Ακατάστατες σκέψεις (μέρος 2 και εντελώς σαλεμένο)... Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη!!!

  

Music Playlist at MixPod.com

Κυριακή μεσημέρι πια.  Ο ζεστός καφές έχει γεμίσει πολλές φορές το φλιτζάνι μου, οι εφημερίδες διάσπαρτες στον καναπέ και στο πάτωμα.  Ένα τριήμερο συννεφιασμένο και βροχερό φαίνεται να δίνει τη σκυτάλη σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. 

Διαβάζω, γράφω και σκέφτομαι πόσοι ακόμη να είναι στην ίδια κατάσταση.  Τα λατρεύω τα Κυριακάτικα πρωϊνά ακόμη και το χειμώνα.  Είναι η ώρα για πραγματική χαλάρωση και χουχούλιασμα κάτω από μια κουβερτούλα καρό.  Το τσιγάρο μου έχει χαλάσει τη γεύση και αναζητώ απεγνωσμένα κάτι να τη φτιάξει.  Πίνω ακόμη μια γουλιά καφέ όμως δεν βοηθάει αφού είναι σκέτος, μαύρος, καυτός.  Η ιδέα ότι στο ψυγείο μου κρύβεται μια Υγείας με αμύγδαλα με κάνει να αφήσω τη ζεστασιά του καναπέ και να τρέξω μέχρι εκεί.  Ένα δυο κομμάτια φτάνουν για να με γεμίσουν με ότι είχα ανάγκη αυτή τη στιγμή.  Υποκατάστατα θα μου πεις.  Όμως … ας μην τα αναλύουμε όλα, χάνουμε τα απλά και όμορφα.  Δεν συμφωνείς;

Είναι μέρες τώρα που  όλα είχαν τη γεύση ενός σκέτου καφέ.  Ακόμη και οι σκέψεις μου.  Γι αυτό θα αφεθώ στη γλυκόπικρη γεύση της σοκολάτας μου και θα σου πω με στόμφο ότι όλα στη ζωή την ίδια γεύση έχουν.  Μια πικρή και μια γλυκιά… και είναι τόσο όμορφη η άτιμη που συνεχώς ζητάς κι άλλη!!!

Καλημέρα σου είπα;  Ο καφές ακόμη αχνίζει και η κουβέρτα η καρό έχει χώρο … καλημέρα, χαμογέλα… κι αν θες έλα να μοιραστούμε και τη σοκολάτα.

  

Create a playlist at MixPod.com

Hello. How are you?
Have you been alright, through all those lonely lonely lonely lonely lonely nights
That's what I'd say. I'd tell you everything
If you'd pick up that telephone yeah yeah yeah

Ναι, εγώ είμαι, καλησπέρα.  Μήπως είναι αργά και ενοχλώ;  Ναι, είμαι μόνη και σκέφτηκα να σηκώσω το τηλέφωνο και να σχηματίσω τον αριθμό σου.  Μήπως να κλείσω;  Όχι, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω.   Απλά ήθελα να ακούσω τη φωνή σου.  Όχι δεν φταίει το τραγούδι που σε θυμήθηκα.  Αυτό απλά μου έβαλε το ακουστικό στο χέρι μου.

Πως ήταν η μέρα σου;  Ηρεμήσατε λίγο στο γραφείο;  Κι άλλο τσιγάρο ανάβεις;  Αν είναι αν σε αγχώνω να το κλείσω.  Πως ήταν η δική μου μέρα;  Μελαγχολική όπως ο καιρός.  Βρέχει τρεις μέρες τώρα και σταμάτησα να πηγαίνω στην παραλία.  Ήρεμα ήταν λοιπόν μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψα ότι το πορτοφόλι μου είχε κάνει φτερά μέσα από τη τσάντα μου.  Να στεναχωριέμαι;  Δε βαριέσαι;;; Τα λεφτά λίγα ήταν απλά βαριέμαι τη διαδικασία να ακυρώσω κάρτες, να βγάλω καινούργιες, ταυτότητα και τα ρέστα.  Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι οτι όποιος το έκανε, είχε στα χέρια του για λίγο τις φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και μετά το πιο πιθανό να τις πέταξε στα σκουπίδια;  Στα σκουπίδια το χαμόγελο μου με τα γυαλιά αλα Λένον;  Τεσπα… no money but still alive.

Τι πίνω;  Κρασί όπως πάντα.  Να βάλω μια γύρα;  Τι άλλο έκανα τις μέρες που δεν μιλήσαμε; No sex for sure.  Για αντιστάθμισμα έχω αδειάσει το πιο κοντινό ψιλικατζίδικο από όλες τις ΙΟΝ αμυγδάλου και τα παστέλια.  Τι άλλο;  Κόντεψα να βάλω φωτιά στο σπίτι γιατί αποκοιμήθηκα με το φαγητό στη φωτιά.  Τη γλύτωσα με κάτι μαυρισμένα ντουλάπια, ένα καμένο απορροφητήρα, μια λιγότερο καμένη κουρτίνα και πολλές τύψεις κι ενοχές για το τι μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν ξυπνούσα.  Τεσπα… no money, no sex but still alive.

Είσαι ακόμη εδώ;

Blue days black nights doowah doolang

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ψάχνω να βρω αν ξαστέρωσε λιγάκι.  And I wonder why the little things you planned ain't coming true.

