Κάποτε στη Μεσοποταμία, ένας Χαλδαίος μάγος, ένας Έλληνας φιλόσοφος – μαθηματικός και ένας Πέρσης στρατιωτικός ένωσαν τον τότε γνωστό κόσμο μέσα από την αναζήτηση του Εν και των μυστικών της ζωής, πάνω σ ένα ζιγκουράτ και κάτω από μια ολική έκλειψη ηλίου.

Κάποτε οι άνθρωποι συζητούσαν.  Τώρα απλά ανταλλάσουν μηνύματα στα κινητά ή στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Πάντα η φυγή αφήνει ερωτηματικά σ αυτούς που μένουν πίσω όμως είναι φορές που η επιστροφή είναι ακόμη πιο οδυνηρή.   Delete στις αναμνήσεις δεν μπορείς να κάνεις που να χτυπάς τον απαυτό σου κάτω ολημερίς κι ολονυχτίς… όμως μπορείς κάλλιστα να πεις ένα “όχι, ευχαριστώ” και να κλείσεις την πόρτα πίσω σου.

Υπάρχουν ερωτήσεις που αν τις ξεστομίσεις μετά θα είναι αργά για να πεις ότι με πλήγωσε αυτό που έλαβα σαν απάντηση.  Οπότε ίσως να είναι καλύτερα να σκεφτείς αν μπορείς να αντέξεις μια ενδεχόμενη μη επιθυμητή απάντηση.

Το να φτάνει το χαμόγελο στα μάτια είναι αγώνας δρόμου με αντίπαλο τη βούληση.  Και άλλες φορές είναι σαν τη σκιά μας, εξαρτάται από πιο σημείο τη βλέπεις και την γωνία που σχηματίζει το φως με το αντικείμενο που φωτίζεται.

Στη διαδρομή προς το αύριο, η σιωπή είναι η αφετηρία και το τέλος ταυτόχρονα και κερδισμένος είναι αυτός που ξέρει να την αφουγκράζεται.

Εκείνες οι δυο αυλακιές στο μέτωπο πως θα καθαρίσουν μου λες; 

Να κάθομαι στην σκιά του πλάτανου και να διαβάζω τα άνθη του κακού (του Μποντλέρ) περιμένοντας το υπεραστικό για την επόμενη πόλη που στην ζωή μου δεν είχα ξαναδεί - μαγική κι αυτή σαν την περιπλάνηση σ' ένα παλιομοδίτικο μηχανοκίνητο καραβάνι τσίρκου μ' όλα τα παράξενα να ξεπροβάλλουν από τις άπειρες γωνίες του...  γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις…