίτα στη χούφτα σου χωρώ
με πίνεις πριν σε πιω, ένα θαύμα αξίζω πια κι εγώ…”

Αρκετά με τους στίχους του τραγουδιού που μόλις άκουσα στο ράδιο.  Αρκετά το κρυφτό με τον εαυτό μου… απόψε μου υπαγορεύουν καρδιά και λογική μαζί και … νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να σκάσει… τα χέρια μου να παίρνουν φωτιά και …τα έντερα μου να διπλώνονται σε κάθε λέξη.

Ήμουν ακόμη στη θάλασσα όταν ένιωσα ένα ζεστό άγγιγμα στην πλάτη, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος… αποκαμωμένη από την κούραση της μέρας… Είχα γυρίσει την πλάτη στη θάλασσα και πάλευα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά πάνω απ ένα βιβλίο όταν το ένιωσα.  Γύρισα το κεφάλι και ήξερα ότι δεν ήταν ανθρώπινο άγγιγμα… ήταν η πλάση που μου φώναζε να μην της γυρίζω την πλάτη.  Γύρισα το κεφάλι και τον κοίταξα κατάματα…. και τότε είδα όλους όσους είχαν απομείνει στην παραλία να γυρίζουν προς το ίδιο μέρος … κάτι σαν την ταινία “Η πόλη των αγγέλων”.  Μαγεμένοι όλοι κοιτάζαμε τις πορτοκαλί και μωβ ανταύγειες που σκορπούσε σε ουρανό και θάλασσα… και όλοι μαζί νιώσαμε τη ζεστή αγκαλιά του.  Βαθιά εισπνοή, κράτημα της αναπνοής όσο αντέξω και μετά εκπνοή… 5 φορές συνεχόμενα… και μετά το μόνο που άκουγα ήταν οι παλμοί της καρδιάς μου και οι παρορμητικές σκέψεις μου που έψαχναν να μπουν σε τάξη και να χωρέσουν στην τελειότητα της στιγμής.

Εκείνη τη στιγμή, 34 σκέψεις ταξίδεψαν πάνω στο χρυσαφένιο μονοπάτι που άφηναν οι τελευταίες αχτίνες του πάνω στο νερό.  34 σκέψεις που με βούλιαζαν στο νερό για να ξαναγεννηθώ καθαρή.  Όταν ξαναβγήκα στην επιφάνεια ήξερα τι έπρεπε να κάνω… και τώρα αυτό το κάτι με σπρώχνει να μοιραστώ μαζί σου, νυχτερινέ μου επισκέπτη, τις πιο έντονες από αυτές.  Τις υπόλοιπες θα τις κρατήσω για μένα…  Αν συμφωνείς ή όχι λίγο με νοιάζει γιατί μου φτάνει που μιλάνε στην ψυχή μου.

• Θάλασσα η σκέψη και ο λόγος και γω θέλω να τα ταξιδέψω… τι κι αν οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά;  Χαλασμένη πυξίδα η καρδιά μου, υπακούει μόνο στην τρελή λογική της.
• Αν χαθώ σε κάποιο μαχαλά, φάρος δυνατός η δίψα για ζωή… θα μου δείξει νέα λιμάνια, νέους μαχαλάδες να διαβώ.
• Μισάνθρωπος δεν θα γενώ, γιατί ο σπόρος της αγάπης Του με έχει ποτίσει.
• Αναπνέω και ρουφάω τη δύναμη της Δημιουργίας Του.  Αναπνέω και ρουφάω με όλη μου τη δύναμη τη στιγμή.
• Πεισμώνω και δυναμώνω όταν η ανασφάλεια μου χτυπάει την πόρτα.  Είμαι ικανή γιατί έχω τη βούληση να ζήσω.
• Δίνω αγάπη όταν δεν μου ζητηθεί γιατί αυτή με γέννησε.
• Γιορτάζω τον έρωτα, το χορό, τη μουσική, τη φύση, τη φιλία.  Γιορτάζω τη θηλυκή πλευρά  μου.
• Έχω εμένα και κάτι που η αγάπη δημιούργησε… μια νέα ζωή… ακόμη κι αν η αγάπη άλλαξε μορφή, το πρόσωπο της θα μου δείχνει πάντα ότι έχω τη δύναμη να την ξαναβρώ.
• Κύκλοι ανολοκλήρωτοι θα κλείσουν γιατί η ζωή πρέπει να προχωράει χωρίς τροχοπέδες.
• Στο όνειρο και το φιλί θα βυθιστώ γιατί εκεί κρύβεται η σιωπή.

