Music Playlist at MixPod.com

Κυριακή μεσημέρι πια.  Ο ζεστός καφές έχει γεμίσει πολλές φορές το φλιτζάνι μου, οι εφημερίδες διάσπαρτες στον καναπέ και στο πάτωμα.  Ένα τριήμερο συννεφιασμένο και βροχερό φαίνεται να δίνει τη σκυτάλη σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. 

Διαβάζω, γράφω και σκέφτομαι πόσοι ακόμη να είναι στην ίδια κατάσταση.  Τα λατρεύω τα Κυριακάτικα πρωϊνά ακόμη και το χειμώνα.  Είναι η ώρα για πραγματική χαλάρωση και χουχούλιασμα κάτω από μια κουβερτούλα καρό.  Το τσιγάρο μου έχει χαλάσει τη γεύση και αναζητώ απεγνωσμένα κάτι να τη φτιάξει.  Πίνω ακόμη μια γουλιά καφέ όμως δεν βοηθάει αφού είναι σκέτος, μαύρος, καυτός.  Η ιδέα ότι στο ψυγείο μου κρύβεται μια Υγείας με αμύγδαλα με κάνει να αφήσω τη ζεστασιά του καναπέ και να τρέξω μέχρι εκεί.  Ένα δυο κομμάτια φτάνουν για να με γεμίσουν με ότι είχα ανάγκη αυτή τη στιγμή.  Υποκατάστατα θα μου πεις.  Όμως … ας μην τα αναλύουμε όλα, χάνουμε τα απλά και όμορφα.  Δεν συμφωνείς;

Είναι μέρες τώρα που  όλα είχαν τη γεύση ενός σκέτου καφέ.  Ακόμη και οι σκέψεις μου.  Γι αυτό θα αφεθώ στη γλυκόπικρη γεύση της σοκολάτας μου και θα σου πω με στόμφο ότι όλα στη ζωή την ίδια γεύση έχουν.  Μια πικρή και μια γλυκιά… και είναι τόσο όμορφη η άτιμη που συνεχώς ζητάς κι άλλη!!!

Καλημέρα σου είπα;  Ο καφές ακόμη αχνίζει και η κουβέρτα η καρό έχει χώρο … καλημέρα, χαμογέλα… κι αν θες έλα να μοιραστούμε και τη σοκολάτα.