Μήπως είμαι η μοναδική που ζεσταίνεται;  Μήπως είμαι η μοναδική που βαριέται να κουνήσει ακόμη και μια τρίχα από τα κατάξανθα μαλάκια μου (λέμε τώρα);

Πάει ενάμισης μήνας από το βράδυ που είδα για πρώτη φορά αυτό το όνειρο.  45 μέρες πριν... λες και πάγωσε ο χρόνος σε κείνο το βράδυ.  Απόψε όμως είχε και μουσική και ήχους από φωνές ανθρώπων που δεν γνώρισα ακόμη. 


Ψάχνοντας να βρω σπίτι για να στεγάσω το παιδί και το νέο ξεκίνημα μας, παρκάρω έξω από μια μονοκατοικία στην Κηφισιά.  Με κήπο και τεράστιους ευκάλυπτους και λεύκες να καλύπτουν όλο τον μαντρότοιχο.  Αναρρηχητικά φυτά καλύπτουν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψης του δυόροφου σπιτιού.  Η μικρή ξετρελαμένη με τον κήπο και κάτι που θυμίζει παιδική χαρά το πάλε ποτέ.
Ξεφορτώνω βαλίτσες και σακούλες με τρόφιμα.  Τρέχω στην κουζίνα να τακτοποιήσω.  Ανοίγω πορτοπαράθυρα για να αεριστεί το σπίτι.  Κοιτάω ένα τριγύρω και αρχίζω να καταστρώνω σχέδια για την ανακαίνηση και την τακτοποίηση της ζωής μας εκεί.  Είμαι τρελά χαρούμενη και τριγυρίζω γύρω γύρω ανακαλύπτοντας παλιά έπιπλα και γωνίες που θα γεμίσουν δημιουργικά την ώρα μου με τις εργασίες αναπαλαίωσης τους.
Έχει πάει μεσημέρι και γυρίζω στην κουζίνα για να ετοιμάσω ένα πρόχειρο γεύμα.  Το πρώτο μας γεύμα στο καινούργιο μας σπίτι.  Κοιτάζω από το παράθυρο της κουζίνας τη μικρή να παίζει στον κήπο.  Αναρωτιέμαι αν είναι φρόνιμο να την αφήνω μόνη της χωρίς να ελέγξω για πιθανους κινδύνους όμως οι χαρούμενες φωνές της διαλύουν για την ώρα κάθε μου ανησυχία.  Ψάχνω να βρω ένα τηγάνι και κοιτάζοντας γύρω γύρω, κατευθύνομαι προς τη μικρή αποθηκούλα που βλέπω στο βάθος της κουζίνας.  Ανοίγω κάποιες κούτες αλλά πουθενά.  Σπρώχνω μερικές άλλες και... μια κατεδάφιση από ράφια και κούτες έρχεται να με γεμίσει σκόνη και τρόμο.  Το ξύλινο πάτωμα αρχίζει να τρίζει και τελικά υποχωρεί δίπλα ακριβώς από τα πόδια μου.  Μερικά κουτιά πέφτουν μέσα.  Σαστίζω για μια στιγμή και οπισθοχωρώ, όμως επιστρέφω σύντομα μαζί με το μικρό φακό απο τη τσάντα μου.  Ξαφνικά από πίσω μου βρίσκεται και η μικρή.  Κοιτάμε γεμάτες φόβο και οι δυο τι βρίσκεται κάτω από το πάτωμα και με έκπληξη ανακαλύπτουμε ένα δωμάτιο που μοιάζει με γραφείο.  Μόνο που οι βιβλιοθήκες δεν ήταν γεμάτες με βιβλία αλλά με δίσκους βινυλίου.  Εκατομύρια δίσκοι τοποθετημένοι με ευλαβικότητα στις δεκάδες βιβλιοθήκες.  Κάνω το σταυρό μου και κατεβαίνω.  Πίσω μου και το παιδί.  Όλα γεμάτα σκόνη όμως κάτι οικείο υπάρχει στην ατμόσφαιρα και σιγά σιγά ο φόβος εξανεμίζεται.  