34 σκέψεις μια όχι και τόσο συνηθισμένης μέρας τελικά…  Καλημέρα εαυτέ μου.

May I be excused for not telling the truth? wtf… still in pain, after all… my heart whispers “stay”, but my mind screems “go away”… so you left…

Πέρα από το προηγούμενο παραλήρημα, νυχτερινέ μου επισκέπτη, καλησπέρα.  Άλλο ένα βράδυ ξεκινάει με τη μουσική να ξεχειλίζει πρώτα από την καρδιά και μετά από τα ηχεία μου.  Ωωω ναι, το χω καβαλήσει το καλάμι θα πεις καλέ μου e- νομίζω ότι κάνω εκπομπή και συ με ακούς από τα ερτζιανά και όχι από τα ηλεκτρονικά κυκλώματα του νετ.  Απόψε όμως έτσι μου βγαίνει, γι αυτό παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και όποιος με αντέξει.

Απόψε θα σου πω για την εβδομάδα που πέρασε και πίσω να μην ξαναρθεί… γιατί πως αλλιώς θα πειστώ οτι τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμη;  Και το χρειάζομαι Θεέ μου πόσο!!!!

Μια μετακόμιση θα κάνω από το σπίτι το (όχι και τόσο) παλιό… που λέει και το άσμα.  Πάλι μετακόμιση; Μα δε βαρέθηκες; Πότε θα βάλεις κώλο σ ένα μέρος; Όχι καλοί μου, δεν με πήρε ο καιρός των τσιγγάνων και βάλθηκα ν ακολουθήσω το καραβάνι για καινούργιους προορισμούς και πατρίδες.  Μετακομίζω γιατί… ωωω ναι… μέσα σ έξι μήνες, ήρθα εδώ για μια καινούργια αρχή και η αρχή αυτή μετατράπηκε σε τέλος.  Τέλος λοιπόν στο συναισθηματικό αδιέξοδο και φτου κι απ την αρχή στο δρόμο που χάραξε… το ακαταλόγιστο…

Είμαι κουρασμένη, μην με παρεξηγείς.  Μέσα σε 7 μήνες τα μαζεύω για δεύτερη φορά.  Στην ίδια πόλη αλλά … μόνη… και φοβάμαι… γιατί όλοι περιμένουν την αποτυχία.   Κανείς δεν ρωτάει πως νιώθω… παρά πως θα τα βγάλω πέρα οικονομικά.  Money makes the world go round… οπότε τι επιλογές έχω για να μην τους επιβεβαιώσω;  Ή να κάνω 2-3 δουλειές και να μην βλέπω καθόλου το παιδί… ή να το ρίξω στις βίζιτες (επιλεκτικά βρε αδελφέ) που χουν και καλά λεφτά… είδομεν…

Ύστερα, την εβδομάδα που μόλις τελείωσε, είχα κακά συναπαντήματα.  Πρώτα και κύρια με … κακά δαιμόνια… μόνο που δεν ήταν δικά μου και με κατατρόμαξαν εκεί προς τα ξημερώματα της Τρίτης.  Ναι μα το σταυρό που σου κάνω… τα πιστεύω δεν τα πιστεύω… ήταν εκεί και με παρακολουθούσαν… Έκανα το σταυρό μου μερικές φορές, είπα και τα πατερημα μου και κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος.