Θα βάλω ακόμη ένα, θες;  Ναι, κόκκινο είναι.  Από τη περσινή γιορτή που δεν ήρθες.   Γιατί πίνω μόνη;  Γιατί ποτό και παρέα δημιουργούν παρενέργειες που αντενδεικνύονται στην κατάσταση μου.  Τι παρενέργειες;  Μπορεί πχ να σε πάρω τηλέφωνο και να μιλάω σε νεκρή γραμμή… Τεσπα, δεν έχεις όρεξη για κουβέντα… no money, no sex, not you but always alive and dreaming.

Take a look at me now cause it’s show time!

Νυχτερινέ μου επισκέπτη καλώς σε βρήκα και πάλι μέρα μεσημέρι.  Είναι μια ακόμη Νυχτερινή εκπομπή από τα ηλεκτρονικά κύματα των spaces.  Όχι δεν έχασες το μπούσουλα και την ώρα.  Όχι δεν νύχτωσε ακόμη, όμως σήμερα με βρήκε το χάραμα με μια ψιλοίωση που με κράτησε σπίτι μαζί με τη μπουμπού μου, οπότε βρήκα ευκαιρία να τα πούμε νωρίτερα απ ότι συνήθως.

Απογευματινή λοιπόν η σημερινή εκπομπή και το θέμα μας … της Χαλιμάς τα παραμύθια ή αλλιώς πως από ένα τραγούδι του Phil Collins κατέληξα να κάνω συνειρμούς για παραμύθια και παραμυθάδες.

Ακόμη δεν έχει κρυώσει ο καιρός,

η μπαμπού πολυθρονίτσα φαντάζει σύννεφο με θέα του φεγγαριού το φως,

απόψε το βράδυ εκεί να βυθιστείς

σε σκέψεις ακατάστατες κι απόψε να χαθείς.

Και βυθίστηκα και άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει: Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινήσει…

Κάποτε τα παραμύθια μιλούσαν για πρίγκιπες και νεραΐδες, μάγους και ξωτικά, δράκους και γίγαντες και πάντα το τέλος ήταν happy.  Σήμερα το happy έγινε χαπάκι.  Άλλοτε παυσίπονο και άλλοτε αντικαταθλιπτικό.  Μα σήμερα περισσότερο τα παραμύθια μιλάνε για τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους που παλεύουν να ξεπεράσουν τις όποιες αδυναμίες τους μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας και της αυτοπραγμάτωσης.  Άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι όχι.  Άλλοι ξέρουν τον τρόπο και άλλοι πηγαίνουν στα τυφλά.  Μα όποιος μπει σ αυτό το ταξίδι, έχει συντροφιά τη βούληση και αργά ή γρήγορα θα βρει την Ιθάκη του.

My mama said
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
She said love don't come easy
But it's a game of give and take
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
Just give it good time
No matter how long it takes

Τα παραμύθια συνήθως μας τα αφηγείται η μαμά μας, το βράδυ πριν κοιμηθούμε.  Η δική μου πάλι είχε τόσα στο μυαλό της… ούτε και στιχάκια έφτιαχνε.  Καμιά φορά μόνο τραγουδούσε, όταν ήξερε πως δεν θα την άκουγε κανείς.  Τους παραπάνω στίχους όμως τους άκουσα πρώτη φορά από μια παιδική μου φίλη, εκεί στην εφηβεία.  Είχε έρθει για καλοκαίρι στο χωριό και μου έφερε σαν δώρο την τελευταία κασέτα του Phil Collins.  Μέσα στην κασέτα είχε ένα ένθετο με τους στίχους όλων των τραγουδιών, έτσι κατάφερα σιγά σιγά να τα αποστηθίσω και να τα λατρέψω όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τη λυρικότητα του λόγου τους.

Νυχτερινέ μου επισκέπτη, σκέψου πως τραγούδια και παραμύθια μας αγγίζουν, κάνοντας την καθημερινότητα μας λίγο πιο ξεχωριστή.  Διαβάζεις ένα παραμύθι και από το δίδαγμα του μαθαίνεις πως να γίνεσαι ο πρίγκιπας του δικού σου παραμυθιού.  Ακούς ένα τραγούδι και οι στίχοι του σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε σημαδεύουν το παρόν σου.  Μα είναι και κάτι φορές που σου λένε πως κάτι έρχεται και σε προετοιμάζουν να το καλοδεχτείς ή όχι.

Γράφω αργά σήμερα (μεσημέρι ξεκίνησα και έχει φτάσει απόγευμα… ελπίζω να μην νυχτώσω).  Θέλω να είμαι σίγουρη γι αυτό που γράφω.  Συνήθως οι σκέψεις ξεχύνονται αυθόρμητα στην οθόνη μου όμως σήμερα… μάλλον μόλις χθες, συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς κάθε μου λέξη μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιον που τη διαβάζει.  Μέχρι χθες έγραφα για μένα αλλά δεν υπολόγιζα ότι κάποιος μπορεί να τα πάρει σοβαρά.  Το θέμα είναι ότι με τρομοκρατεί αυτή η σκέψη, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πρέπει να παίρνουμε το μάθημα μας από τη ζωή και όχι από τους άλλους. N’ est pas?

Και αφού μοιράστηκα το φόβο μου μαζί σου, ήρθε η ώρα να ξαναβυθιστώ στην πολυθρόνα τη μπαμπού και στις κρυφές, ακατάστατες σκέψεις μου.  Μέχρι την επόμενη φορά, ελπίζω η playlist που έβαλα στη κεντρική σελίδα να παίζει και να σου κρατήσει ευχάριστη παρέα.  Καλό σου βράδυ θα ευχηθώ και όμορφα παραμύθια στα όνειρα σου.  Όποιος κι αν είσαι, ότι κι αν θες εδώ...