Στο κέντρο του δωματίου κάτι που μοιάζει με ποδήλατο όμως είναι περίεργα κατασκευασμένο.  Είναι τοποθετημένο με τις ρόδες προς τα πάνω σαν κάποιος να το άφησε έτσι για να το επισκευάσει.  Ανάμεσα στις ακτίνες του σφηνωμένοι δίσκοι από τραγουδιστές και συγκροτήματα του 70 και του 80.   Βλέπω τον αγαπημένο μου και χωρίς δεύτερη σκέψη τον τραβάω προσεχτικά προς το μέρος μου.  Ανοίγω τη συσκευασία του και από μέσα πέφτουν γράμματα.  Ανοίγω κι άλλους και το πάτωμα γεμίζει από γράμματα.  Καθόμαστε κάτω και αρχίζω να διαβάζω μερικά.  Καθένα από αυτά και μια αγάπη που έκανε τον κύκλο της, μεσουράνησε και έσβησε μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού.  Παραλήπτης όλων ένας διάσημος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής αλλά και μπον βιβέρ που πέθανε κάπου στα μέσα του 80.  Τα μαζεύω ευλαβικά και τα πηγαίνω στο δωμάτιο μου.  Πρέπει να κοιμηθεί το παιδί πριν ασχοληθώ μαζί τους.
Έχει βραδιάσει, η μικρή κοιμάται από ώρα  και γω γυρίζω ακόμη ένα γύρω το σπίτι κάνοντας λίστες με τις εργασίες και τις επισκευές που πρέπει να γίνουν.  Σε κάθε μου βήμα όμως, ένα πράγμα υπερκαλύπτει τις σκέψεις μου...  εκείνα τα γράμματα.  Βάζω ένα ποτήρι κρασί και κάθομαι στο κρεβάτι κοιτώντας να τα βάλω σε μια χρονολογική σειρά.  Τα ρουφάω σχεδόν με βουλιμία.  Κάθενα και ένα ταξίδι στο παρεθλόν με μια μηχανή του χρόνου λίγο πειραγμένη.  Σε μια παράγραφο σταματώ.  Τα λόγια από το αγαπημένο μου τραγούδι... Μια γυναίκα που τα ψιθύρισε πάνω από αυτό το χαρτί, λέγοντας απλά ότι ... I did it my way...
Και τότε άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή του.  Καθόταν δίπλα μου στο κρεβάτι.  Με τον ίδιο τρόπο όπως και γω, κρατώντας ένα ποτήρι κρασί από το δικό μου.  Ζαλίστηκα.  Ανατρίχιασα.  Όμως παραδόξως πως... δεν φοβήθηκα...
και έτσι μας βρήκε το ξημέρωμα να ακούμε μουσική και να μου διαβάζει τα γράμματα... τα γράμματα που του είχαν στείλει εκείνες που πέρασαν και άφησαν το σημάδι τους στη ζωή του.  Εκείνες που λάτρεψε.  Την κάθεμια για ένα ξεχωριστό λόγο.  Μου μίλησε για τις φορές που τις πλήγωσε αλλά και για τις πληγές που δεν πρόλαβαν να κλείσουν και λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, άκουσα τη φωνή μου να τον ρωτάει... "Υστερα από αυτό συνέχισες;"  Μου χαμογέλασε, χάιδεψε τα μαλλιά μου και γαλήνια απάντησε " Φυσικά!"  "Είναι στο πετσί μας ποτισμένο να συνεχίζουμε εκεί που η ζωή φαντάζει μονόδρομος και η ελπίδα μια ακόμη ψευδαίσθηση."