Έκτος όμως από τα μεταφυσικά δαιμόνια, μου κουβαλήθηκε και ένα ακόμη … με σάρκα και οστά… και πιο επικίνδυνο από τα άλλα.  Γιατί τα άλλα τα ξέρεις ότι είναι επιβλαβή… αυτό; Όλο είσαι με την αμφιβολία… βρε μήπως και κάνω λάθος και το παρεξηγώ το καημένο;  Πόσες προσευχές έκανα και πόσες φορές ζήτησα φώτιση και δύναμη για να ξεπεράσω τους σκοπέλους και τις τρικλοποδιές του, ούτε οι μοναχοί στο Άγιο Όρος!  Δεν ξέρω αν ήταν οι προσευχές ή το στενό μαρκάρισμα – πλύση εγκεφάλου δυο καλών φίλων… πάντως τον άφησα να φύγει αυτόν τον δαίμονα και είμαι πολύ περήφανη που το κατάφερα (πονάει γμτ… παράλογο;;; )

Τι άλλο είχε η εβδομάδα που πέρασε;  Πολλά κρύα μπάνια στη μπανιέρα, πολλή αυτοσυγκέντρωση (η προσπάθεια μετράει), ασκήσεις ηρεμίας με ή χωρίς μπυρόνια… άπειρες ώρες στο τηλέφωνο με αναλύσεις επί των αναλύσεων… μια φεγγαράδα  στη θάλασσα παρέα με τη μοναξιά μου και δυο χαλασμένα λάστιχα!  Αρκετά γεμάτη νομίζω… παράπονο δεν έχω.

Απόψε, κάνοντας απογραφή των ημερών που πέρασαν, αποφάσισα να ανανεώσω και τη λίστα μου με τη μουσική των Roxette για δυο λόγους.  Ο πρώτος… crash boom bang… και ο δεύτερος… γιατί ξέρω ότι είναι το αγαπημένο συγκρότημα ενός καλού (έστω εξ αποστάσεως) φίλου.

Άντε, καλό μας βράδυ και πάμε γι άλλα… πιο ωραία πιο μεγάλα.

 

 

Είναι στιγμές που ακόμη μέσα στο πιο πολύβουο πλήθος, αρκεί να κλείσεις τα μάτια και να αφουγκραστείς τη φωνή της ψυχής σου.  Κλείνεις τα μάτια, αφήνεις τις υπόλοιπες αισθήσεις να σε πλημμυρίσουν κι οταν οι παλμοί σου φτάσουν στο απόγειο τότε όλα μαγικά παύουν να υπάρχουν και ακούς μόνο την ανάσα σου, τη σκέψη σου την πιο καθάρια και τη φωτιά που σιγοκαίει στα πρωτογενή αισθήματα.

Αφέθηκα… πλημμύρισα… και όταν ξαναγύρισα στο τώρα, είδα μια φλεγόμενη ερημιά… και θυμήθηκα ένα τραγούδι. 

Απόψε θα κλείσω ξανά τα μάτια και θα αναμετρηθώ μαζί της… είναι ώρα να πάψει να καίει μάταια… είναι ώρα να αποκτήσει σάρκα και οστά… υπόσταση, αρχή και τέλος… κι αν στο τέλος καώ, το ταξίδι θα ξεκινήσει με κάθαρση και λεύτερη η ψυχή μου θα ξαναγεννηθεί… τ’ ακούς;

 

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
γεννιέσαι μέσα μου κι απ’ ό,τι ζω θερίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
πόσα ταξίδια πια και έρωτες για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

Φλεγόμενη ερημιά γιατί με φοβερίζεις
ξέρεις πως θα καείς αν με φωτιά μ’ αγγίζεις.
Φλεγόμενη ψυχή τι θέλεις από μένα
τι σε χορταίνει πια, τι είναι αρκετό για σένα.

Θα φύγω μακριά για να σωθώ από σένα
θα φύγω μακριά με πλοία και με τρένα.
Θα φύγω όμως παντού σε κουβαλάω μαζί μου
μιλάς με τη φωνή και ζεις με τη ψυχή μου.

 

 

Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ γιατί πως να το κάνουμε; Βράδυ είναι και εύκολο είναι να περάσω τις λάσπες και τα σκ@τ@ για ασφαλτοστρωμένο δρομάκι και δεν λέει να γεμίσω τα τακουνάκια μου με βρωμιές;  Λέει; Δεν….

