Take a look at me now cause it’s show time!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη καλώς σε βρήκα και πάλι μέρα μεσημέρι.  Είναι μια ακόμη Νυχτερινή εκπομπή από τα ηλεκτρονικά κύματα των spaces.  Όχι δεν έχασες το μπούσουλα και την ώρα.  Όχι δεν νύχτωσε ακόμη, όμως σήμερα με βρήκε το χάραμα με μια ψιλοίωση που με κράτησε σπίτι μαζί με τη μπουμπού μου, οπότε βρήκα ευκαιρία να τα πούμε νωρίτερα απ ότι συνήθως.

Απογευματινή λοιπόν η σημερινή εκπομπή και το θέμα μας … της Χαλιμάς τα παραμύθια ή αλλιώς πως από ένα τραγούδι του Phil Collins κατέληξα να κάνω συνειρμούς για παραμύθια και παραμυθάδες.

Ακόμη δεν έχει κρυώσει ο καιρός,

η μπαμπού πολυθρονίτσα φαντάζει σύννεφο με θέα του φεγγαριού το φως,

απόψε το βράδυ εκεί να βυθιστείς

σε σκέψεις ακατάστατες κι απόψε να χαθείς.

Και βυθίστηκα και άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει: Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινήσει…

Κάποτε τα παραμύθια μιλούσαν για πρίγκιπες και νεραΐδες, μάγους και ξωτικά, δράκους και γίγαντες και πάντα το τέλος ήταν happy.  Σήμερα το happy έγινε χαπάκι.  Άλλοτε παυσίπονο και άλλοτε αντικαταθλιπτικό.  Μα σήμερα περισσότερο τα παραμύθια μιλάνε για τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους που παλεύουν να ξεπεράσουν τις όποιες αδυναμίες τους μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας και της αυτοπραγμάτωσης.  Άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι όχι.  Άλλοι ξέρουν τον τρόπο και άλλοι πηγαίνουν στα τυφλά.  Μα όποιος μπει σ αυτό το ταξίδι, έχει συντροφιά τη βούληση και αργά ή γρήγορα θα βρει την Ιθάκη του.

My mama said
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
She said love don't come easy
But it's a game of give and take
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
Just give it good time
No matter how long it takes

Τα παραμύθια συνήθως μας τα αφηγείται η μαμά μας, το βράδυ πριν κοιμηθούμε.  Η δική μου πάλι είχε τόσα στο μυαλό της… ούτε και στιχάκια έφτιαχνε.  Καμιά φορά μόνο τραγουδούσε, όταν ήξερε πως δεν θα την άκουγε κανείς.  Τους παραπάνω στίχους όμως τους άκουσα πρώτη φορά από μια παιδική μου φίλη, εκεί στην εφηβεία.  Είχε έρθει για καλοκαίρι στο χωριό και μου έφερε σαν δώρο την τελευταία κασέτα του Phil Collins.  Μέσα στην κασέτα είχε ένα ένθετο με τους στίχους όλων των τραγουδιών, έτσι κατάφερα σιγά σιγά να τα αποστηθίσω και να τα λατρέψω όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τη λυρικότητα του λόγου τους.

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, σκέψου πως τραγούδια και παραμύθια μας αγγίζουν, κάνοντας την καθημερινότητα μας λίγο πιο ξεχωριστή.  Διαβάζεις ένα παραμύθι και από το δίδαγμα του μαθαίνεις πως να γίνεσαι ο πρίγκιπας του δικού σου παραμυθιού.  Ακούς ένα τραγούδι και οι στίχοι του σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε σημαδεύουν το παρόν σου.  Μα είναι και κάτι φορές που σου λένε πως κάτι έρχεται και σε προετοιμάζουν να το καλοδεχτείς ή όχι.

Γράφω αργά σήμερα (μεσημέρι ξεκίνησα και έχει φτάσει απόγευμα… ελπίζω να μην νυχτώσω).  Θέλω να είμαι σίγουρη γι αυτό που γράφω.  Συνήθως οι σκέψεις ξεχύνονται αυθόρμητα στην οθόνη μου όμως σήμερα… μάλλον μόλις χθες, συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς κάθε μου λέξη μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιον που τη διαβάζει.  Μέχρι χθες έγραφα για μένα αλλά δεν υπολόγιζα ότι κάποιος μπορεί να τα πάρει σοβαρά.  Το θέμα είναι ότι με τρομοκρατεί αυτή η σκέψη, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πρέπει να παίρνουμε το μάθημα μας από τη ζωή και όχι από τους άλλους. N’ est pas?

Και αφού μοιράστηκα το φόβο μου μαζί σου, ήρθε η ώρα να ξαναβυθιστώ στην πολυθρόνα τη μπαμπού και στις κρυφές, ακατάστατες σκέψεις μου.  Μέχρι την επόμενη φορά, ελπίζω η playlist που έβαλα στη κεντρική σελίδα να παίζει και να σου κρατήσει ευχάριστη παρέα.  Καλό σου βράδυ θα ευχηθώ και όμορφα παραμύθια στα όνειρα σου.  Όποιος κι αν είσαι, ότι κι αν θες εδώ...