Πριν από καιρό κάποιος με ρώτησε αν το πλάσμα που ζει στη σκιά του φεγγαριού είναι η θηλυκή ή η αρσενική ταυτότητα μου.  Σήμερα ξέρω την απάντηση και χαίρομαι που η πλευρά που με έκανε να χάσω την πίστη και την ελπίδα μου είναι αυτή που μέσα μου κρύβει ακόμη την τρυφερότητα, την πίστη και την ελπίδα.  Είναι ο Άνιμους και είναι το άλλο μου μισό.  Είναι ευαίσθητος και ονειροπόλος... και είναι ο άντρας που με ολοκληρώνει.

Άργησα μια μέρα αλλά δεν βολεύομαι με τίποτα στα ιντερνετ καφέ.  Δεν εμπνέομαι ρε παιδί μου.  Θέλω τη θέα μου, τη βολή μου, τη μουσική μου και το σαλεμένο μου μυαλό σε πλήρη ηρεμία (Θεός φυλάξη) για να μπορέσω να γράψω δυο αράδες εδώ μέσα.
Τι θα πούμε σήμερα;  θα σας πω για το πόσο bitch αισθάνομαι ώρες ώρες.  Πριν κάποιους μήνες, μια καλή φίλη μου δάνεισε ένα βιβλίο με τίτλο “why men love bitches” (φιλενάδα συγνώμη που στο χω κρατήσει τόσο καιρό θα στο στείλω σύντομα… promise).  Αν και δεν συμφωνώ με βιβλία που δίνουν τυποποιημένες και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας συμβουλές, αυτό που κράτησα από αυτό το βιβλίο και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα είναι οτι τελικά οι άντρες γουστάρουν τις γυναίκες που ξέρουν τι τους γίνεται, που πατούν και που βρίσκονται, τι θέλουν και πως το θέλουν  και που το διεκδικούν χωρίς (μα)μουνιές και κατινιές.  
Το έκανα σημαία μου λοιπόν και είπα σ όποιον αρέσω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω… και δεν το μετανοιώνω ούτε στιγμή.  Ας με πουν σκύλα, οτι δεν είμαι γυναίκα με Γ κεφαλαίο, οτι τα χω παρμένα και δεν ξερω γω τι άλλο.  Αυτό που ξέρω είναι οτι νιώθω καλά και μ αρέσω έτσι ακριβώς.  Βέβαια ακόμη κανένας άντρας δεν μου είπε μπράβο (κατά το βιβλίο) αλλά και οι γυναίκες ακόμη με κοιτάνε με μισό μάτι.  What the fuck???!!! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ακολουθείς το δρόμο της καρδιάς σου; Και όπως λέει ένα καρτουν που βλέπει η κόρη μου (βλέπε Μουλάν) “το καθήκον σου είναι προς την καρδιά σου”… όταν ακούς γυναίκες να σου λένε οτι και γω τα ίδια νιώθω αλλά δεν είναι λόγος για να φέρομαι έτσι… τότε σκυλιάζω πραγματικά.
Γι αυτό και σήμερα οι μουσικές μου επιλογές εμπνέονται από την Alanis Morissette τη γυναίκα που είπε οτι μπορώ να είμαι και σκύλα και ερωμένη, αμαρτωλή και αγία και ένα σωρό άλλα… λάθη ή σωστά όλα δικά μου κομμάτια και το χέρι στην τσέπη κρατάει σφιχτά το κομμάτι που ακόμη δεν έχει βρει το ταίρι του.
Δεν θα συνεχίσω περισσότερο γιατί μου λείπει το φεγγάρι, κάποιοι φίλοι που την έκαναν και αυτοί για διακοπές, μου λείπετε εσείς και η καθημερινή μας επαφή και μου λείπει μια νυχτερινή βόλτα στη θάλασσα… μαζί…
Καλό απόγευμα σε όλους και ελπίζω κάποια από τα κομμάτια να σας κρατήσουν καλή συντροφιά.

Απόψε η ζέστη με κάνει να χώνομαι νωχελικά μέσα στην πολυθρόνα και τα δάχτυλα αδυνατούν να ακολουθήσουν οποιαδήποτε εντολή.
Απόψε θα κάνω μια ζαβολιά και δεν θα αφιερώσω τη στήλη σε κάποιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη ή συγκρότημα .
Απόψε απλά θα αφήσω τη μουσική να μιλήσει για τη νύχτα και τη διάθεση μου.
Καληνύχτα... και αν κάποιος καταφέρει να πάει μέχρι το ψυγείο ας πιάσει κάτι παγωμένο και για μένα γιατί δεν με βλέπω να κουνιέμαι απο δω...