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αν και πέρασε το γέμισμα σου και είσαι σε λείψη, μη μου κολλάς πολύ γιατί έχω μπαφιάσει.  Μην με αγχώνεις σου λέω… άνθρωπος είμαι και όχι ρομποτάκι.  Εντολές προεγκατεστημένες  εύκολα μπλοκάρουν στην εμφάνιση ενός δελεαστικού ιου/υιού (οχι των χοίρων πάντως).

Φεγγαράκι μου λαμπρό, θα είμαι trendy αν αρχίσω τους μπάφους και το pro;  Ενα κάμπριο διθέσιο θα με σώσει;  Και για που να το κόψω;  Θάλασσα ή βουνό; 

Φεγγαράκι  μου λαμπρό, όταν δεν έχω τι να κάνω, είναι κόσμιο και πρέπον για μια ξανθιά να μπινελικώνει;  Κι αν ναι, κατα που ν’ αρχίσω;  Δεξιά; Αριστερά; Πάνω; Κάτω; Το στραβωμένο πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη; 

Φεγγαράκι μου λαμπρό, δώσε μου φώτιση και υπομονή να αντέξω τις κακοτοπιές της βραδιάς… είναι πολλές πανάθεμα τες και ώρες ώρες… μπαφιάζω… στο είπα νομίζω… που θα βρω αναπληρωματικό (μυαλό) είναι το θέμα… γι αυτό και τόση ώρα σε λιβανίζω μπας και δείξεις το δρόμο και το σωστό e-shop.

Φεγγαράκι μου λαμπρό, αρκετά σε ζάλισα… ώρα για… pro… και ο Θεός βοηθός.

Καλησπέρα είπα;

Ζω και αναπνέω στιγμές απειροελάχιστες μέσα στο απέραντο του σύμπαντος.  Ρουφάω τον ήλιο και την αλμύρα από μια θάλασσα που δεν μου ανήκει κι όμως…  σαν βασιλιάς και κλειδοκράτορας αφήνομαι να παρασυρθώ από την ψευδαίσθηση ότι όλος ο κόσμος μου ανήκει και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με απομακρύνει από το θρόνο μου.

Πλησιάζει η πανσέληνος, η μεγαλύτερη.  Γιορτάζω την ολοκλήρωση μέσα από τον αέναο κύκλο της σελήνης.  Γιορτάζω αυτό το μήνα της φωτιάς και τη νιώθω να σιγοκαίει στο βάθος περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αφεθώ στο παρανάλωμα της.  

Κύκλοι… αδιάκοπη ροή στιγμών και ανθρώπων.  Απόψε έκλεισα έναν και άνοιξα έναν καινούργιο, υπό την μουσική υπόκρουση της Sade.  Άραγε να είναι τυχαίο οτι η νέγρικη μελαγχολική φωνή της ήρθε να με στοιχειώσει τη στιγμή που ένα φάντασμα από το κοντινό παρελθόν αποφάσισε απόψε να μην με αφήσει μόνη με τη σελήνη;

Ξεφυλλίζω τις σκέψεις μου πριν 2 χρόνια περίπου και αναζητώ εκεί το λόγο που αφήνω τα φαντάσματα να μπαινοβγαίνουν στην ψυχή μου.  Απάντηση δεν πήρα όμως… ανέσυρα τον πρόλογο που απόψε θα γίνει επίλογος και επικήδειος και που θα ξορκίσει τη σκιά και θα την κάνει γλυκιά ανάμνηση.

Ίσως κάποιος/οι να έχετε ήδη βρει κάπου παλιότερα αυτή την καταχώρηση όμως απόψε θα την αναδημοσιεύσω για να σταματήσει να με στοιχειώνει… πολύ απλά γιατί απόψε η σκιά απέκτησε φωνή και σάρκα…τόσο κοντά… τόσο μακριά.