Πριν ενάμιση χρόνο ξεκίνησα να γράφω σ αυτή τη σελίδα μιλώντας για κάποιες στιγμές που πέρασα στο πίσω μπαλκόνι του πατρικού μου όταν ήμουν παιδί ακόμη. 
Ενάμιση χρόνο μετά, να μαι ξανά στο ίδιο μέρος και να αναπολώ όσα έγραψα τότε σ’ αυτή τη σελίδα.  Τελικά έχω κόλλημα με κάποια συγκεκριμένα μέρη.  Κολλάνε η ζωή μου και οι στιγμές μου γύρω από αυτά.  Στην Αθήνα ήταν το παράθυρο μπροστά από το νεροχύτη της κουζίνας που έχει θέα στον Υμηττό..  Εδώ είναι απλά το πίσω μπαλκόνι που έχει θέα… ένα ελαιώνα που περικλύεται από λόφους και χαμηλά βουνά. Χμμμ… τώρα που το καλοσκέφτομαι να γιατί κόλλησα μπροστά από το νεροχύτη μου… το βουνό έμεινε να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια ακόμη και αν ο ελαιώνας μεταλλάχθηκε σε μπετόν αρμέ!
Μέρες τώρα που δεν έχω δικό μου υπολογιστή, σκέφτομαι ότι έχω αφήσει το “παιδί”  μου παραμελημένο… και μια θλίψη… όχι… δεν είναι θλίψη… έλλειψη το λένε και ας μη θέλω να το παραδεχτώ. 
Απόψε όμως και το μπαλκόνι και η θέα και ένας ακόμη δανεικός υπολογιστής βρίσκεται ξανά στα πόδια μου και το μόνο που θέλω είναι να γράψω!!!
Να σας πω λοιπον λιγάκι για τη θέα μου.  Το χωριό μου βρίσκεται στους πρόποδες ενός καταπράσινου βουνού με δάσος του οποίου η βλάστηση είναι μοναδική στα Βαλκάνια.  Τελειώνοντας το χωριό, ξεκινάει ο ελαιώνας που φτάνει μέχρι το απέναντι βουνό.  Διάσπαρτα παντού ανάμεσα στις ελιές, που μοιάζουν περισσότερο με πράσινες τριόροφες πολυκατοικίες, βρίσκονται κυπαρίσσια από εκείνα με τα χοντρά και σκληρά κυπαρισσόμηλα… ωωω ναι… δική μας αποκλειστικότητα! Τόσο που αν έρθετε σε γάμο κατά δω… πολύ πιθανόν να τα νιώσετε στο κεφαλάκι σας την ώρα του Ησαϊα ακόμη και αν δεν είστε ο γαμπρός ή η νύφη!!!
Τι άλλο να σας πω;  χμμμ για τον ουρανό μας; το μοναδικό μέρος που μπορώ να δω τόσα πολλά αστέρια!!! Ακόμη και “ποτάμια” του Γαλαξία μπορείς να δεις όταν είναι καθαρός ο καιρός.  Θυμάμαι κάποιο καλοκαίρι που ο καύσωνας μας κρατούσε έξω από τα δωμάτια μας και ο παππούς μας έπαιρνε κρυφά να κοιμηθούμε μαζί του σ’ αυτό το μπαλκόνι… η απόλυτη καλοκαιρινή ανάμνηση.  Ένας παππούς που διάβαζε τ αστέρια και μεις 4 πιτσιρίκια που κάναμε τα πάντα για να μην κοιμηθούμε.
Αρκετά με την αναπόλυση.  Back to reality…  Απόψε είμαι εγώ, το τσιγάρο μου, ο υπολογιστής και η θέα και επειδή πάντα κάνω κάποιο παραλληλισμό με τραγούδια… το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι  “me and my monkey”.
Τελικά είναι ωραίο να γυρίζεις σπίτι ακόμη και αν δεν μπορείς να βολευτείς με τίποτε στις σκληρές και άγαρμπες καρέκλες της κουζίνας, ούτε και να συνηθίσεις στην ιδέα οτι αν και έφτασες στα 34 υπάρχει πάντα ωράριο εισόδου και εξόδου και οτι ακόμη και αν δεν σε πάρουν χαμπάρι οι γονείς σου, η κουτσομπόλα της γειτονιάς θα είναι αυτή που θα τους ενημερώσει την επόμενη μέρα για τις νυχτερινές σου δραστηριότητες!  Το μόνο που άλλαξε είναι οτι δεν χρειάζεται να κρύβω πια το τσιγάρο μέσα στις γλάστρες και στα παπούτσια του παππού!
Αρκετά για απόψε… ο μακ με έχει δυσκολέψει λιγάκι γι αυτό και λέω να σας αφήσω για την ώρα (πολύ πιθανόν να μην καταφέρω να βάλω και το βιντεάκι με το παραπάνω τραγουδάκι αλλά δεν πειράζει... καλή καρδιά).
Μια καληνύχτα και πολλά χαιρετίσματα από το πανέμορφο χωριό μου και τις δυο νυχτερίδες πάνω στη σκεπαστή του μπαλκονιού που μου κρατάνε συντροφιά.
  


Σημείωση: επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει και ίσως γιατί καμαρώνω σαν γύφτικο σκερπάνι για το χωριό μου, σκέφτηκα να ξαναμπώ σήμερα για να προσθέσω ένα σύνδεσμο όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από αυτό.  Δυστυχώς είναι μόνο για χρήστες του facebook, για όσους δεν έχουν λογαριασμό εκεί θα προσπαθήσω να επανορθώσω μια άλλη φορά.  Τα φιλιά μου σε όλους!!!
http://www.facebook.com/badges.php?bid=1887&status=updated#/group.php?gid=28345312150