Αυτό το message in a bottle απόψε βρήκε τον παραλήπτη του και γι αυτό έρχεται ξανά στην οθόνη μου.  Καθισμένη ξανά στο μπαλκόνι μου θα στάξω μερικές σταγόνες κρασιού πάνω στην καύτρα από το τσιγάρο για να σβήσουν όλα μαζι μ αυτό.

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα να σας καληνυχτίσω και πάλι και να πω καλημέρα στην Ηώ που δεν θ αργήσει να με βρει να την περιμένω.

You're not the man who gave me everything
I've ever wanted
You're not the man
Who stepped inside my life
And haunted every, every day
You're not the man
Who said he'd never leave
Couldn't breathe
And could not sleep without me
That was someone who you left behind
A long time ago
You're not the man
Who would bleed for me
Never shed a tear
You're not the one
Said he'd always be near
You're not the man
Who threw me a lifeline
And you're not the man
I am so proud to call mine
And you're not the one
Who said he'd never leave
The one who made me believe in me
That was someone who could do no wrong
But you lost him
You're not the man
Who would bleed for me
But never shed a tear
You're not the one
Who said he'd always, always, always be here
Said he'd always, always be near
But don't get me wrong
Although it seems sad
It's not all bad
You see
I'm not the little girl I used to be
You're not the man
Not the one
Who said he'd always, always, always be near
He was everything you see
He made me believe in me
Said he'd always, always, always be here

 

 

15 Σεπτεμβρίου 2007- message in a bottle

Στην απέναντι πολυκατοικία μια παρέα, συντροφιά με μια κιθάρα, τραγουδάει «βράδυ Σαββάτου και συ ‘σαι κάπου, άραγε που να βρίσκεσαι και τι να λες….». Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά ήρθες εσύ στο μυαλό μου. Τι να κάνει άραγε απόψε; Σε τι ερωτικά παιχνίδια έχει αφεθεί; Μετά ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάω τις φωτογραφίες που μου έστειλες. Προσπαθώ να τις δω αποστασιοποιημένα και να μην επιτρέψω τον εαυτό μου να μπει στο τριπάκι να σε σκεφτεί ερωτικά. Μάταια όμως… Σκέφτομαι όλα τα «παιχνίδια» που έχουμε κάνει τις τελευταίες μέρες και αυτά που θα κάνουμε αν καταφέρουμε να το συνεχίσουμε χωρίς να ξενερώσουμε (γιατί για να πω την αλήθεια έχω την τάση να αναλύω τόσο πολύ τα πράγματα και τις σκέψεις μου που άλλες φορές καταλήγω να ξενερώνω και άλλες φορές κάνω τον άλλον να ξενερώσει). Σκέφτομαι, λοιπόν όλα αυτά (ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να φέρω τη μορφή σου στο μυαλό μου) και αμέσως νιώθω να … και να δω τι θα κάνω απόψε στην κατάσταση που είμαι…

Νομίζω στο είπα και τις προάλλες… σε ζηλεύω που μπορείς να ζεις με αυτόν τον έντονο τρόπο τη ζωή σου. Νομίζω ότι ζεις την ζωή που δεν έζησα.

Ακόμη λοιπόν και έτσι, μέσα από τις ιστορίες που φτιάχνουμε και που με κάνεις να τα ζω και γω… χαίρομαι που σε γνώρισα και που ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικτυακή σχέση… αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και να 'σαι και φυσικά να περνάς ακόμη καλύτερα μέσα σε όποια/ες αγκαλιά/ές και να 'σαι…

Έχετε προσέξει ποτέ κάποιον όταν σιχτυρίζει (σωστά το έγραψα Αννιώ;) μέσα από τα δόντια;  Ρυτίδες στο μεσόφρυδο και στο μέτωπο και το στόμα στραβώνει σε σημείο αγκύλωσης!  Τι ζήτησα η γυναίκα;  Να με πάνε για χορό… είναι τόσο τρομερό;  Γιατί θα πρέπει κάθε φορά που θα θέλω να χορέψω να πρέπει να παρακαλάω έναν φίλο ή το σύντροφο μου τέλος πάντων για να με συνοδεύσουν για χορό;  Εντάξει το παραδέχομαι ότι τα μέρη που μπορεί να χορέψει κανείς σήμερα είναι περιορισμένα και με πολυκοσμία σε σημείο στριμώγματος.  Όμως γιατί πρέπει να γίνομαι τσιμπούρι για να μου κάνουν το χατήρι;  Τώρα θα μου πείτε, μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα… όμως καλά μου παιδάκια… δεν είναι το ίδιο να πηδάς μόνο σου και το ίδιο με παρέα… και όταν μάλιστα θέλεις να χορέψεις, να λικνιστείς και να δείξεις τη διάθεση σου σ αυτόν που σε συνοδεύει.  Πως να το κάνουμε … ο χορός είναι μια ακόμη μορφή έκφρασης και μαζί με τα μάτια μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα απ όσα λένε τα χείλη.

Είναι μέρες τώρα που απολαμβάνω μια σχετική ελευθερία από υποχρεώσεις και ευθύνες και σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ κάνοντας πράγματα που δεν έχω συνήθως την ευκαιρία.  Ένα από αυτά είναι και μια έξοδος για ποτό και χορό… και είναι μέρες τώρα που όποτε το προτείνω στην παρέα μου με κοιτάνε σαν να είμαι ούφο!!!!  Στην καλύτερη περίπτωση γέλασαν και μου είπαν οτι θα με χορέψουν μετά στο ταψί!!!

Σήμερα βαρέθηκα να σιχτυρίζω και είπα να δοκιμάσω να “πηδήξω” μόνη μου. Όμως αυτό δεν γίνεται σε κάποιο μπαράκι οπότε… να μαι πάλι η καλή σου στο μπαλκόνι να βάζω μουσική στο καινούργιο λαπιτόπι και να χοροπηδάω ωσάν άλλο τρελοκάτσικο στους ήχους των Abba.  Γιατί Abba? Θα σας γελάσω και δεν το θέλω όμως από μικρή το άκουσμα της μουσικής τους με ξεσήκωνε.   Θυμάμαι την τελευταία φορά που άκουσα τη μουσική τους στην μετατροπή του διάσημου μιούζικαλ “Mama Mia”  σε ταινία… τρεις φορές απανωτά την είδα και τις τρεις τα πόδια μου δεν σταμάτησαν να κουνιούνται στους ρυθμούς τους.

Στο σημερινό μου παραλήρημα – εκπομπή θα ήθελα να ζητήσω λοιπόν την άποψη σας γιατί πια δεν χορεύουμε όπως παλιά και ακόμη περισσότερο γιατί πρέπει οι άντρες να το παίζουν τόσο βαριά πεπόνια όταν ακούν για χορό.  Και μη μου πείτε οτι δεν είναι όλοι έτσι γιατί θα βάλω τις φωνές και δεν έχω όρεξη να τη βγάλω σε κανένα κρατητήριο βραδιάτικα.  Ανακαλώντας στη μνήμη μου τις σχέσεις μου, μόνο ένας χόρευε αλλά και πάλι μόνο τα βαριά “αντρικά” κομμάτια.  Είναι κακό να χορέψει κάτι πιο ανάλαφρο;  Από εκεί θα καθοριστεί ο αντρισμός του; 

Καλύτερα να το κλείσω εδώ γιατί οι απορίες μου δεν θα χουν τελειωμό (όπως και η μουρμούρα μου).

Από σήμερα ευελπιστώ να είμαι πιο συχνά μαζί σας όχι μόνο μέσα από τη δική μου σελίδα αλλά και μέσα από τις δικές σας που τόσο μου είχαν λείψει.  Για τα σχόλια δεν σας εγγυώμαι γιατί αν μη τι άλλο έχω εδραιώσει το ακαταλόγιστο και με χαρτί γιατρού πια οπότε … υπομονή και εγκράτεια (λέμε τώρα).

Μια γλυκιά καληνύχτα σε όλους όσους ξενυχτάνε και μια ακόμη πιο όμορφη καλημέρα για τους πρωινούς… και ελπίζω η μουσική να σας κάνει να κουνήσετε λίγο τα ποδαράκια σας σήμερα.